Archief van
Categorie: Bonsje schrijft…

Radiostilte

Radiostilte

Hey Hallo,

Wat een rust hier op mijn blogje he?! Dat komt omdat ik ook gewoon ontzettend weinig meemaak en veel te veel voel om het allemaal op te kunnen schrijven. Op dit moment zijn we bezig met IUI poging 2…tenminste…ik injecteer elke dag een dosering hormonen in mijn spekjes πŸ™‚ Voor de rest gebeurt er nog vrij weinig, ben ik ook gewoon te moe voor. Het grote voordeel van de hormoonbehandeling is wel dat ik er ontzettend goed van slaap! Wat tegelijk ook weer een nadeel is, want dat doe ik dus overdag ook πŸ˜‰ Maar we accepteren het maar even zoals het komt.

Berusten in mijn lot πŸ˜‰ Het geeft wel rust. Na mijn blog over de teleurstelling van poging 1 heb ik zoveel lieve berichten mogen ontvangen, ik werd er gewoon verlegen van! Het lijkt wel alsof mensen me allemaal vertrouwen willen geven met hun verhalen over hun wonderen πŸ™‚ Ik word er wel een beetje blij van, het stemmetje achter in mijn hoofd blijft alleen roepen dat het echt niet zo hoeft te zijn dat ik daarom ook moeder mag worden.

Mensen delen hun visie over hoe ik moet geloven, hoe ik moet bidden en hoe ik moet vertrouwen…het klinkt allemaal zo makkelijk. Ik moet me vooral niet te druk maken…ook dat is zoveel makkelijker gezegd voor een ander dan dat het voor mij is gedaan πŸ˜‰ Ik kan mijn gedachten maar in bepaalde mate sturen natuurlijk. En ik droom ook wel over ons kindje πŸ˜‰ Dromen mag!

Waar ik tijdens poging 1 heel veel afleiding zocht door veel buiten de deur te zijn en veel mensen te zien, merk ik dat ik nu vooral behoefte heb aan rust! Slapen, lezen, een wasje draaien…niet te veel gedoe, niet te veel socializen.

De warmte op dit moment helpt ook niet echt mee natuurlijk πŸ˜‰ het word hier in huis zomaar 29 graden en ons balkon ligt vol op de zon…weinig verkoeling te vinden dus. Koken vind ik met zulk weer echt bagger! We eten dus zo makkelijk mogelijk en de tijd nadat ik vorige week ongesteld werd ook niet echt volgens mijn koolhydraatarme dieet πŸ˜‰ Ik at bami, magnums, brood, chocola, drop en brood zonder schuldgevoel πŸ™‚ Gister ben ik weer vol frisse moed begonnen met mijn treurige low carb bestaan πŸ˜‰

We gaan binnenkort lekker samen even een paar dagen weg, even tussen de ziekenhuisbezoekjes door. We hebben het verdient en ook ontzettend nodig, we zijn namelijk allebei moe. De spanning van de periode dat we zaten te wachten op een positieve test die niet kwam was zwaar.

Inmiddels is dit een behoorlijk kletsblogje geworden, nog steeds zonder recept en zonder duidelijk verhaal πŸ˜‰ Wat ik nog wel met jullie wil delen: Soms ben ik boos, boos op God. Dan vraag ik me af waarom ik nog steeds geen kind mag hebben, waarom ik zoveel moeite moet doen en zoveel shit moet doorstaan in mijn leven? Ik doe toch alles goed, ik vertrouw op Hem, dat hij mij geeft wat ik kan dragen. Ik probeer niets af te dwingen, ik probeer te berusten. Ik zorg goed voor mijn lijf, ik probeer goed voor iedereen te zijn en ga ongeveer de hele dag in gebed. En soms daagt het me ineens weer….God gaf mij al kinderen!

Geen kinderen uit mijn lichaam geboren, geen kinderen die ik mocht baren maar kinderen die op mijn weg kwamen. Mijn mooie stiefdochters, de kinderen die ook van mij houden, met me knuffelen en dingen met me delen. Gewoon omdat ik belangrijk voor hen ben πŸ™‚ Dankzij hun mag ik oefenen op het moeder zijn, ik ben een relaxter mens geworden doordat ze in mijn leven zijn. Ik hang niet meer naar perfectie en het perfecte plaatje πŸ™‚ Ik heb geleerd dat het leven met kinderen komt zoals het komt. Dat ik een kind niet kan vormen maar dat een kind zijn eigen unieke zelf is. Deze meiden hebben hun volwassen stiefma gevormd tot een fijner mens met minder verwachtingen.

Fijn dat je soms inzichten krijgt door in gebed te gaan! (ik weet het, ik praat niet vaak over mijn geloof. Ik ben ook niet heel zweverig of eng πŸ˜‰ maar dit wilde ik wel met jullie delen)

Ik hoop dat ik snel inspiratie krijg om weer gezonde en lekkere dingen te koken maar vanavond word het gewoon simpele salade caprese… het is me veel te warm om te koken πŸ˜‰

Bonsje.

Als het dan tegenvalt

Als het dan tegenvalt

In je hoofd heb je de meest mooie dromen. Hoe je de stiefjes gaat vertellen dat ze weer grote zus gaan worden, dromen over borstvoeding en draagdoeken, hoe je de grootouders het fantastische nieuws gaat brengen….

En dan word je ongesteld….

Bam! terug naar de realiteit Bonsje….

Vanmorgen was het zover, eigenlijk wist ik het vorige week al maar je blijft toch hopen totdat het ook daadwerkelijk zover is. De gevreesde menstruatie…ik dacht dat ik heel verdrietig zou zijn, het valt mee. Ik ben kalm, wel een beetje sip maar er moest meteen veel geregeld worden. Het ziekenhuis moet worden ingelicht, er moet worden overlegd of we deze maand wel kunnen starten want natuurlijk hebben wij in alle vertrouwen op de goede afloop net een lang weekend weg geboekt πŸ˜‰

Gelukkig, het ziekenhuis wil flexibel zijn…we mogen meteen door voor de volgende ronde!

Vandaag ben ik even heel erg lief voor mezelf, ik ga straks bami maken en als toetje neem ik een dikke magnum! Ik heb een heerlijke bak koffie op en vanavond neem ik een heerlijke gin-tonic πŸ˜‰ Even schijt aan keto en liefde voor Bonsje…even quality time met de liefste. Ik doe lekker niks nuttigs, ik ben bij het tuincentrum geweest voor veel bloemetjes om mijn balkon weer leuk te maken. Want als de zon even niet voor jou schijnt zal je zelf de slingers op moeten hangen!

Geen tranen, geen wanhoop…wel is mijn geloof weer een stukje minder…het stemmetje wat me zegt dat ik nooit moeder zal worden is wat harder gaan klinken. Maar ik geef nog niet op, ik ga nog door….

Per slot van rekening heb ik nog 5 kansen op een wonder!

Bonsje

Wachten

Wachten

Wachten tot je gek word….

Wij zitten in de beruchte wachtweken, wachten of je ongesteld gaat worden of niet.

Overal zie ik ooievaars…

Ik kan je vertellen…hier word je gek van! Je lijf speelt een spelletje met je hoofd, of je hoofd speelt een spelletje met je lijf. Anyway…ik voel continu van alles, krampjes, pijntjes, blubjes en bovenop dat alles is er de allesverterende hoop en angst. Daartussen moet ik balanceren en ook nog iets van een leuk mens zijn πŸ˜‰ Het kost me verrekte veel moeite!

Mijn lijf moet nog herstellen van de hormonen en doet zeer! Ik ben moe en heb totaal geen zin en energie om dingen te ondernemen of mensen te zien. Dit ligt niet aan mij en ook niet aan de mensen die zo meeleven. Ik ben gewoon even totaal ontregeld…

Wel vind ik het hartverwarmend dat zoveel mensen met ons meeleven, voor ons bidden, kaarsjes branden en positieve energie onze kant uit sturen…Dank jullie wel!

Voordat we dit traject startten zat ik natuurlijk ook wel elke maand in spanning maar niet zo erg als nu, toen kon ik er eigenlijk stiekem wel gewoon vanuit gaan dat ik toch wel weer ongesteld ging worden. Maar nu? Nu weet ik niet meer wat ik voel… Ik voel hoop, ik fantaseer over ons kindje, ik zoek babykamers uit, kijk bij rompertjes, voel me week worden bij elke baby die ik zie. Maar bovenop dat alles voel ik een allesverterende angst.

Angst dat het nu ook niet zal gaan lukken, dat ik achterblijf met mijn lege buik, dat ik weer alles voor niets doe.Β Mijn lichaam voelt alsof het nu al ongesteld gaat worden terwijl dat nog lang niet aan de orde is. Is het PMS? is het een beginnende zwangerschap? Word ik gewoon gek?

Wil ik dat mensen er naar vragen? Nee, laat me maar met rust…mijn emoties zitten heel hoog πŸ˜‰ Het is moeilijk om over te praten, juist omdat ik zo bang ben. Krijgen jullie alles te horen? Nee…Ik hou dit voor onszelf πŸ™‚ Bij goed nieuws word het vanzelf een keer aangekondigd en bij slecht nieuws gaan we door met poging 2. Vraag dus niet of het gelukt is want ik wil dit op ons moment wereldkundig kunnen maken…of niet πŸ˜‰

Een kindje is zo ontzettend welkom na al dat lange wachten…

Lief kindje, papa en mama hebben jou naam al uitgezocht, we wachten tot jij je weg naar ons vind….

Het is een rollercoaster van emoties om in die wacht weken te zitten!

Bonsje.

Blogpauze

Blogpauze

Lieve mensen,

Bonsje hier πŸ™‚

Ik wil jullie even vertellen dat ik even een pauze in ga lassen. Zoals jullie weten zijn wij bezig in een fertiliteitstraject en dat valt me enorm veel zwaarder dan ik had verwacht. Ik ben moe, heb continu hoofdpijn en heb al mijn energie nodig om overeind te blijven. Ik ben ook totaal niet geinspireerd om te koken en nieuwe dingen te bedenken.

Op dit moment voelt mijn blog aan als verplichting en een hobby mag nooit een verplichting worden. Ik ga dus even de focus op mezelf en onze kinderwens leggen. Eten doe ik nog steeds maar ik heb niet altijd de energie om dat even creatief en gezond te doen. Omdat dit uiteindelijk een foodblog is, voelt het niet eerlijk als ik jullie geen nieuwe recepten kan geven. Het voelt ook niet fijn om niets nieuws te kunnen schrijven omdat ik gewoon de energie er niet voor heb.

Bij deze dus….

Ik neem even pauze, even tot mezelf komen… en het lekkere eten? Dat komt heus wel weer! #foodieforlife

I see you when i see you

Liefs Bonsje.

Het verhaal van mijn naam

Het verhaal van mijn naam

Ik merk regelmatig dat er een beetje verwarring is over mijn naam, want heet ik nou Bonnie of Bonsje? Mijn naam heeft een verhaal en dat verhaal vertel ik jullie graag πŸ™‚

Op Urk is het best wel normaal om mensen te vernoemen. Dat hoort nog een beetje zo πŸ˜‰ Ikzelf heb besloten dat ik deze traditie niet ga volgen want mijn ouders zijn al vernoemd en als wij een kindje krijgen wil ik een naam kiezen (we hebben stiekem al namen) die uniek is voor ons kindje.

Mijn Bes (oma) heette Bonsje en mijn oudste tante heet Dirkje. Mijn ouders hadden dus voor een meisje (in die tijd wist je nog niet van tevoren wat het geslacht van je kindje zou zijn) de naam Deborah bedacht. Mooi 2 vliegen in een klap geslagen dachten ze….

Toen ik dus tevoorschijn kwam als eerste kind ging mijn Bes er zeker vanuit dat ze vernoemd zou worden. Dat werd ze ook…alleen niet helemaal naar volle tevredenheid πŸ˜‰ Mijn Bes was nogal ‘groos’ (trots) op haar naam en had dus Bonsje verwacht, Deborah was niet volgens haar plan. Mijn moeder, net bevallen en nog maar 20 jaar jong was een beetje te moe om de discussie aan te gaan. Boos werd er besloten dat ik dan Bonsje zou heten πŸ˜‰ Nieuwe geboortekaartjes werden gedrukt en rondgestuurd en de zaak was beslist. Bonsje it is….

Tot ik naar de kleuterschool ging hebben mijn ouders me ook gewoon Bonsje genoemd. Maar slim en verstandig als mijn moeder is bedacht ze dat mijn naam me zeker gepest zou laten worden. Daarom werd ik in het vervolg Bonnie genoemd….leverde overigens nog steeds pesten op want: nog steeds redelijk uniek in een dorp waar de Greetjes, Grietjes en Anneke’s overheersten πŸ˜‰

En ik, ik schaamde me enorm voor mijn officiele naam! Want wie noemt zijn kind in vredesnaam Bonsje?! Elke keer als mijn naam bij gelegenheid tevoorschijn kwam, wilde ik wel door de grond zakken om die debiele naam πŸ˜‰

Mijn Bes, waar ik overigens met liefde, warmte en bewondering aan terug denk, vond het fantastisch. Elk kleinkind dat naar haar genoemd was werd stiekem wel een heel klein beetje voorgetrokken. Ik was wel altijd een beetje bang voor haar toen ik klein was, ik droeg namelijk mijn haren wat korter en had oorbellen. Mijn Bes was nogal streng in het geloof en bij elk dingetje wat volgens haar niet van de bijbel was, kon je een enorme preek krijgen πŸ™‚

Toen ik wat ouder werd zag ik dat ze dit allemaal uit liefde heeft gedaan, ik ontdekte haar kwaliteiten en haar humor, haar onverwoestbare kracht en dapperheid. Ze is een vrouw die ik bewonder! Toen ze overleed is een stuk van mijn hart gebroken en nog denk ik elke dag aan die sterke, dappere en unieke vrouw.

Een paar jaar geleden besefte ik dat ik ook zo’n uniek mens ben, dat ik eigenlijk heel erg op mijn Bes lijk. Mijn ouders hadden me naar niemand anders kunnen vernoemen πŸ˜‰ Ik besefte ook dat de naam die ik zo verafschuwd had eigenlijk heel erg bij mij past, mijn naam is net zo uniek als ik. Het is een lieve naam en het was de naam van de vrouw die ik zo mis, waar ik zo graag nog eens mee zou praten. Om haar te vertellen dat ik uiteindelijk op mijn pootjes terecht ben gekomen. Dat ik de parels die ik van haar kreeg voor als ik ooit zou trouwen, in mijn tasje heb gehad die dag dat ik met Michel trouwde. Dat ik niet meer zo’n wilde ben, ondanks het gekke haar en de piercings gewoon een huismusje ben die het liefst voor haar gezinnetje zorgt. Want het gezin…dat was mijn lieve Bes heilig πŸ™‚

Ik heb toen besloten dat ik mijn naam weer ging gebruiken. Dat ik trots zou zijn op de naam die ik kreeg, ik kreeg hem met een omwegje maar het is nog steeds mijn naam! Mijn naam is geen grapje, geen nickname of koosnaampje…Het is mijn naam, de naam die ik gebruik en waar ik naar luister. Dus niet Bonnie…..

Ik ben Bonsje!

Bonsje op hormonen

Bonsje op hormonen

Al maanden leef ik er naar toe, het moment dat we mochten starten met de IUI- behandelingen. Vorige week donderdag begon ik iets te vroeg met menstrueren, dat had als voordeel dat ik meteen een afspraak mocht maken voor de start echo. Toen ik het ziekenhuis belde kon ik meteen vrijdag terecht! Toen begon de koudwatervrees….

Ik heb me toch zitten huilen van de stress die hele donderdag! Waar het me eerst niet snel genoeg kon gaan en ik het liefst gisteren was begonnen met de actie…nu durfde ik niet, was ik bang en twijfelde ik ineens heel hard of ik ΓΌberhΓ€upt wel een baby wou πŸ˜‰ De angst voor de hormonen zit diep!

Tijdens mijn IVF- traject werd ik kunstmatig in de overgang gebracht. De bijwerkingen waren daardoor niet van de lucht! Ik liep met opvliegers, foodcravings, acne, gewichtstoename en enorme stemmingswisselingen door het leven. Het heeft me zeker 3 jaar gekost om weer mijn gewone zelf te worden na het mislukken van de IVF. Heel lang heb ik nog last gehad van mijn gewrichten, het overgewicht moest er weer af en het rouwproces om wat niet mocht zijn moest ik door.

Dan kan je je best voorstellen dat ik bang ben denk ik πŸ˜‰

In het ziekenhuis voelde ik me kei ongemakkelijk, je laat je onderkantje normaal al niet zo makkelijk zien en helemaal niet als het daar ook nog het maandelijks feestje is… Maar goed, wat moet dat moet en de verpleegkundige was zo attent om me een nat washandje aan te bieden πŸ˜‰ Liggen maar in “DE STOEL” en onderga het maar.

Alles zag er goed uit, ik mocht meteen beginnen met prikken. 75 eenheden Gonal-f met de prikpen, die ik gelukkig nog ken van de vorige keer. Mijn angsten die ik uitsprak werden meteen weggewuifd….Gonal-f brengt je niet kunstmatig in de overgang! Pfffff opluchting! dus geen opvliegers, stemmingswisselingen en pijnlijke gewrichten.

Bij de afdelingsapotheek mocht ik meteen mijn medicatiepakket ophalen en kreeg ik goed uitgelegd hoe alles werkt. Van de zenuwen was ik alweer vergeten of ik vandaag mocht gaan prikken, hoeveel eenheden ook alweer…dus weer bellen met de arts πŸ˜‰ Maar ook dat kwam goed gelukkig….

Hoe gaat het nu?

Het prikken gaat me goed af, de bijwerkingen vallen me mee.

Ik heb wel enorme foodcravings, ben huilerig en voel me opgeblazen en futloos. Mijn buik word dikker dan ik wenselijk vind, gelukkig val ik wel nog steeds af! Ik heb minder energie, hoofdpijn en ben enigszins kortademig. Ik doe dus lekker even iets rustiger aan deze week, ik blijf wel gewoon hardlopen en mopper dan wat harder dan normaal πŸ˜‰

Hopelijk zien we vrijdag mooie follikels (eiblaasjes) in mijn eierstokken groeien en gaat de behandeling daarna ook nog voorspoedig.

Ik hoop dat jullie nog steeds allemaal mee duimen, bidden, hopen en kaarsjes branden.

Ik wil zo graag moeder worden!

Bonsje.

moederdag/ kak aan ketose dag

moederdag/ kak aan ketose dag

Dit weekend ben ik uit ketose gegaan, het was zo’n weekend πŸ˜‰ Al maanden doe ik een ketosevriendelijk, koolhydraatarm dieet en dit weekend ging het helemaal mis! Niet dat ik dat erg vind hoor, morgen gaan we met frisse tegenzin weer door want het moest gewoon heel even. Dit weekend is het namelijk moederdag…een dag die ik elk jaar vrees omdat ik geen moeder ben en daar veel verdriet van heb maar ook een dag die ik vier. Ik ben namelijk ook dochter van een geweldige, leuke, bijzondere en liefste moeder.

Toen zusje nr. 4 voorstelde om een high tea te gaan doen met onze moe heb ik dus heel even een schrikmomentje gehad, “dan ga ik uit ketose!” maar ik heb me daar snel overheen gezet. Mijn moeder verdient het dat haar 4 dochters even leuk met haar kunnen snoepen en kletsen, als dat met witmeel, witte suiker, verschrikkelijk veel koolhydraten en taart moet…jammer dan! Kak aan Ketose πŸ˜‰

We hebben genoten van de high tea op Urk bij de Oude bakkerij, dat een gezellige meneer ons ons dames ook nog trakteerde op een ijsje was helemaal the bomb πŸ˜‰ Mensen kijken wel even vreemd als ze ons clubje zien, mijn 3 jongere zussen hebben namelijk allemaal een dikke babybuik. “oe i, binnen julie allemoal zwanger?” “Nee, ik ben gewoon dik”.

Moederdag geeft mij moeilijke momentjes, in het gezelschap zijn van 3 zwangere zusjes soms ook wel. Ik heb slapeloze nachten van de stress, als ik ongesteld word mag ik beginnen met het traject dat mij hopelijk ook moeder zal maken. Ik kijk er naar uit maar ik vrees het ook, de stress, het geleefd worden door een ziekenhuis, de hormonen, het moeten injecteren en het eindeloze wachten op hopelijk, eindelijk die ene positieve test.

Maar eerst kak aan ketose dag πŸ™‚

Wat hebben we gevreten! Je kon me rollen en die buik die zo mooi naar voren stak? dat was mijn foodbaby!

Vrijdag al begonnen, want ja…ik ging zaterdag toch high tea’en met moe en zusjes. Dus een heerlijke borrel gedronken met de leukste schoonpaps van de hele wereld, dat eindigde bij de chinees met vreselijk veel lekkers. Zaterdag dus die lading suiker bij de Oude Bakkerij, ’s avonds enorme honger wat ons naar een snackbar dreef….. en vandaag op moederdag heb ik frietjes bij mijn ouders gegeten!

En het maakt me lekker even niks uit!

Ik heb kak aan keto dit weekend, want ik heb de leukste, de gekste, grappigste en liefste moe van de hele wereld.

Mijn moe waardoor moederdag toch ook een beetje leuk voor mij word, omdat ze weet dat het zeer doet en me even extra stevig knuffelt. Ze er even extra voor mij is, even tijd neemt om te kletsen. Ik hoef niks te zeggen, ze weet het wel.

Vanmorgen opende ik facebook en instagram en moest ik huilen onder al het moederdaggeweld. Nadat ik bij mijn moe weg kwam was ik positief gestemd, hopelijk is het voor mij volgend jaar ook eindelijk moederdag!

Ik blijf bidden en ik blijf koolhydraat arm eten, zo goed mogelijk voor mezelf zorgen. Maar heel af en toe….

Moet je leven en genieten!

Kak aan ketose!

Bonsje

Ik bewonder jou

Ik bewonder jou

Sinds ik dit blog heb word ik regelmatig aangehouden op straat, in winkels en eigenlijk overal waar ik kom. Mensen spreken hun bewondering en respect voor mij uit, ook op facebook en instagram merk ik dit op. Het verbaast mij eigenlijk elke keer dat mensen het zo ‘dapper’, ‘stoer’ en bijzonder vinden wat ik doe, al vleit het me natuurlijk ook wel een beetje πŸ˜‰ Ik doe namelijk niets bijzonders en ik ben al helemaal niet dapper! Het enige wat ik doe is openlijk praten over mijn leven, mijn zorgen en mijn belevenissen. Het is waar dat andere mensen hun gedachten waarschijnlijk liever voor zichzelf houden en hun problemen al helemaal. Ik kies ervoor om een groot deel op te schrijven, omdat ik er van leer en het een stuk verwerking is. Misschien geeft het anderen inzicht, kracht en hopelijk een glimlach en een stukje begrip. Maar het is wel vreemd om bewonderd te worden terwijl je eigenlijk maar heel gewoontjes bent πŸ™‚

Daarom wil ik vandaag eens wat mensen in het licht zetten die heel stilletjes zijn maar die ik wel bewonder. Want ieder mens is krachtig en sterk, een inspiratie op zijn eigen manier.

Jante

Op heel integere wijze vertelt ze over het verdriet dat ze heeft om haar zus te verliezen. Haar zus koos voor een bestaan in Koeweit en wil geen contact meer met haar familie. Jante vertelt open over het verhaal waar anderen toch al wel over roddelden. Rouwen om iemand die nog leeft is hard en wreed, haar dappere familie probeert het leven zonder dit geliefde kind weer opnieuw vorm te geven maar het is zeker niet makkelijk. Stoer dat Jante ons een kijkje in hun leven geeft opΒ Afterrain.nl

Klaas

Een puber met passie en dat verdient sowiso al respect want bijna alle pubers zwelgen in het puber zijn. Deze 16 jarige jongen heeft een hobby die heel serieuze vormen aan neemt. Ik volg hem op Instagram en bewonder zijn prachtige patisserie projecten. Als je het hebt over knappe taartenbakkers…deze 16 jarige is er een!

Michel a.k.a. ‘the Mr’

Harde werker, lieve echtgenoot, enorme doorzetter! Zie hem gaan dan πŸ™‚ Met zijn overgewicht begon hij met hardlopen waar iedereen hem zei dat dat met zijn gewicht niet zou kunnen. Inmiddels 25 kilo lichter loopt hij stug door en voltooide laatst zelfs de kwart marathon van Rotterdam! Respect!

Mijn vader Jan van den Berg

Mijn vader, die me liet zien hoe een man zijn vrouw hoort te behandelen en te koesteren. De man die me de standaard liet bepalen voor wat ik als vrouw verdien. De man die nooit klaar is met leren. De man die mijn vader is.

Janneke

Door 2 verschillende mannen in de steek gelaten, 2 mannen die het stempel man niet mogen dragen. Zij knokt zich met 2 banen door het leven en houd ook nog haar gezin van 3 draaiende en maakt tijd voor zichzelf. Ondanks 2 vreselijk nare ervaringen heeft zij nog steeds vertrouwen in de liefde…dappere vrouw πŸ™‚

Marij

Mijn vriendin die zonder klagen 4 dagen in de vis staat te fileren…en dat terwijl ze fibromyalgie heeft! Ontzettend creatief mens, staat altijd voor me klaar….Harst mijn snor wanneer ik dat maar wil πŸ˜‰

Nancy

Ondanks de slopende pijn van de ziekte van Lyme, geeft Nance nooit op. Altijd ziet ze de zon schijnen en kiest ze onvermoeibaar voor haar kind. Deze dappere vrouw inspireert mij om niet zomaar op te geven bij pijn…veel mensen hebben het veel zwaarder dan ik!

Maarten en Jannie

Zij hebben allebei MS en knokken daar keihard tegen. Ze focussen op wat ze nog wel kunnen en zoeken altijd naar verbetering. Ik heb van heel dichtbij gezien hoe slopend deze ziekte is, dus niets dan respect voor jullie!

William

Met zijn humoristische kijk op het leven maakt deze jongen zijn droom waar. Hij wil bij de tv werken, hoe hij daar moet komen maakt niet uit. Met zijn 30 jaar leeft hij zijn dromen en gaat hij zijn eigen gang, waar anderen van 30 gesetteld zijn, een koophuis en een vrouw hebben. knokt William zich een weg naar zijn droombaan. Dat vind ik pas stoer!

Kenza

Dit dappere meisje geeft via haar blogΒ strong like a fighterΒ inzicht in haar strijd tegen zelfhaat…. Je moet het beslist eens lezen, ik heb zoveel respect voor dit meisje. Dit is echte onvervalste dapperheid, vechtlust en sterk zijn!

Natuurlijk zijn er nog veel meer mensen die ik bewonder, Karin, mijn moeder, mijn zusje Jurianne die onverstoorbaar in het leven staat… Ik kan nog wel uren doorgaan. Mijn punt is dat ik helemaal niet zo bijzonder ben πŸ˜‰ Als je om je heen kijkt zijn er zoveel mensen die je respect verdienen. Laten we elkaar motiveren om het beste te zien in elkaar…

Dat is pas mooi, dapper en bewonderenswaardig πŸ™‚

Bonsje.

 

 

Helemaal los gaan

Helemaal los gaan

Laatst waren ‘the Mr’ en ik gezellig uit eten met schoonzusje en haar partner. Ik vind hem altijd een reuze interessante man, omdat hij naar mijn mening best bijzonder in het leven staat. Hij is reuze intelligent en best een streber (niet negatief bedoeld) maar aan de andere kant droomt hij ook van terug naar de basis en een leven in eenvoud. Ik kan altijd heerlijk met hem kletsen ondanks het feit dat ik heel anders ben en weinig ambities heb πŸ˜‰ Ik ben na de Mavo gaan werken en hij is universitair opgeleid, ik ben gelovig en hij gelooft in zichzelf πŸ˜‰ toch voel ik altijd een enorme klik (al kijk ik wel een beetje op tegen zijn welbespraakt zijn πŸ˜‰ )

Zij zijn jonge ouders en zitten een beetje in de tropenjaren met een peuter van bijna 3 en een baby van bijna een jaar. Allebei werken ze hard en zorgen ze dus ook nog voor hun gezin en zichzelf. Hobbies en sporten is minder tijd voor en eerlijk gezegd…ze zijn een beetje moe! Daarom was het dus reuze gezellig om eens zonder kinderen bij te kletsen en even onder volwassen te kunnen zijn en te genieten van quality time en lekker eten en drinken met elkaar.

Ik moest een beetje lachen toen hij verzuchtte dat hij wel weer eens ouderwets wou stappen, even helemaal los gaan. Ik begreep dat niet zo goed, ik hou niet zo van stappen en al helemaal niet van los gaan. Ik hou dolgraag alles onder controle en hou van veiligheid, heerlijk saai bankhangen met de leukste, verdrinken in een boek en veel te lang opblijven omdat je de laatste aflevering van die serie nog wou zien.

Toen hij uitlegde dat het hem zo goed deed omdat hij zo even los kwam van de saaiheid, van het drukke bestaan van alledag begreep ik hem ineens een stuk beter!

Ik doe hetzelfde maar dan anders….

Ik verf mijn haar in alle kleuren van de regenboog, ik laat mijn neus piercen,ik heb tattoos, ik blog over persoonlijke zaken en vecht tegen taboe’s

Ik verzet me ook tegen de saaiheid, alleen mijn losgaan is dus ietsje anders.

Leuk om zo inzicht te krijgen in elkaar en in jezelf πŸ™‚

Dank je wel voor een verhelderend moment Niels!

Bonsje.

Dikkertje dap

Dikkertje dap

Gister postte ik een foto op instagram en facebook, ik ging een testrondje doen op mijn nieuwe hardloopschoenen. Bij deze foto noemde ik mezelf Dikkertje dap…

Het rondje rennen ging overigens niet zo heel erg lekker maar daar zeur ik een andere keer wel weer over πŸ˜‰ De reacties die op mijn zelfspot kwamen wil ik het wel even over hebben πŸ˜›

Heel veel mensen vinden het maar raar dat ik mezelf zo noem, denigrerend en alsof ik minder over mezelf denk. Maar dat is in de verste verte niet zo mensen…..ik ben gewoon realistisch!

Ik ben heel veel dingen, ik ben bijvoorbeeld leuk, lief, slim, behulpzaam, empatisch, meestal ook mooi en ik kan heel goed selfies maken waarop ik heel gunstig uit de hoek kom…. maar er is een ding dat ik zeker niet ben en dat is slank!

Ik kijk dagelijks in de spiegel en ondanks dat ik een vrij positief zelfbeeld heb en mezelf ook iets slanker zie dan ik daadwerkelijk ben…ik ben en blijf voorlopig een dikkertje. Een lang en leuk dikkertje, dat dan weer wel… maar uiteindelijk gewoon een dikkertje. Ik weeg nog steeds 108 kilo, dat is obese en hoewel ik nu 8,6 kilo kwijt ben maakt dat me beslist niet slank.

Iedereen die maat 46/48 heeft van kleding weet dat dit plus-size maten zijn en geen reguliere maten. Ik shop mijn kleding dus niet in de winkels waar slanke mensen hun kleren kopen. Ik maak me er zelf niet zo heel druk over…zolang ik kleding kan vinden die ik leuk vind ben ik een tevreden vrouw. Ik shop voornamelijk online en uit het buitenland omdat ik de Nederlandse plus-size mode echt saai vind en ik ben ook niet saai πŸ˜‰ Alleen soms ’s avonds in mijn mineon-onesie op de bank terwijl ik zit te lurken van mijn mok rooibosthee…..en om half 11 naar bed ga en dan ook echt moe ben πŸ˜›

Ik zou het trouwens niet op prijs stellen als iemand anders me vertelt dat ik dik ben… ik kan zelf prima in de spiegel kijken! Laatst noemde een van de pubers hier op het plein me een ‘kankerdik wijf’, ‘the Mr’ werd daar hartstikke boos om en ik vond het alleen ongepast dat er weer kanker bij moest komen…het joch had overigens gelijk dat ik dik ben. Hij hoeft het me alleen niet te zeggen, ik weet het zelf prima en er word aan gewerkt πŸ˜‰ Grapjes die anderen over mijn gewicht maken worden ook niet op prijs gesteld…

Maar ik mag mezelf dus gewoon dikkertje noemen of dikkertje dap, of wat dan ook…. Meestal noem ik mezelf gewoon Bonsje, of gek wijf of idioot, of sukkel….. maar dat is voornamelijk in de gesprekken die ik met mezelf voer πŸ˜‰

Het is dus niet dat ik mezelf niet zie staan, dat ik mezelf zo lelijk vind of denigrerend over mezelf denk….het is een bewust vleugje zelfspot en een dosis realiteitsbesef.

Ik ben dik.

Bonsje

DiΓ«ten met maaltijd vervangers.

DiΓ«ten met maaltijd vervangers.

Zoals jullie wel weten ben ik al een hele tijd bezig met een koolhydraat arm dieet. Dat merken jullie hier ook wel een beetje want er komen maar weinig nieuwe recepten. Dat komt omdat ik er erg veel moeite mee heb om nieuwe dingen te verzinnen, het is namelijk echt niet makkelijk! Daarom was ik zo blij dat ik een startpakket van dit koolhydraatarme dieetΒ mocht proberen!

Dit startpakket maakt het makkelijk om een koolhydraatarm dieet te volgen dat hoog in proteΓ―nen is en laag in vet. Koolhydraatarm eten betekent dat je bijna geen suikers meer eet. Je schrapt dus alle koolhydraatrijke producten uit je dieet zoals brood, aardappels, rijst en pasta. Suiker is helemaal uit den boze….Daardoor komt je lijf in ketose. Dat houd in dat je lichaam geen energie meer kan halen uit koolhydraten want die krijg jij niet meer binnen. Omdat je lijf toch energie nodig heeft, zal het nu de energie ergens anders vandaan gaan halen en dat is dus uit vet! Precies wat we willen natuurlijk πŸ˜‰ Als je dus veel eiwitrijke voeding binnenkrijgt met maar weinig vet, zal je lijf zijn energie gaan halen uit jou eigen vetreserves. Het gaat in de ketogene status….dat merk je ook wel een beetje want…je stinkt ontzettend uit je mond! Daarvoor helpt een kauwgumpje gelukkig prima πŸ˜‰

Van tevoren was ik wel een beetje sceptisch, ik heb me eigenlijk altijd verzet tegen maaltijd vervangers. Maar ik heb mijn mening flink bij moeten stellen kan ik jullie wel vertellen! Wat een gemak, lekkere producten en grote resultaten! Het startpakket is voor 10 dagen en bevat voor elke dag 3 hoofdmaaltijden en 2 tussendoortjes. Daarmee moet je de dag zeker wel doorkomen lijkt mij πŸ˜‰

Toen ik het pakket openmaakte viel me de grote diversiteit van de producten op, het zijn niet alleen zakjes poeder om shakes mee te maken! Er zaten kant en klaar smoothies in, een warme maaltijd met kip, heerlijke repen en koekjes, brood… ja echt…brood! een potje aardbeienjam en allerlei zakjes met poedertjes voor smoothies, pudding, soep, havermout, pannenkoekjes en chili con carne!

Ook zat er een instructie enveloppe in met tips, bereidingsadviezen en duidelijke uitleg over het dieet. Wat ik fijn vond was dat Novashops duidelijk benoemt dat er nog wel groente gegeten moet worden om voldoende vezels binnen te krijgen en tips geeft, wat te doen bij moeilijke stoelgang.

Was het lekker?

Ja, eigenlijk vond ik alle producten die ik in de doos heb gekregen lekker! Het minst lekker vond ik de bananenpudding omdat die heel erg naar banaan rook maar totaal geen smaak had. De aardbeipudding kon ik ook duidelijk zien dat er echt aardbei in zat. Het meest lekker vond ik het brood en dat gekke zakje met chili con carne. Het brood is stevig, vol pitten en supermals…wel een heel klein beetje zout maar het vult als een malle! De chili heb ik zo om gelachen toen ik het zakje ontdekte want hoe kan dat nou wat worden…..Het werd wat! Lekker joh! en ik ben heel kritisch als het om warm eten gaat!

Omdat ‘the Mr’ natuurlijk ’s avonds wel gewoon warm wil eten heb ik besloten om de warme maaltijd niet uit het pakket te gebruiken. ’s Avonds heb ik gewoon gekookt, waardoor ik wat langer met mijn startpakket kon doen.

Viel ik daardoor misschien minder of langzamer af?

Ik heb geen idee! Ik ben in 10 dagen 3,6 kilo kwijtgeraakt πŸ™‚ Ik heb geen honger gehad, we hebben pasen nog tussendoor gevierd waarbij ik gewoon heb gegeten en dus uit ketose ben geraakt. Als je uit ketose raakt duurt het 2 dagen voordat je weer in ketose bent en dus weer gaat afvallen…. Ik moet dus zeggen dat ik nog meer resultaat had kunnen hebben πŸ˜‰ Maar ik ben duidelijk super enthousiast over het resultaat wat ik nu al behaalde!

Is het duur?

Een pakket zoals dat wat ik ontving was tijdens een kortingsactie 99,95 euro. Dat lijkt heel veel maar toen ik het eens even om ging denken en logisch ging rekenen kwam ik tot de conclusie dat het eigenlijk enorm meevalt. Het kost je dus een tientje per dag maar daarvoor heb je dus wel elke dag 3 maaltijden en 2 tussendoortjes. Als je een beetje normaal boodschappen doet en vlees bij de slager koopt en groente bij de groentejuwelier zit je hier ook zomaar aan πŸ™‚

Is het makkelijk?

Ja, het is enorm makkelijk! Het genot van niet na hoeven denken en gewoon iets kunnen pakken vond ik fantastisch. De repen en koekjes uit het pakket zijn echt zooooo lekker! Ik heb er echt van genoten om ’s avonds nog zo’n snackmomentje te kunnen pakken, tijdens het series kijken op de bank met ‘the Mr’. Hij een stukje chocola en ik een lekker drankje of een reep wat ik stiekem nog lekkerder vond dan mijn favoriete chocola van Tony’s πŸ˜‰

Kortom….ik ben enthousiast geraakt en ik kan deze manier van koolhydraat arm eten echt wel aanraden πŸ™‚

Bonsje.

 

Ken je mij?

Ken je mij?

Ken je mij, wie ken je dan?

Weet jij mij beter dan ik?

Ken je mij, wie ben ik dan?

Weet jij mij beter dan ik?

Dit liedje van Trijntje Oosterhuis vind ik zo mooi! En de tekst raakt me elke keer….

Ik blog, ik ben actief op social media, ik laat veel van mezelf, mijn leven en mijn persoonlijkheid zien.

Sommige mensen zouden die keuze niet maken, zij verwonderen zich over mijn keuze om dat wel te doen. Zij laten weinig van zichzelf zien, ze lezen en kijken wel met mij mee….

Ze denken doordat ik veel laat zien, te weten wie ik ben πŸ™‚ Ze denken dat ze me kennen….

Maar ik laat maar zoveel zien als ik wil dat mensen mogen zien….

Mensen zien niet al mijn geluk, mijn donkerste gedachten, onze sores, onze zorgen, ons plezier, onze levensvreugde, onze ruzies, onze relatie, ons leven….

Wij laten een stukje zien, dat ene stukje waarin we willen delen.

Ken je mij? Wie ken je dan?

De persoon die mij na mezelf het beste kent is mijn echtgenoot. Hem maak ik deelgenoot van mijn diepste gedachten en verlangens. Met hem maak ik ruzie, met hem geniet ik, met hem leef ik, ik huil met hem, ik vrij met hem, ik erger me aan hem en hij ergert zich aan mij….We bedanken elkaar voor kleine dingen omdat we nog steeds onze waardering voor elkaar willen uiten. Wij zien elkaar niet als vanzelfsprekend. Wij kiezen ervoor om niet alles te laten zien πŸ˜‰

De persoon die mij na mijn echtgenoot het beste kent is mijn moeder… Zij vormde mij, staat altijd voor me klaar, geeft me wijze raad en verwondert zich over mij…Ik bewonder haar, verwonder me over haar en erger me soms aan haar…dat is nou eenmaal zo met moeders πŸ˜‰ Boven alles hou ik van haar! Ik kies ervoor om dat aan haar persoonlijk te laten zien, dat deel ik niet op social media…

Mijn vader…eigenlijk wist ik nooit of hij mij goed kent. Hij is net als ik een persoon die veel en graag praat maar we laten niet het achterste van onze tong zien. Steeds vaker merk ik dat mijn vader mij wel kent, dat hij mij ziet… Hij leeft met me mee zonder dat overdreven te laten merken. Een klein prive berichtje op voor mij belangrijke momenten, een mooi liedje dat hij mij laat horen, een mooie tekst…hij laat zien dat hij me begrijpt. Ik verwonder me over hem, ik bewonder hem, hij blijft die sterke, stoere va waar ik vroeger mee wou trouwen. Ook zie ik nu ik volwassen ben steeds vaker dat hij ook een kwetsbaar en mooi mens is… en boven alles…. ik hou van hem!

Wie kent mij nou het best?

Ikzelf?

Nee, eigenlijk ook niet πŸ˜‰

Ik groei elke dag… Ik verander en ik leer.

Ik ben niet de persoon die ik gister was….

Ken je mij, wie ken je dan?

Bonsje.

 

Hardlopen.

Hardlopen.

Een paar maanden geleden heb ik de knop omgezet. Natuurlijk zag ik al heel lang dat ik dikker was dan ik zelf wenselijk vond maar ik kon de knop niet omzetten. Telkens als ik in de spiegel keek werd ik verdrietig van mezelf….. Die onderkin en bolle wangen, dikke buik en borsten die over mijn bh heen bulkten. Toch bleef het eten, het zoete naar me lonken en lachte ik het maar weg dat ik veel te zwaar was.

Eigenlijk ben ik mijn halve leven al te zwaar, ik ben ook al mijn halve leven op dieet πŸ˜‰ Toen ik 15 en mager was vond ik mezelf al zo dik dat ik begon met afvalpogingen…. nu 21 jaar later is het resultaat van al die afvalpogingen dat ik zwaarder ben dan ik ooit had durven denken. Mensen zeggen altijd dat ik er niet zo zwaar uitzie maar ik weet dat ze liegen πŸ˜‰ Ik kan namelijk prima in de spiegel kijken en ik moet ook kleding kopen πŸ˜‰ Bij maat 52 en 117 kilo was de maat vol! Ik ging naar de fertiliteitsarts en viel nog net binnen de grenzen waarin ze behandelen.

De knop ging om… Die kinderwens daar doe ik alles voor! Ik ben begonnen met koolhydraatarm eten en de kilo’s zakken geleidelijk. Ik weet dat ik nooit een skinny vrouw zal worden, ik ben curvy en ben me er ook van bewust dat ik prima tevreden ben met maatje 44 en 90 kilo. Mijn doel is ook niet om slank te worden en ik denk ook niet dat ik daarvan gelukkiger zal zijn. Mijn doel is moeder worden. Daarom koos ik dit dieet, dat een levensstijl zal moeten zijn. Daarom kies ik ook af en toe voor een frietje, sushi of een borrel…ondanks dat ik dan uit ‘ketose’ kom.

Ketose is de staat waarin je lichaam terecht komt als je dagelijks tussen de 20 en 50 koolhydraten binnenkrijgt. Het lichaam zal dan de vetreserves gaan verbranden en dat voelt goed! Mensen vragen mij vaak hoe ze hiermee moeten starten want ze willen ook deze resultaten. Ik waarschuw dan vaak dat dit ‘dieet’ niet iets is wat je zomaar eventjes doet. Het is loeizwaar mensen! Nee, ik eet ook geen fruit, nee echt geen aardappels bij de kost, nee ook geen boterham, geen melk….. Het is afzien en zo voelt het ook! Maar ik weet dat dit dieet al zoveel mensen heeft geholpen bij het zwanger worden…ik heb de drive om dit vol te houden! Niet voor de kilo’s want dan kan ik ook prima bij mijn moeder terecht, die met haar Dreamline half Urk van de overtollige kilo’s af helpt πŸ˜‰

Daarom ben ik ook begonnen met hardlopen een paar weken terug. Omdat ik heb gelezen dat bewegen ook zou helpen bij het zwanger raken πŸ™‚ Waarom zou ik het dan niet proberen?

Nou, omdat ik dus 5 jaar geleden ben afgekeurd vanwege een invalide schouder. Omdat ik al 6 jaar op de bank zit en de conditie heb van een dood vogeltje. Omdat ik door een groeidefectje in de pubertijd hele slechte knieΓ«n heb. Omdat mijn benen enorm in lengte verschillen. Omdat ik extreme platvoeten heb. Omdat mijn ielige enkeltjes ook heel zwak zijn….. Al deze excuses heb ik mezelf maanden voorgehouden terwijl ik jaloers zat te kijken naar al die ‘antilopes’ op het fietspad πŸ˜‰

Het begon met een sport bh in de sale…. ‘the Mr’ trok zijn wenkbrauwen op en zei niks….

Een paar weken later kocht ik een hardloop outfit en schoenen en trok ik dit ook daadwerkelijk aan! Oh mensen wat deed het zeer! Ik kon het niet, het deed zeer en ik vond het vreselijk! Gelukkig heb ik mijn lieve ‘Mr’ die me er doorheen sleepte en soms ook streng schreeuwde. Gelukkig heb ik mijn poepeigenwijze karakter en ga ik dit niet opgeven. Niet terwijl ik alles op social media heb gedeeld πŸ˜‰

Dat doe ik dus ook om voor mezelf een stok achter de deur te hebben πŸ™‚ Niet voor de nieuwsgierigen onder ons die denken dat ze nu alles van me weten πŸ˜‰ Ik deel om voor mezelf niet te falen, ik deel om steun en feedback te krijgen, ik deel om door te kunnen gaan.

Het hardlopen gaat goed, ik ga het leuk vinden en ik heb ‘the Mr’ niet meer nodig om mij de deur uit te krijgen. Ik ga vol enthousiasme zelf mijn rondje lopen en ik geniet…. Dat genieten valt mensen op en nu krijg ik opmerkingen. ‘Volgend jaar rent ze ook de kwart van Rotterdam.’ ‘Wij gaan samen nog wel eens finnishen.’ ‘Wanneer gaan we een rondje samen lopen?’

Ik kan jullie hier nu allemaal een duidelijk antwoord geven. ‘Dat ga ik niet!’

Waarom dan niet?

Omdat ik dit doe voor mezelf. Ik wil lopen en vrijheid ervaren, ik wil geen druk van anderen voelen. Ik wil geen run’s doen en tussen mensenmassa’s moeten lopen. Mensen vind ik eng, vooral in grote getale en strak op elkaar gestapeld! Ik wil me niet aan moeten passen aan een ander, aan iemands tempo, ik wil mijn rondje rennen waar en wanneer het mij uitkomt. Ik wil rennen zonder muziek, in alle rust, in eigen tempo.

Ik ga mee naar de hardloopevenementen van ‘the Mr’ voor hem, niet omdat ik het fijn vind. De drukte, de stress en de vele prikkels zorgen standaard voor paniek aanvallen en dagen daarna ben ik emotioneel nog uitgeput! Ik snap heel goed dat mensen dat niet begrijpen en er daarom ook moeilijk rekening mee kunnen houden. Maar het is voor mij niet leuk, het word ook niet leuk…ik doe dit omdat ik van iemand hou en hem dat wil laten zien. Hij weet hoeveel moeite en energie mij dit kost en waardeert het, zelfs als het voor iedereen overkomt dat ik nors, chaggerijnig en niet trots ben. Hij kent mijn gevoel…..

Mijn doelen in het hardlopen zijn dus: Voor mezelf lekker kunnen lopen, low key bewegen, hopelijk zwanger worden en vooral… genieten van de rust en trots zijn op wat mijn lichaam me toelaat om te doen!

Ik hoef hiermee iemand anders niet te pleasen, ik moet mezelf pleasen met een sterker en gezonder lichaam.

En dat gaat me lukken!

Bonsje

Wat is mijn product waard?

Wat is mijn product waard?

Ik zou het leuk vinden om ook eens voor anderen op bestelling te bakken.(Natuurlijk alleen in mijn eigen omgeving, ik kan niet heel Nederland doorscheuren om te bezorgen πŸ˜‰ ) Straks mag ik mijn 2e taart op bestelling klaar gaan maken πŸ™‚ Mijn vader gaat trakteren op zijn werk en vroeg mij om een ‘banaantjes’ taart πŸ˜‰ Maar wat ben ik nou waard? Ik weet dat veel thuisbakkers hun producten verkopen. Vaak duurder dan bij een banketbakker, maar zij zijn ook wel veel professioneler dan ik. Zij maken ware kunstwerkjes van hun gebak.

Stel dat ik een gewone huis-tuin- en keuken monchou taart met fruit maak, dan kan ik daar natuurlijk geen 20 euro voor rekenen terwijl de ingrediΓ«nten hooguit op 6 euro komen. Plus dat je zo’n taartje bij de Hema ook voor 6,50 kan krijgen. De eerste taart die ik maakte voor een ander heb ik alleen de ingrediΓ«nten gerekend. Dat is ook wel zo fair voor een vriendin natuurlijk, ik had er plezier van en zij was blij.

Gister maakte ik dit leuke taartje, wat duurdere ingrediΓ«nten, kwaliteitsproducten en een heerlijke smaak….

Hij ziet er naar mijn idee hartstikke leuk uit, maar ik weet dat ik geen professional ben. Ik zou dus nooit de hoofdprijs durven vragen voor zo’n taartje.

Sommige mensen starten net en zijn al zo overtuigd van zichzelf dat ze enorme bedragen durven vragen voor een taart waarvan ik weet dat er helemaal niet veel werk in zit. Zoals deze….

Hartstikke lekker, maar in een half uur klaar. Absoluut zonder pakjes en zakjes maar zeker niet duur…..

Vraagje: Wat vinden jullie een thuisbakker taart waard? Wat zou je per persoon voor een taart betalen? Hoeveel zou je voor het werk van de bakker overhebben?

Ik zou zeker mijn ingrediΓ«nten rekenen, maar hoe bereken je de tijd die je er in stopt en wat vind je jezelf waard?

Bonsje.

Dingen die ik als wensmoeder niet hoef te horen

Dingen die ik als wensmoeder niet hoef te horen

28 April hebben wij weer een afspraak bij de fertiliteitsarts, daar krijgen we de uitslag van de fertiloscopie te horen en praten we verder over het behandelplan. Het duurt mij allemaal veel te lang πŸ˜‰ Ik was het liefst vorig jaar al zwanger geraakt! Al 10 jaar heb ik de wens om moeder te worden en ben ik daar heel actief mee bezig. Als een zwangerschap uitblijft heeft je omgeving daar heel wat wijsheden over te vertellen. Ik kan jullie vertellen dat dat lang niet altijd op prijs word gesteld. Ik zit niet te wachten op ‘grappige’ opmerkingen en vage adviezen. Waar ik wel op zit te wachten is begrip, een luisterend oor, een arm om je schouder en weten dat je je verdriet mag uiten. Want dat is wat ik ben: verdrietig, wanhopig soms en vol verlangen. Soms moedeloos en soms vol vechtlust….. De dingen die je dan liever niet hoort wil ik jullie wel vertellen. Please mensen, let alsjeblieft een beetje op wat je zegt tegen een vrouw die niet zomaar zwanger word!

  • Misschien heeft God een ander plan met jou.

Dat is echt een opmerking waar ik pisnijdig van word! Waarom zou Hij mij geen kind gunnen en iemand die zuipt, rookt en alles doet wat slecht is in de wereld wel?! Ik weet niet welk plan God met mij heeft maar ik weet dat ik moeder wil worden! Ik geloof niet dat Hij zoveel lol zou hebben in mijn verdriet omdat er een ander plan met mij zou zijn….

  • Geduld.

Euh…. is 10 jaar niet lang genoeg? Ik zie meiden van 23 die 4 maanden gestopt zijn met de pil volledig in paniek raken als ze ongesteld worden….. Meiden! ik ben 36 en al 10 jaar bezig! Stop met zeggen dat ik geduld moet hebben.

  • Je moet er niet zoveel mee bezig zijn, probeer te ontspannen.

Hoe kan je niet bezig zijn met iets dat zo belangrijk voor je is?! Het is makkelijk praten als je zelf wel zwanger kan raken zonder hulp. Bedenk even bij jezelf hoe belangrijk jou kinderen voor je zijn en verplaats je dan eens in mijn situatie πŸ˜‰ Er bestaat niet zoiets als ‘er teveel mee bezig zijn’. Zodra je een ziekenhuistraject instapt beheerst dit je leven. Stress is geen factor waardoor het niet zou lukken, hormoonwaardes, een ongezonde levensstijl en depressie en medicijngebruik overigens wel. Dat is de reden dat ik zo fanatiek heb gekozen voor een gezond leven, als ik dat niet op kan brengen mag ik ook niet klagen toch?

  • Ga lekker op vakantie en seks veel…

Vakantie… ja daar dromen wij ook van πŸ˜‰ Jammer genoeg zitten wij in een bepaalde financiele situatie dat vakantie een onbetaalbare luxe is. Trouwens… seksen kunnen wij thuis ook prima πŸ˜› Ik heb trouwens de geniale afwijking om elke vakantie ongesteld te worden… mijn baarmoeder kan dus ook niet tegen onbekende omgeving πŸ˜‰

  • Het is niet altijd rozengeur en maneschijn om kinderen te hebben.

Echt niet? Waarom loop jij nu voor de derde keer met een dikke buik dan? Zoveel vrouwen die dit tegen mij zeggen en vervolgens op een roze zwangere wolk gaan lopen…. Ik ben inmiddels volwassen en stiefmoeder, ik weet dat het niet altijd romantisch is… Ik ga om met een puber, een beginnende puber en een eigenwijze 9 jarige…Dat gaat me trouwens prima af! Ik ga voor mijn stiefdochters door het vuur, al kan ik ze echt wel eens achter het behang plakken en ben ik bekaf als ze een zeurdag hebben πŸ˜‰ De leeftijd dat ik alleen roze kleertjes en glitterschoentjes zie ben ik al lang ontgroeid πŸ˜‰ Ik weet dat kinderen poepen, nachten lang doorjanken en veel zorgen geven…dat houdt jullie ook niet tegen toch?

  • Je moet om de dag seks hebben…

Hier kan ik kort over zijn: Je hebt maar 1 keer per maand een eisprong, dat geeft je een venster van ongeveer 4 dagen waarin je zwanger kan raken. Ja, wij doen het op de juiste momenten maar om de dag? Sommige mensen zijn blijkbaar nooit moe, ziek of hebben ergens pijn πŸ˜‰ Ik heb niets te klagen maar wij slapen graag πŸ˜‰

  • Zwanger zijn is niet leuk.

Ja, in het geval van mijn zusjes geloof ik dat direct! Ik teken er ook niet voor om 9 maanden misselijk te zijn. Toch wil ik het ook meemaken, leven voelen in je buik. Doen waar ik als vrouw voor ben gemaakt… Moeder worden!

  • Ik ben jaloers op jou vrijheid, jij kan alles doen wat je wil.

Ik ben jaloers op jou kind…. ik zou mijn vrijheid daar elk moment voor opgeven!

  • Zal ik het even met je doen? (van mannen)

Nee dank je, mijn eigen echtgenoot heeft zich ruimschoots bewezen met zijn 3 dochters. Overigens mankeer ik ook niets waardoor het niet zou kunnen lukken. We hebben gewoon pech! Mannen kunnen hier ongelooflijk grof in zijn…..

  • Als ik alles over mocht doen, begon ik er niet aan.

Ik heb zelf ook dingen die ik nooit over zou doen maar ik geloof geen moment dat jullie je kind zouden kunnen missen.

  • Kinderen kosten geld hoor.

Ja, daar zijn we ons van bewust…. We betalen maandelijks een fiks bedrag aan kinderalimentatie πŸ˜‰

  • Ik ken iemand die het opgaf en meteen zwanger raakte/mijn vriendin werd na 12 jaar spontaan zwanger.

Fijn voor die mensen, zo’n groot wonder! Ik heb geprobeerd om het op te geven, 3 jaar lang hebben wij weinig tot niets gedaan om zwanger te raken. Hebben we geaccepteerd dat dit ons leven is, waren wij ook gelukkig! Maar het is nog niet klaar, ik heb nog tijd en dus nog hoop! Ja, dan ga ik naar de fertiliteitsafdeling, dan gaan we het met hulp proberen. Ik geef het in ieder geval nog niet op om achteraf spijt te hebben van verloren kansen.

Dit zijn er zo een paar waar ik tegen aan ben gelopen. Altijd van mensen die zelf kinderen hebben en hun kinderen voor geen geld of goud ter wereld zouden kunnen missen. Ik wil dit gevoel ook kennen, als jullie diep in jezelf zouden kijken snap je dat best πŸ˜‰ Maak dan geen opmerkingen die niet helpen, of mijn verdriet juist groter maken. Sta naast me, steun me, doe niet raar over je eigen zwangerschap… ik gun het je! Laat me huilen als ik dat nodig heb….Huilen is niet eng, tranen wassen de ziel πŸ™‚ Daarna ga ik weer fris en fruitig, met rode ogen en een dappere glimlach door.

Hopelijk word mijn grootste wens werkelijkheid. Als dat niet zo is…laat me dan verdrietig zijn.

Bonsje.