Archief van
Categorie: Bonsje schrijft…

Doodgewoon racisme.

Doodgewoon racisme.

Een kennisje van ons is getrouwd met een Nederlander van Marokaanse afkomst. Een mooi stel, zij zo blond en hij zo donker. Samen hebben ze 2 prachtige dochters en allebei ook nog een drukke baan. Aardige, nette mensen waar we af en toe koffie mee drinken en als we elkaar per ongeluk tegenkomen is er altijd een uitgebreid praatje.

Vorige week kwam ik op Facebook weer een reactie tegen van een toetsenbordheld waar ik best geschokt door was. Deze dappere dodo vertelde ons kennisje dat hij dankbaar zou zijn als de dag aanbrak dat ze samen met haar bacterieklomp en hun broedsel het land zou verlaten….. Ik was stomverbaasd dat een mens een ander mens een bacterieklomp kon noemen! Dat zij als landverrader werd betiteld omdat ze met deze man getrouwd is!

Ik heb de discussie niet verder gevolgd omdat ik het eigenlijk te walgelijk vind dat mensen zo met andere mensen om kunnen gaan. Omdat ik racisme haat!

Afgelopen vrijdag kwamen wij de desbetreffende ‘bacterieklomp’ tegen, hij ging direct na zijn werk eten halen voor zijn kinderen en zieke vrouw. Zorgzaam en vriendelijk als altijd πŸ™‚ Natuurlijk maakten wij even een praatje want wij genieten altijd van zijn vrolijkheid en sociale karakter. Ik moest het even vragen…

Wat voel je nou als mensen je zo vernederen? Mensen die je niet kennen als persoon maar een vooroordeel hebben vanwege je afkomst. Hoe voelt het om een bacterieklomp te worden genoemd? Want ik zou intens verdrietig zijn!

Besmuikt lachend trok hij zijn schouders op… ‘ach, ik ben het wel gewend’.

Eigenlijk vond ik dat nog het ergst van de hele situatie… Racisme, al zo ontzettend gewoon πŸ™

Bonsje.

De dingen die ik niet had verwacht van zwanger zijn.

De dingen die ik niet had verwacht van zwanger zijn.

Als je zwanger bent gebeurt er veel met je, met je lijf maar ook met wie je bent. Voordat ik zwanger mocht raken had ik een nogal romantisch beeld van zwanger zijn…dat romantische beeld heb ik razendsnel bij moeten stellen πŸ˜‰ Ik had me ook voorgenomen om alles met vreugde te dragen en zonder klagen te gaan accepteren wat er zou gebeuren…niets bleek minder waar πŸ˜‰ Ik ben raar!

Let op: dit mag je met een flinke korrel zout lezen…

Zo had ik niet verwacht dat ik ook misselijk kon worden, hartstikke dom want het is nogal een familiedingetje. De vrouwen in mijn familie zijn over het algemeen extreem misselijk en dat praktisch de hele zwangerschap, maar ik zou na zoveel pech vast niet misselijk worden πŸ˜‰ Ik had echt bedacht dat het aan mij voorbij zou gaan omdat ik een volmaakte zwangerschap had verdiend na zoveel te hebben meegemaakt… Ik ben vanaf week 6 tot week 24 continu beroerd geweest en heb de meest ranzige kokhals geluiden geproduceerd. Nu ben ik bijna 28 weken zwanger en begint het feest gewoon opnieuw!

Misselijk zijn en trek hebben bestaat! Vroeger als je misselijk was…dan moest je niet aan eten denken. Als je zwanger en misselijk bent kan je je rustig een kroket wegwerken en dat doodnormaal vinden. Razende honger had ik tussen het kokhalzen door.

Zo had ik ook niet verwacht dat het dik worden zich niet beperkt tot alleen je buik. Ik heb inmiddels bijzettafels als heupen waar ik eerder geen heupen bezat. Mijn billen zijn zo rond als mijn buik en mijn boezem is gegroeid tot een respectabele cup L…ik heb inmiddels ontdekt dat cup O echt bestaat en ik vrees met grote vrees dat ik daarna mijn eigen bh moet gaan fabriceren van fietswielen en lakens πŸ˜‰

Moe, ik ben constant moe… ik kan de hele dag wel slapen en de nacht is ook totaal geen probleem πŸ™‚ Aan de andere kant heb ik een vreemd soort onrust wat nesteldrang heet en ik ben er vroeg mee! Waar ik vroeger een tevreden mens was als het opgeruimd en stofvrij was in huis, ben ik nu de witte wervelwind. Ik kan maar niet genoeg krijgen van het schoonmaken! Nog nooit heb ik me druk gemaakt over vieze ramen en nu ben ik geobsedeerd door een stofje in het raam πŸ˜‰ De badkamer spiegel slijt zowat door het vele oppoetsen en de plafonds en muren kunnen worden gedweild heb ik ontdekt. De wasmand moet zo leeg mogelijk blijven en ik ken mezelf gewoon niet meer terug πŸ˜› Luchtjes vind ik ranzig…zo moet kleding beslist naar schone was ruiken anders ga ik kokhalzen. BBQ en frituurlucht in kleding is echt niet te harden πŸ˜‰

Mijn haar….andere vrouwen krijgen prachtig vol en glanzend haar tijdens hun zwangerschap en ik had daar zo op gehoopt! Mijn haar is slap en futloos en al vet als ik net uit de douche stap πŸ˜‰ Ik zweet op plekjes waar ik niet wist dat je kon zweten en ben me ontzettend bewust van mijn eigen lichaamsgeur… Puisten heb ik ook, tegenwoordig nog meer als tijdens mijn pubertijd!

Ook had ik niet bedacht dat je zoveel pijn kon hebben in je bekkengebied… Je hoort wel over bekkeninstabiliteit natuurlijk maar je kan je daar geen voorstelling van maken. Ik voel mijn botten over elkaar schuiven waar ik nooit eerder had beseft dat daar botten zitten πŸ˜‰ Bekkeninstabiliteit doet zeer mensen!

Het moment dat je tepels gaan lekken… je droomt natuurlijk van borstvoeding geven aan je kleine spruitje maar dat je borsten al vanaf week 26 kunnen gaan lekken, ik had het niet bedacht. Ik sta elke keer stomverbaasd naar mezelf te kijken, want elke dag zie ik er anders uit! Heel bijzonder, blijkbaar heeft mijn grijze massa niet beseft dat je buik langzaam naar die toeter toe groeit πŸ˜‰

Zwangere trek… ook dat is iets raars! Zo kan ik dagen achter elkaar onbeperkt kiwi’s eten om ze vervolgens niet meer lekker te vinden omdat ik dan trek in kaas heb. Pizza als ontbijt klinkt mij ook totaal niet vreemd in de oren en is eigenlijk de normaalste zaak van de wereld. Bepaalde soorten eten worden gewoon obsessies, al heb ik nog geen nachtelijke vreetbuien gehad en heb ik ‘the Mr’ er ook nog geen enkele keer op uitgestuurd om iets speciaals voor me te halen. Wel ben ik al een paar maanden dol op taart en vond ik daar vroeger niets aan πŸ™‚

Dat een permanent verstopte neus een zwangerschapskwaaltje is wist ik ook niet… Ik snurk tegenwoordig als een kettingzaag! Arme, arme echtgenoot van mij… Zelf heb ik er geen last van, ik slaap heerlijk πŸ˜‰

Je buik gaat bewegen! Help…ik heb een aliΓ«n in mijn lijf wonen die mijn lichaam overneemt.

Ik geniet van strijken… Ik die nooit iets streek kan vertederd alle babykleertjes en luiers staan strijken. Niets is leuker dan dat spul allemaal zo mooi mogelijk in de kast te krijgen. Ik heb ineens een visie over hoe het interieur van de babykamer moet zijn, terwijl ik nooit eerder iets gegeven heb om inrichting. Ons interieur word grotendeels bepaald door mijn geliefde, omdat hij er wel oog voor heeft en ik als een idioot op elke hoek van de tafel een kaarsje kan zetten πŸ˜‰

Dat ik eten ineens heel vies kan vinden verbaasd me ook hogelijk, ik heb altijd alles gelust (behalve broccoli) en nu vind ik niks lekker en tegelijkertijd alles. Ik kan zo veel twijfelen over wat ik moet eten dat ik standaard eindig met een boterham met pindakaas…

Iedereen weet alles beter! Gek word ik ervan, in de meest onzekere periode van je leven weten ineens alle vrouwen wat wel en niet mag en iedereen verteld iets anders! De ene vind dat je rustig elke dag een glas wijn mag, de ander vind het bij gelegenheid heel acceptabel. Die at gewoon de hele zwangerschap leverworst en weer een ander dronk rustig meer dan een kop koffie per dag. Volgens de een moet je 12 hydrofiele luiers in de kast hebben en weer een ander vind dat je er aan 40 niet genoeg hebt. Elke baby uitzetlijst is daarin ook verschillend en ontdek tussen al die waarheden nou eens je eigen waarheid!

Alle vrouwen die nu al lacherig doen over de gebroken nachten die ik straks ga krijgen…ik weet heus wel dat niets ter wereld mij voor kan bereiden op de werkelijkheid πŸ™‚ Laat me nog even zwelgen in mijn romantische beeld van rozige baby πŸ˜‰

Wat ik ook niet had verwacht, dat het zo snel zou gaan! 40 weken lijkt zoveel tijd om je voor te bereiden op wat komen gaat maar het is veeeeeeeeeel te weinig! Zo heb ik nog niet na kunnen denken over geboortekaartjes, is er nog niet geklust in ons nieuwe huis en is onze slaapkamer ook nog niet kraamwaardig πŸ˜‰ Ik kan me enorm druk maken over het feit dat ik de juiste pyama’s moet hebben voor tijdens de kraamweek en dat ik alle pyama’s echt heel stom vind. Dat ik niet weet welke kledingmaat ik na de bevalling zal hebben en wat ik ook niet had verwacht is dat ik alle positiekleding echt heel erg stom vind. Ik heb me nog nooit zo lelijk gevoeld terwijl ik altijd iedereen zo mooi zwanger vond zijn πŸ˜‰

Tuurlijk hoor je verhalen van zwangeren die niet kunnen poepen…wat je nooit hoort is dat diarree ook tot de mogelijkheden behoort. Ik durf geen scheet meer te laten! Dat je direct moet gaan plassen als je moet had ik ook niet bedacht…ik sta regelmatig met de broek nat omdat ik dacht dat het nog wel even kon en ik ineens moet hoesten, lachen of niezen. Nee, zwanger zijn is echt niet sexy πŸ˜‰

Mijn lontje is weg! Ik was altijd een behoorlijk relaxte stiefmoeder, de enige regels die ik er op na houd zijn nette tafelmanieren, respectvol communiceren en niet liegen en klikken. Ik kan me nu al dood ergeren aan het feit dat er iemand huiswerk zit te maken en papier afscheurt waardoor er snippers op de grond vallen. Aan het feit dat iemand zijn neus ophaalt of aan zichzelf zit te plukken en ik ontplof om een kleinigheidje… Mijn katten zijn vervelende krengen geworden en doen alleen maar achterlijk, ze laten haren achter en drukken hun neus in mijn schone ramen….

Nee, ik ben echt mezelf niet meer. Ik ben veranderd in een zwanger monster en ik ken haar niet πŸ˜‰

Hoe lang duurt dit en hoe lang duurt het voordat ik weer normaal ben?

Bonsje.

ergens bij horen

ergens bij horen

Al heel mijn leven heb ik het gevoel dat ik nergens bij hoor. Ik ben het meisje dat altijd alleen was, ik voel me ook regelmatig behoorlijk eenzaam. Ik hoorde nooit bij een vriendengroepje, terwijl ik wel altijd vriendinnen heb hoor maar nooit een groepje. Ik voel me eigenlijk een beetje een buitenbeentje…

Ik merk een beetje dat mensen me ‘bijzonder’ vinden. Door mijn openheid en mijn blog krijg ik het stempel ‘dapper’ opgeplakt terwijl ik helemaal niet dapper ben πŸ˜‰ Sterker nog… ik ben de grootste angsthaas die ik zelf ken! Ik durf zelden stappen te maken, ik heb zoveel smoezen en excuses wat er mis zou kunnen gaan. Daarom ben ik ook niet gaan studeren…ik ben te bang om te falen! Aan de andere kant kan ik ook weer ontzettend besluitvaardig zijn, een septumpiercing is een beslissing die ik binnen 30 seconden kan maken πŸ˜‰

Mensen verwonderen zich over het feit dat ik ‘alles’ zomaar online plaats πŸ˜‰ Niets is minder waar… ik deel wat ik wil delen en hou ontzettend veel privΓ©. Jullie krijgen zeker een inkijkje in mijn leven en mijn gevoel maar ik ben behoorlijk gesloten over wat ik niet wil delen. Ik ben gaan delen over mijn depressie omdat ik mensen die dit ook hebben graag wil laten weten dat ze niet alleen zijn. Omdat ik dingen bespreekbaar wil maken. Ik ben gaan delen over mijn kinderwens vanuit eenzaamheid, omdat er zoveel onbegrip is en angst van mensen om er over te praten. Niet omdat ik zo dapper ben of mijn leven op straat wil gooien…

Maar het gevoel dat ik een buitenbeentje ben is niet fijn. Ik ben graag alleen maar ik wil eigenlijk stiekem ook altijd ergens bij horen. Volgens mij is het heel menselijk om ergens bij te willen horen overigens…daarin ben ik dan zeker geen buitenbeentje πŸ˜‰ Ik twijfel al heel lang om deze blog te schrijven en misschien begrijpen jullie er ook helemaal niets van πŸ˜› Ik lijk toch immers altijd zo sociaal?! Ik kan met bijna iedereen goed opschieten en klets nog tegen een lantaarnpaal. Toch voel ik me sociaal minder begaafd, buiten de groep vallen, ik ben verlegen en weet niet hoe ik met aandacht om moet gaan. Ik ben een kampioen in dichtslaan op ongemakkelijke momenten! Wat ik nog erger vind is dat ik onzin ga babbelen op het moment dat ik me onzeker en niet op mijn gemak voel…het beeld wat ik bij mensen achterlaat!

Op de middelbare school viel ik buiten de boot, ik was het meisje met veel make-up op een school waar dat niet zo gewoon was. Een school waar je vooral niet op mocht vallen! Ik werd gepest omdat ik stil en verlegen en anders was. Na de middelbare school was ik het meisje wat ook weer anders was…ik hoorde nergens bij, ik kreeg mijn eerste vriendje maar hij was 8 jaar ouder dan ik en veel verder dan de vriendjes van leeftijdsgenoten. Daarna heb ik wanhopig geprobeerd om ergens bij te horen met als enig resultaat een verpeste reputatie πŸ˜‰ Jongens die niet met me gezien wilden worden, want ik was dik met kort haar en een bril en meiden die wel met me wilden omgaan maar ik werd niet toegelaten tot de groepjes. Ik ging altijd alleen uit maar had altijd wel mensen om me heen, de groepjes die het dan wel okee vonden als ik er naast hing πŸ˜‰

Later toen ik op mezelf ging wonen was dat met een huisgenootje, kreeg ik het stempel ‘lesbisch’ opgeplakt πŸ˜‰ Het was zelfs zo erg, de schilders die ons appartement moesten schilderen hebben gecheckt of we samen sliepen en waren stomverbaasd dat er 2 slaapkamers waren! Het wonen met een huisgenootje was ontzettend gezellig! Wij hadden een klik en we hoorden bij elkaar, al waren we ook ontzettend verschillend…samen waren wij een team. Ik koester de herinneringen aan die supergezellige tijd πŸ™‚

Nadat mijn huisgenootje vertrok, ben ik vrij snel gaan samenwonen met mijn ex… ook daar is geroddel niet van de lucht geweest πŸ˜‰ Dat meisje uit die zware kerk…daar hadden ze toch wel een huwelijk van verwacht πŸ˜‰ Toen ik ging trouwen was ik 25 en waren veel van mijn leeftijdsgenoten al getrouwd en zelfs moeder. Hoe vaak ik niet heb moeten horen dat ik ‘toch al wat ouder was toen ik trouwde’….Hoorde ik er weer niet bij! Moeder werd ik ook al niet, dus ook daar bleef ik een buitenbeentje. Nu word ik wel moeder maar ben ik de enige van mijn leeftijd met een baby…de rest heeft al pubers! Uiteindelijk val ik altijd buiten de boot πŸ˜‰ Kan ik nooit meepraten en hoor ik nergens echt bij.

Nu ben ik de vrouw die 100% is afgekeurd vanwege chronische pijn en beperking. Van de buitenkant zie je niets aan me dus ook daar is veel onbegrip. Mensen weten niet hoe het voelt om dagelijks zoveel pijn te hebben, je kan toch zeker wel een paar uurtjes werken?! Waarom ga je geen vrijwilligerswerk doen? Ik heb het allemaal geprobeerd…ging en ga nog steeds continu over de grenzen van mijn pijn en beperking heen. Uiteindelijk word ik doodongelukkig van het gevoel dat ik faal en niks kan. Dat ik niet bij kan dragen aan de samenleving…hoe leg je nou uit hoe dit voelt?

De eerste en enige keer dat ik echt voelde dat ik ergens bij hoorde was bij mijn ex schoonfamilie πŸ™‚ De zussen van mijn ex waren zo ontzettend gezellig! (ik vind jullie nog steeds geweldig hoor!) We gingen samen uit eten, een nachtje weg, dingen ondernemen, shoppen…ik hoorde erbij! Dat gevoel, om ergens bij te horen is echt zo lekker! Ik mis ze nog steeds, want als je gaat scheiden ga je niet alleen van je partner af maar ben je ook ineens geen familie meer. Je gaat een bepaalde afstand houden om niemand voor het hoofd te stoten.

Nu ben ik samen met ‘the Mr’ een ijzersterk en liefdevol team maar ook samen horen wij niet echt ergens bij. Wij zijn samen…een beetje op elkaar aangewezen. We hebben vrienden, maar zijn geen onderdeel van een groepje. Daar balen we soms van maar we weten ook dat we ontzettend veel geluk hebben met elkaar. We zijn ook graag samen πŸ™‚ Ondernemen samen veel en delen veel. Lief en leed, geluk en dingetjes van alledag. Het gevoel voor hardlopen heeft hij zelfs op mij over kunnen brengen πŸ™‚

Toch mis ik het gevoel van ergens bij horen nog steeds, al ben ik nu bijna 37 en ruimschoots volwassen…Het blijft een dingetje en ik blijf me afvragen wat het nou is, waarom ik nooit ergens echt bij hoor.

Is het raar om ergens bij te willen horen of is het normaal en menselijk om in de groep geaccepteerd te willen worden?

Bonsje

zwangerschapsupdate week 26

zwangerschapsupdate week 26

Het is hier alweer een tijdje stil….

Ik vind het moeilijk om te schrijven, wat moet ik nou helemaal vertellen? Ik heb niet zoveel nieuws πŸ˜‰ Jullie weten allemaal dat ik zwanger ben πŸ˜› Ik heb ook recepten genoeg maar geen energie om ze uit te schrijven, de foto’s staan al lang klaar maar het schrijven kost me echt moeite. Plus dat ik met mijn demente hoofd de juiste woorden niet kan vinden of als ik ze wel kan vinden totaal vergeten ben hoe je het ook alweer schrijft πŸ˜‰

Daarom is het dus een beetje stil, niet omdat ik jullie niet mis of omdat ik geen zin meer heb maar eigenlijk gewoon omdat het me heel veel moeite kost en ik de energie niet heb.

Want die energie…die stop ik in het schoonmaken van mijn huis! Mijn nesteldrang is al heel vroeg begonnen, tot groot plezier van ‘the Mr’ want het huis is nog nooit zo schoon geweest. Ik heb de plinten in het hele huis al zeker 3 keer schoongemaakt…alleen deze week al. Vorige week bevond ik me onder de eetkamertafel want ik besloot ineens dat die van onder schoon gemaakt moest worden. De plafonds zijn allemaal gepoetst, de muren gedweild… Vraag me niet waarom maar ik word gek van mezelf πŸ˜‰ Ik blijf poetsen…de spiegel van de badkamer word 2 keer daags gepoetst en wee diegene die waagt om er tandpasta in te spetteren!!!

De babykamer is nog niet eens klaar en ik heb hem al zeker 3 keer helemaal schoongemaakt, tussen al het stof van het schuren en schilderen door… Ik spoor echt niet meer! De babywas ligt al gewassen en gestreken in dozen, klaar om in de kast gelegd te worden…zodra die babykamer dan klaar is en weer schoongemaakt πŸ˜‰

De Zeeman heeft een beste klant aan me, want de babycollectie is zo leuk! Eigenlijk kan ik bijna niet meer lopen vanwege de pijn in mijn bekken en mijn rug maar ik kan mezelf niet beheersen πŸ™‚ Ik moet elke week even kijken! Het shoppen voor je kleine is zo ontzettend leuk…Ik heb al een fantastische wagenspanner gekocht bijΒ Lulu’s en Mery’s kraamcadeautjes. Helemaal verliefd op mijn mooie gele girafjes, al zegt een ander nou 100 keer dat geel niet bij mijn rode wandelwagen staat πŸ˜‰ De rode wandelwagen vloekt al helemaal bij mijn roze maxi- cosy maar wat kan mij dat nou schelen! Ik koop gewoon wat ik leuk vind, ik ben nog nooit zo perfectionistisch geweest en dat ben ik bij mijn babyspullen dus ook niet πŸ˜‰

Net heb ik mijn prachtige okergele ledikantdeken opgehaald bijΒ Handmade babystuffΒ , ook al zo’n leuk lokaal bedrijfje van moeder en dochter die samen de mooiste dingen haken en breien. Allemaal zeer betaalbaar en met liefde gemaakt. Ik word een ware kampioen in koopjes vinden voor onze stoere babykamer πŸ˜‰

Maar ik hoor regelmatig dat mensen nieuwsgierig zijn hoe het nu met me gaat…

Vandaar even een kleine update πŸ™‚ Het gaat naar omstandigheden goed…Ik heb alleen ontzettend veel pijn. Pijn in mijn schouder, bekkenpijn en pijn in mijn rug. Met al die pijn ben ik dus redelijk bezeten van de schoonmaakwoede, ik kan mezelf niet beheersen daarin πŸ˜‰ Ik ben gewoon ontzettend zwanger, mijn buik word mooi rond en mijn haar en nagels groeiden nog nooit zo snel. Ik kan uren genieten van het bewegen van mijn buik, ik praat tegen de kleine en zing stiekem als niemand het hoort liedjes voor haar πŸ™‚ Ik ben intens nieuwsgierig naar wie ze is en op wie ze zal lijken. Mijn geduld wat altijd redelijk groot was is verdwenen, net als mijn lontje…ik ontplof en kom onredelijk uit de hoek. Ik ben niet de liefste zwangere die er ooit heeft rondgelopen maar dit komt vast wel weer goed πŸ˜‰

Mijn veranderende lijf blijft me verbazen…zwanger zijn doet rare dingen met een menselijk lichaam! Net toen ik me stond te bedenken dat ik gelukkig nog geen last had van lekkende borsten en andere gekkigheid, besloten mijn borsten om wel te gaan lekken. Dat was even een schocking momentje waardoor ik heel hard moest lachen maar ook een beetje huilen…want huilen,dat doe ik tegenwoordig om elke dwarse scheet πŸ˜‰ Ik ben aan de ene kant retetrots op mijn ronde buik maar aan de andere kant moet ik loslaten dat ik dik word en daar heb ik moeite mee. Je hele leven ben je aan het lijnen en ineens gaat het groeien buiten jezelf om, je word gewoon rond en die buik word gewoon dik…

Al met al ervaar ik het zwanger zijn als een achtbaan van ervaringen en emoties, ik ben dankbaar dat ik dit mee mag maken en ik weet ook dat ik dit nooit had willen missen! Het is het meest bijzondere wat ik ooit heb meegemaakt en het gevoel van leven in je buik is onbeschrijflijk bijzonder…ik kan er geen woorden voor vinden. Ik probeer het allemaal zo bewust mogelijk mee te maken en misschien deel ik daarom veel minder dan normaal met de buitenwereld πŸ™‚

Ik beleef intens en voor mezelf πŸ™‚

Liefs Bonsje.

Waar blijft die roze wolk?

Waar blijft die roze wolk?

Als de gebeurtenis een ervaring word, dan pas kan je mee praten.

Nou…dat moet ik toch wel eerlijk toegeven hoor!

Jarenlang ben ik jaloers geweest op iedereen die zomaar zwanger werd, op alle bolle buiken en ik nam me iets heel stellig voor.

‘Als ik ooit zwanger mag worden zal ik alles met een glimlach dragen en niet klagen!’

Hoe naΓ―ef…

Hoewel mijn zwangerschap volgens de boekjes verloopt, voel ik me vreselijk en blijft de roze wolk maar weg. De roze wolk die ik zo verwacht had van het zwanger zijn, bestaat niet. In ieder geval niet in mijn wereld.

Ik zou niet klagen…niet net als al die ‘ondankbare’ zwangeren… Man, wat moet ik hard op mezelf terug komen!

Vanaf dag 1 van de innesteling heb ik gierende hoofdpijn gehad, wekenlang had ik het koud en toen werd ik misselijk….

Niet zo misselijk dat ik moet overgeven….nee, net zo misselijk dat je alleen de hele dag heel hard moet kokhalzen. Een gewoon gesprek voeren kan niet, vanwege het kokhalzen. Ik moet heel goed op mijn ademhaling letten en dat doe je niet in een geanimeerd gesprekje. Telefoontjes van mensen neem ik gewoon niet aan omdat ik weet dat ik de rest van de dag over mijn nek loop te gaan.

Toen kwam het moment dat ik om een zwangerschapsbh moest… Grote schok, cup K is een ding en ik heb het! Mijn nek en schouders zijn continu overbelast en bezorgen me vreselijke pijn en snijdende striemen. Niet klagen maar dragen toch, we leggen gewoon een klein vermogen neer voor een goede bh… Als ik dacht dat alleen de baby geld zou kosten, dat had ik mis πŸ˜‰

De zwangerschapsgloed? Die heb ik niet! Wat ik wel heb? Puisten, ontstekingen, vet haar en haren op plaatsen waar ze niet horen. Nee, mooier word ik er niet van.

Door de zwangerschap schijnt je weerstand ook slechter te worden en ja, ook daar mag ik over mee praten πŸ˜‰ Ik ben ziek of ik word ziek! Zelden ben ik zo vaak ziek, verkouden en koortsig geweest… Waar andere vrouwen rond week 20 weer opknappen lig ik nog steeds als een vod op de bank onder het dekentje wat Agaath zo liefdevol voor me heeft gehaakt. Netflix en ik zijn beste vrienden geworden, boeken lezen is vermoeiend en mijn concentratie is ook niet meer wat het was. Ik ben dementerend, kan niet uit mijn woorden komen en lees ineens heel andere dingen dan dat er daadwerkelijk staat.

Even lekker een wandelingetje maken omdat wandelen zo gezond is? Man…ik kom geen 500 meter vooruit zonder een hijgend hert te zijn. Een briesend paard is er niks bij en dan komt er nog een gevalletje rugpijn en bekkenpijn bij. Wandelen, ik laat het wel uit mijn hoofd! De zeldzame momenten dat ik even de stad in ga als ik niet misselijk ben, of even met ‘the Mr’ op pad ga, worden afgestraft met 3 dagen pijn en niet normaal kunnen lopen.

Dat mijn lichamelijke beperking voor veel pijn zorgt dat wist natuurlijk iedereen, maar nu kan ik mijn fijne pijnstillers niet nemen. Ik mag maximaal 4 paracetamols per dag πŸ˜‰ Tel maar op… schouder, verkouden, rug en bekken, hoofdpijn en nekpijn…ik mis mijn tramadol. Mijn energiepeil is door al die pijntjes zo enorm laag dat ik na elk klusje een kwartier uit moet blazen. Waar andere vrouwen door het huis heen razen als de witte motor, kan ik mezelf net aansporen om het hoognodige te doen. Om daarna weer de rest van de dag te kokhalzen πŸ˜‰

Koken? ik vind het vreselijk! Mijn eetlust is wel weer terug maar mijn inspiratie is met de noorderzon vertrokken πŸ˜‰ ‘The Mr’ heeft nog nooit zo saai gegeten sinds hij met mij is, en soms…heel soms grijp ik zelfs terug naar een pakje of een zakje! Ja, ik weet het… het is een schande πŸ˜‰

Vanwege de gezondheid van mijn kindje is mijn dosis antidepressiva teruggebracht naar een minimum en dat merk ik. Ik huil om elke scheet, voel me somber en vermoeid en ik wil gewoon ook een roze wolk!

Waarom heb ik al die jaren gedacht dat zwanger zijn zo’n romantische ervaring zou zijn?! Ik voel me vies en vettig, ben ziek en moe en ben keihard geconfronteerd met de rauwe waarheid van zwanger zijn. Je kan niet poepen, je laat wel scheten en boeren, je bent niet meer sexy en wat voor onderbroek je ook draagt…hij rolt altijd naar beneden! Je tandvlees bloed, je tanden wiebelen, kokhalzen kan niet meer bescheiden maar gaat zo hard dat iedereen over zijn nek gaat van jou. Je krijgt trek in de meest vieze dingen zoals kipnuggets met heel veel chilisaus, wat je dan weer mag bekopen met hele nachten brandend maagzuur…

Zwangere vrouwen… Ik zal jullie nooit meer veroordelen om een beetje geklaag! Sorry, sorry, sorry…

Zwanger zijn is het zwaarste wat ik ooit deed en nu ben ik nog niet eens 22 weken zwanger…nog max 20 weken ziek πŸ˜‰ Het enige wat ik echt puur genieten vind is het bewegen van ons kindje in mijn buik πŸ™‚ Ze is zo gezellig druk en nu doet het natuurlijk nog geen zeer…ook daar zal ik binnenkort wel over klagen πŸ˜‰

Waar blijft die beroemde roze wolk?!

Bonsje.

 

Infertility sucks… You don’t

Infertility sucks… You don’t

Jaren lang hoorde ik bij de groep vrouwen die geen kinderen kreeg, onverklaarbare infertiliteit. Dit jaar ben ik wonderlijk genoeg zonder enige hulp zwanger geraakt. Een groot wonder, niet te bevatten en ik kan er maar moeilijk onbevangen van genieten. Omdat ik gewoon nog steeds niet kan geloven dat het echt waar is. Ik ben bang, mijn zusje zei het ooit al eens….’vanaf het moment dat je weet dat je zwanger bent, ben je nooit meer zorgeloos’. Het klopt als een bus!

Jaren lang voelde ik me niet gehoord en begrepen, mijn kinderloosheid drukte zwaar op me. Ik was verdrietig en bang, bang om eenzaam achter te blijven, bang dat anderen me niet voor ‘vol’ zagen. Ik kon immers geen kind krijgen, ik faalde in mijn belangrijkste taak als vrouw. Ik ging door een diep dal, verschillende diepe dalen zelfs.

Maar via social media vond ik verbinding met andere vrouwen zoals ik. Vrouwen die vechten tegen de ongewenste kinderloosheid, vrouwen die zware trajecten in gaan en alle mogelijkheden aangrijpen om toch moeder te worden. Vrouwen die ook bang zijn, verdrietig en boos zijn en door diepe dalen gaan. Ik hoorde bij een groep vrouwen die elkaar zonder woorden begrepen, vrouwen die weten hoe het voelt om blij maar ook jaloers en verdrietig te zijn. Vrouwen die soms alle zwangere buiken willen ontwijken maar stiekem ook mee willen genieten van het grote wonder. Vrouwen die weten dat hun gevecht ten einde is en zonder resultaat zal blijven, vrouwen die daardoor weer door een diep dal gaan om rust en erkenning te vinden.

Ik hoorde erbij…

En toen, toen overkwam mij dit grote wonder!

Ik voel me een beetje schuldig tegenover al die vrouwen,ik weet niet of ik nog op ze mag reageren en of het terecht is dat ik ze nog volg. Ik begrijp ineens waarom mensen het soms zo moeilijk vinden om hun zwangerschap bekend te maken. Bij elke foto die ik online plaats weet ik dat iemand anders verdrietig zal zijn. Omdat zij nog steeds vechten, of weten dat het niet meer gaat gebeuren. Ik wil eigenlijk zoveel mogelijk genieten van mijn grote wonder maar ik ben nog niet vergeten hoe het voelt.

Het hopeloze wachten, het wanhopen, de boosheid, het verdriet, en de jaloezie…verschrikkelijke pijn van infertiliteit. Ik voel het nog steeds al ben ik nu toch eindelijk zwanger. Het genieten voelt heel erg dubbel. Ik bid elke dag voor al die meiden die ik ken, de nog strijden of moeten leren omgaan met het feit dat ze geen moeder gaan worden. Ik bid ze een wonder toe, ik bid voor rust en berusting… Het doet zo zeer.

Als vrouw hang je toch je identiteit op aan het feit dat je in staat bent om een kind te baren, het is waar je lichaam voor gemaakt is. Als dat niet lukt is dat intens moeilijk, je moet je eigen identiteit opnieuw uitvinden en dat is moeilijk! Eigenlijk is dat gewoon niet te doen…het is klote, niet eerlijk en wreed.

Via Instagram kwam ik een hele dappere vrouw tegen, ik volg haar al een tijdje. Ze gaf mij kracht om mijn identiteit terug te vinden in mijn rol als kinderloze vrouw. Deze Shannon Wooten is zo sterk en dapper! Ze moest haar kinderwens door ernstige endometriose opgeven, ze ging ook door het diepe dal van zelfhaat en depressie en vond haar kracht terug door zich te realiseren dat zij niet faalt, het is de infertiliteit die klote is…niet zij. Die gedachte heeft haar erdoorheen gesleept. De pijn word niet minder maar ze vond wel haar doel, andere vrouwen helpen omgaan met het verdriet en de pijn.

Infertility sucks…you don’t!

Wat heb ik veel aan haar gehad en wat vond ik het fijn dat ze ‘freakin’ happy’ voor mij is dat ik nu toch zwanger ben! Want het is waar… je voelt je schuldig naar al die vrouwen die het niet mee gaan maken of die vechten voor dit wonder.

Nog steeds krimp ik ineen als ik kinderen zie met rode krullen en bruine ogen…na mijn IVF-icsi avontuur had het zo moeten eindigen. Het doet nog steeds zeer…

Het jaar is bijna om, dit jaar waarin ik vocht en opgaf, dit jaar waarin ik accepteerde dat ik geen moeder zou worden. Het jaar waarin ik te moe was om nog door te gaan…het jaar waarin ik zwanger raakte. Volgend jaar mag ik hopelijk moeder worden van ons kleine meisje, het jaar waar ik mijn hele leven al over heb gedroomd.Ook al ben ik nu intens gelukkig…ik weet zo goed hoe jullie je voelen. De pijn van infertiliteit vergeet je nooit… maar onthou goed! Infertility sucks… You don’t!

Ik bid voor jullie allemaal, sterke mannen en vrouwen van kinderwensbloggers, help mijn ooievaar is stekeblind, lieve Daan, Huisjenr10 en de rest van de meiden die ik volg via social media…jullie zijn helden!

Bonsje.

zwangerschapsupdate week 17

zwangerschapsupdate week 17

Hoera! ik ben niet meer misselijk!

Wat was ik bang dat mijn misselijkheid 9 maanden zou gaan duren zeg! Maar sinds de 15e week is de misselijkheid langzaamaan verdwenen. Ondanks een zeer hardnekkige verkoudheid ben ik nu redelijk fit. We zijn zelfs al gezellig een dagje naar babypark Kesteren geweest om te shoppen voor de kleine spruit πŸ™‚ Ik maak graag selfies met mijn groeiende buik πŸ˜‰

We hebben wat beslissingen gemaakt over de kleur van de babykamer en of we willen weten wat er in mijn buik gebakken word. We denken na over namen…

De babykamer word in ieder geval heel mooi, we kozen voor okergeel met lichgrijs! ‘The Mr’ was nog een tijdje gecharmeerd van lichtgroen maar ik kon hem overtuigen van het mooi van oker, de nieuwste trendkleur voor babies πŸ˜‰ En dat was te merken bij het babyshoppen, de mooiste items konden we vinden in okergeel! Jammer genoeg was de portemonnee deze maand niet groter maar gelukkig hebben we nog alle tijd om te kwijlen, te kiezen en te kopen πŸ˜‰

Ook ontdekte ik een te leuke webshop met zwangerschapskleding voor de curvy dames, Yours Clothing! Want wat een drama is het om met maat 48 echt leuke positiekleding te vinden die ook nog geschikt is voor de langere dames. Bij Yours Clothing kon ik kiezen uit mooie items tot maat 64! en ook nog broeken met lengtemaat 36…Deze chick is helemaal happy en heeft een prachtig jurkje besteld wat jammer genoeg nog steeds niet binnen is πŸ˜‰

Ook hebben wij de vorige week nogal wat verdrietige en angstige momenten gekend.

Donderdagavond kwart over 10 stond er een lijkbleke jongen op ons raam te kloppen, hij wilde wat vragen. Nou schrok ik meteen want je hoort natuurlijk regelmatig de meest vreemde verhalen over hoe mensen inbreken. Ik dus al 112 onder de sneltoets terwijl ‘the Mr’ op blote voeten naar de deur liep. Ergens in de verte ving ik het woord ‘kat’ op en ‘sorry’…. Meteen schoot ik overeind, want een uurtje eerder had ik Sloeber nog naar buiten gelaten. Eenmaal buiten zag ik het direct…mijn mooie Sloebertje lag dood op de weg. Terwijl Michel de auto’s tegenhield die hier keihard voorbij scheuren heb ik mijn katje van de weg gehaald. We zijn blij dat die jongen meteen kwam vragen of ze hier hoorde, daardoor konden wij ons meisje heel van de weg halen en goed afscheid van haar nemen. Ze was nog helemaal mooi, alleen haar kopje had een tik gekregen. Ik troost me met de gedachte dat ze op slag dood is geweest en niet heeft geleden. Ik had haar eerder nog haar lievelings laten snoepen, het restje vanille-ijs uit mijn schaaltje πŸ˜‰ Maar wat is het stil zonder mijn loederpoes! Vrijdagochtend hebben we haar begraven in de tuin, ze mocht nog maar sinds 6 weken naar buiten maar ze was al een echte buitenpoes. We zijn echt intens verdrietig dat haar leven al zo snel moest eindigen, ze was nog maar 2en half πŸ™ Ze was echt mijn gekke meisje, de hele dag om mijn benen…wat kan je dan rouwen om een huisdier he!

Vrijdagmiddag kwamen de meiden, die we natuurlijk het beroerde nieuws moesten vertellen. Dikke tranen en heftig verdriet bij die 2, wat bij mij ook weer de nodige emoties teweeg bracht. We moesten ze redelijk snel kalmeren, want een kwartier later moesten we bij de verloskundige zijn. We zouden naar het hartje van de baby luisteren…

Maar welk trucje de verloskundige ook uitvoerde….ze vond geen hartslag! Dikke stress bij mij natuurlijk en de tranen zaten al zo hoog. Meteen werd de afdeling verloskunde in Lelystad gebeld en zijn we met hoge snelheid naar het ziekenhuis gescheurd. Met 2 meiden die eigenlijk hun verhaal nog kwijt moesten, ik dik in de stress want ik dacht mijn kindje kwijt te zijn en Michel die uiterlijk heel kalm bleef maar ook verstijfd van angst was.

Gelukkig bleek in het ziekenhuis dat alles gewoon okee was! Ons kindje is alleen heel beweeglijk… Het was druk rondjes aan het zwemmen en daardoor was het lastig om de hartslag te vinden! Zelf met behulp van de echo- apparatuur was het nog moeilijk om een hartje te horen, zo druk was de kleine… We gaan er maar vast van uit dat we een handenbindertje gaan krijgen πŸ˜‰

Voor de rest was het gelukkig een rustig en redelijk gezellig weekend al kost het me wat moeite om de stress te laten zakken. Blijkbaar zit de overtuiging heel diep bij mij dat ik geen kindje mag krijgen want ik maak me nog steeds ontzettend veel zorgen dat het allemaal niet zo mag zijn.Β  Ik probeer oprecht te genieten van mijn zwangerschap maar het besef dat het echt is, kan maar moeilijk landen. Gelukkig voel ik inmiddels af en toe wat beweging! Dat maakt het allemaal wat minder abstract πŸ™‚

Gister hebben we via Marktplaats onze kinderwagen op de kop getikt πŸ™‚ Een prachtige rode Stokke Xplory…ik was er echt helemaal verliefd op en gelukkig gingen de verkopers akkoord met ons bod, want nieuw ligt deze wagen heeeel ver buiten budget πŸ˜‰ ‘The Mr’ heeft alles al even getest en is helemaal blij met de wandelwagen πŸ™‚

Zo, weer een heel verhaal en weer geen recept πŸ˜‰ Maar ik eet inmiddels wel weer lekker en kook ook weer graag…het is alleen allemaal nog niet zo supercreatief πŸ˜‰ Het komt vast wel weer!

Liefs,

Bonsje.

gezond eten is te duur…

gezond eten is te duur…

De afgelopen weken ben ik steeds enorm gefrustreerd als ik thuiskom van het boodschappen doen. Het lijkt wel alsof ik steeds duurder uit ben, terwijl ik toch echt geen gekke dingen haal. Maar op het moment dat ik de groente en fruit afdeling in de supermarkt heb gehad zit ik al op rond de 50 euro en dan moet ik de rest van mijn boodschappen nog doen!

Het lijkt wel alsof groente en fruit elke week duurder word! Ik zie prijzen van 3 euro gemiddeld voor een kilo appels en er gaan maar een stuk of 4 appels in een kilo… Sinds het begin van mijn zwangerschap heb ik ontzettend grote trek in fruit, eerder had ik moeite met fruit eten maar nu gaat er met gemak 3 of 4 stuks fruit per dag in. Tel die kosten maar eens op, wij hebben met z’n tweetjes nu weekboodschappen van over de 80 euro waar dat eerder 65 euro was. Ik vind het shocking, vooral omdat wij ontzettend op ons budget letten en het niet enorm ruim hebben.

Dan lees ik in het nieuws dat ze de BTW op groenten en fruit willen verhogen van 6% naar 9%! Dus het word nog duurder om gezond te leven, ook lees ik in het nieuws dat Nederlandse kinderen elke dag te weinig groenten en fruit eten. Ik lees in het nieuws dat we allemaal steeds dikker worden, we lijden met z’n allen aan allemaal nieuwe welvaartsziekten. De overheid maakt zich zorgen over de stijgende zorgkosten…

Maar ik begrijp het wel….

Voor 99 cent haal je een pak koeken waar er gemiddeld 6 a 10 inzitten. Daar kan je dus 10 keer een kind blij mee maken, terwijl je voor 4 appels 3 euro afrekent…3 keer duurder voor maar 4 keer een snackje! Moeders die op bijstandsniveau zitten zullen dus steeds vaker de keuze maken om hun kind dan maar een koek te geven in plaats van die gezonde maar onbetaalbare appel! Chips vind je in de supermarkt al voor 30 cent per zak, pubers die hun lunch komen scoren, denken ook in de portemonnee… Dat word dus een zak chips met een blikje energie drank en dan zijn ze voor 50 cent klaar!

Snapt onze regering dan niet dat het steeds duurder maken van gezond eten nog meer gezondheidsproblemen op gaat leveren? We betalen ons met z’n allen scheel aan de steeds duurder wordende zorg, mensen gaan lekker allemaal voor de maagverkleining met bijbehorende zorgkosten… Hart en vaatziekten, kanker, diabetes…het is aan de orde van de dag maar we maken vet, suikerrijk eten steeds goedkoper en gezonde voeding steeds een beetje onbetaalbaarder. Gezond leven word te duur, zelfs onbetaalbaar voor een hele grote groep mensen!

En ik? Ik kan nog steeds rondkomen maar ben wel ontzettend gefrustreerd dat het voor ons ook steeds een beetje lastiger word om de gezonde keus te maken! Ik ga wel alle supermarktfolders uitspitten en met een briefje overal de aanbiedingen scoren. Zo moet het dan misschien lukken om toe te geven aan mijn gezonde zwangere trek en mijn boodschappenbudget beperkt te houden!

Of ik stuur ‘the Mr’ om boodschappen….weet ik zeker dat er geen lekkers meer in huis komt πŸ˜‰ Hij houdt zich heerlijk autistisch, precies aan wat er op zijn boodschappenlijstje staat πŸ˜‰

Ik wil gezonde keuzes kunnen blijven maken, ondanks dat onze regering het onmogelijk wil gaan maken!

Bonsje

 

Eindelijk je eigen kindje.

Eindelijk je eigen kindje.

‘Wat fijn dat je eindelijk je eigen kindje krijgt’ een ontzettend goedbedoelde opmerking die ik regelmatig te horen krijg. Ik begrijp dat het lief bedoeld is maar toch doet het een beetje onrecht aan wat ik met mijn meiden heb. Het voelt ontzettend ongemakkelijk als mensen dit zeggen.

Want, wij hebben keihard gewerkt om het gezin te worden wat we zijn. Ik ken de meiden dik 6 jaar en in die 6 jaar hebben wij hard gewerkt aan onvoorwaardelijke liefde en wederzijds begrip. We hebben ruzie gemaakt, zijn jaloers op elkaar geweest, we hebben gelachen, van elkaar geleerd en hebben van elkaar leren houden op een onvoorwaardelijke manier.

Het vormen van een stiefgezin duurt gemiddeld 7 jaar en kan verschrikkelijk mis gaan. Bij ons heeft het ontzettend goed uitgepakt, iedereen heeft zijn plekje gevonden binnen de nieuwe relatie en we horen bij elkaar. Onlosmakelijk verbonden door liefde, de liefde tussen hun papa en mij, de liefde tussen hun en hun papa en de liefde tussen ons.

Ik heb geleerd dat ik niet alles af kan dwingen en dat afstand nemen soms de enige manier is om tot elkaar te komen. Dat ik niet hun moeder ben en dat ook niet hoef te zijn. Ik heb mijn perfecte plaatje los moeten laten om het plaatje perfect te krijgen. Door open met elkaar te communiceren en nooit op te geven heb ik 3 meiden gekregen die graag bij ons zijn en met alles bij ons komen.

De meiden hebben geleerd dat niet alles in 2 huizen hetzelfde hoeft te zijn en dat ze ook van mij mogen houden zonder dat dat afbreuk doet aan de liefde voor mama. Dat Bonsje dingen anders doet, anders communiceert en andere regels heeft en dat dat gewoon prima is. De opmerking ‘ja maar bij mama…’ die horen we dan ook niet meer πŸ˜‰ Ik ben namelijk mama niet, dit is niet mama’s huis…dit is ons huis.

Ze hebben even moeten wennen aan mijn directe manier van communiceren πŸ˜‰ ik ben kort, duidelijk en direct…eigenlijk een beetje tactloos. Ik pak dingen niet mooi in, ruik ik puberzweet? Dan word je naar boven gestuurd om je te wassen en een deo’tje in je oksels te smeren want ‘je stinkt naar zweet’. Mensen kunnen dit als hard ervaren maar mijn bedoeling is altijd liefdevol. Ik kan het ze beter thuis leren dan dat ze er op school mee gepest worden.

Ik heb moeten leren om niet alle vragen te beantwoorden. Sommigen dingen horen bij mama en ik moet dus heel bedachtzaam zijn om ze dan door te verwijzen naar hun moeder. Mijn hoofd heeft daar moeite mee want vragen horen direct beantwoord te worden maar kinderen komen dus ook met vragen over seksualiteit! Ik heb geleerd dat mensen daar verschillend in staan en dat stukje opvoeding hoort bij hun moeder πŸ˜‰ Vinden de meiden soms ook lastig want je wil natuurlijk je vraag direct beantwoord hebben. Maar vanuit loyaliteit checkten ze dan de antwoorden ook nog bij de andere partij waardoor onbegrip en verwarring kan ontstaan, ik zwijg dus in alle talen over seks πŸ˜‰

Als mensen denken dat het makkelijker is om stiefkinderen te hebben omdat je ‘die niet elke dag hebt’…dan kom je bedrogen uit! Het maakt het zoveel gecompliceerder! Je mist veel, je krijgt niet alles mee, kinderen veranderen met de dag en wisselen per uur van mening. Vinden ze iets de ene week heerlijk…de volgende keer krijg je een keihard ‘je weet toch dat ik dat niet lust!’. Ik vond dit verschrikkelijk uitdagend, elke 2 weken moest ik ze opnieuw leren kennen, de regels hier moesten weer aangehaald worden en na 2 dagen gaan ze dan weer weg om na 2 weken het hele proces weer te moeten herhalen.

Je maakt je over je stiefkinderen net zoveel zorgen als over ‘eigen’ kinderen, je houd immers van ze! Je kent elkaar, je weet waar irritatiepuntjes zitten. Je blijft praten, liefhebben, leren en doorgaan.

Dit volhouden heeft er toe geleid dat mijn oudste stiefkind regelmatig appjes stuurt met vragen over mode, vriendjes, liefde en van alles. Dat ze vertelt wat haar bezig houd en dat ze ontzettend veel met ons deelt. De jongere 2 doen dit veel minder maar zitten ook in de fase dat ze worstelen met het loyaliteitsconflict πŸ˜‰ Ik hou daarin afstand…ik heb geleerd dat het vanzelf wel goed komt! Liefde kan je niet afdwingen, liefde verdien je πŸ™‚

Hoezo zijn deze meiden niet mijn ‘eigen kinderen’? Ze zijn niet gegroeid in mijn buik, maar zeker wel in mijn hart! Hun vader en ik krijgen samen nog een kindje, ik ben voor het eerst zwanger. Ik maak het voor het eerst vanaf het begin mee en zal voor het eerst ervaren hoe het is om 24/7 een kind thuis te hebben. Maar ook de meiden, mijn meiden maar niet mijn dochters…hun heb ik 24/7 in mijn hart πŸ™‚ #stiefmoederliefdeisookmooi

Bonsje.

zwangerschapscravings en kwaaltjes

zwangerschapscravings en kwaaltjes

Wat ben ik stil he! Ik maak ook gewoon niet zo heel veel mee, ik ben namelijk ontzettend zwanger πŸ˜‰ Ik slaap, ik eet en ik ben misselijk, ontzettend misselijk. Gelukkig hoef ik niet over te geven maar het gevoel is er wel, daardoor kom ik denk ik ook niet zo heel veel aan. Tot nu toe ben ik ongeveer 2 kilo bijgekomen en dat vind ik zelf enorm meevallen!

We zijn vandaag 11 weken en 3 dagen in blijde verwachting van onze kleine flup en volgens mij gaat alles zoals het hoort. Ik ben moeier dan moe, misselijker dan ik ooit had gehoopt en mijn buik groeit al gezellig. Ook moest ik om een nieuwe bh, aangezien mijn boobs nogal groter dan groot worden. Samen met mijn moeder toog ik naar een mooie lingeriezaak op Urk en pastte ik daar ongeveer 10 bh’s die allemaal te klein waren of niet goed zaten. Met mijn voormalige cup H had ik al verwacht dat het een lastig dingetje zou worden…maar na even passen en meten kwamen we er achter dat ik inmiddels de trotse eigenaresse ben van een cup K!!! Shocking! Maar goed, de bh werd besteld en kwam van de week binnen. Hij zit heerlijk en is het geld (een klein vermogen) meer dan waard!

Nog zo’n gek zwangerschapskwaaltje is dat je een kleine gasfabriek in je buik krijgt! Ik laat scheten waar ik zelf beroerd van word en ben inmiddels de schaamte voorbij…het is me de buikpijn niet waard…ik laat scheten in het openbaar! Ik durf voor het eerst in mijn leven op een openbaar toilet te poepen… Echt de schaamte voorbij πŸ˜‰

Eten en drinken is nogal een dingetje, omdat ik misselijk ben en alles vind stinken, is koken een drama. Maar als ik niet eet krijg ik honger en honger maakt nog meer misselijk. Een constante zoektocht naar iets wat ik wil eten dus! Op dit moment is het: warme havermoutpap, kiwi’s, aardbeien, frambozen en alles wat krokant gefrituurd is… Deze gek heeft craving’s! Ik droom van kipnuggets van mcDrek met chilisaus, kroketten van Auke en krokant gebakken tosti’s. De frituurhappen probeer ik tot een minimum te beperken maar het fruit mag ik natuurlijk aan toegeven πŸ™‚

Water is het enige wat ik lekker vind maar valt niet lekker, cola valt heerlijk maar vind ik zo vies… mijn nieuwste vondst is ginger ale! Lekker met veel ijs maar ook hier kan ik beter niet teveel van drinken met al die suiker. Ik trakteer mezelf er af en toe op, net als dropjes… dropjes helpen enorm tegen het misselijke gevoel, sowiso alles wat zoet ik eigenlijk. Het is ongelooflijk maar deze hartige snoeper is een zoetekauw geworden!

Zwanger zijn doet rare dingen met een mens! De eerste 10 weken had ik het ijskoud en nu heb ik ineens zweet op plekken waar ik het niet eerder zag. Elke activiteit levert opvliegers op en iedereen die me in de weg loopt kan een veeg uit de pan krijgen. Verlegen Bonsje durft ineens van zich af te bijten πŸ˜‰ Mijn grote hobby is ineens mijn grootste vijand…koken vind ik echt afschuwelijk. Jammer genoeg kan ‘the Mr’ nog geen aardappel koken! En waar ik altijd graag experimenteerde in de keuken, nu wil ik alleen Hollandse pot! Aardappels met groente en vlees…witlof met kaassaus, bietjes met gehaktballen en een lekker bord andijvie πŸ™‚ ‘The Mr’ is een beetje zielig πŸ˜‰

Intussen ruimt het hier in huis lekker op, alles wat me in de weg staat word op de weggeefhoeken gezet en er is veel dat me in de weg staat! Ik kan ineens slecht tegen rommel en overbodige zooi… Straks na de bevalling ben ik vast alles kwijt πŸ˜‰ In ieder geval heb ik al veel mensen blij gemaakt met mijn opruimwoede πŸ˜›

Ook zette ik vol trots mijn eerste buikfoto online, jammer genoeg was daar een eikel van vroeger. Zo een die niet volwassen is geworden in de 20 jaar dat ik hem niet meer heb gezien…Hij vond het nodig om zijn mattie te taggen om mij eens flink uit te lachen! Jammer hoor, het leverde hem een blok op en mij een rotgevoel. Maar ik ben trots op mijn buik en mijn veranderende lijf. Ik wil er van genieten en ga dat dus ook gewoon schaamteloos doen πŸ˜‰ Elke eikel die me dat niet gunt…volgende keer schuw ik naming and shaming niet!

Mijn hersenen zijn ook gekrompen tot formaat pinda, praten is ineens een opgave! Ik kom niet meer uit mijn woorden en kan de meest simpele dingen niet meer bedenken. Vergeven jullie me mijn schrijffoutjes maar πŸ˜‰

Jup, zwanger zijn doet gekke dingen met een mens πŸ™‚

Bonsje.

Moeders voor Moeders

Moeders voor Moeders

Vanaf het moment dat ik wist dat ik zwanger was heb ik me direct aangemeld voorΒ Moeders voor Moeders. Ik was ongelooflijk blij dat ik eindelijk mee mocht doen! Want… dankzij al die moeders die mee doen met dit fantastische initiatief kreeg ik zelf tijdens mijn IUI traject hormonen toegediend.

Wij zwangere vrouwen hebben namelijk het hormoon HCG in onze urine en van dat hormoontje maken ze de beruchte Pregnyl πŸ™‚ Pregnyl is de laatste injectie tijdens het IUI traject en word gebruikt om de eisprong op te wekken en het innestelen van een eventueel bevrucht eitje makkelijker te maken. Het is de bitch van alle injecties die je zet tijdens je traject, ik werd er altijd heel beroerd van. Maar zonder Pregnyl kan zo’n eigenwijs eitje wel eens gewoon niet springen of verdwijnen in je lichaam…een ontzettend noodzakelijk hormoontje dus!

Het is wel een beetje een gek idee, dat je eigenlijk gewoon gerecyclede plas in je buik prikt he πŸ˜‰ Maar omdat ik de wanhoop van het zo graag willen nog niet vergeten ben, plas ik tegenwoordig in een kannetje…

Het is een beetje een gedoe hoor, dat plassen op een wit plastic kannetje, maar inmiddels heb ik mijn meest handige systeem gevonden πŸ˜‰ Ik zamel mijn plasjes in, in grote blauw stinkbussen. Door mijn misselijkheid levert het de meest mooie kokhals serenades op, als ik die bus opendraai om mijn plasje over te gieten πŸ˜› Maar ik doe het met liefde! ( Al zeg ik bij elke kokhals sessie dat ik er mee ga kappen) Zonder mijn plasjes zijn er weer minder vrouwen die moeder kunnen worden.

Juist ik mag daarom niet opgeven! Ik heb zelf zoveel hormonen moeten prikken en uiteindelijk ben ik natuurlijk op de ouderwetse manier zwanger geraakt, maar daardoor besef ik des te meer hoe groot het wonder is.

Gelukkig zijn zwangere vrouwen echt ‘zeikwijven’ in alle opzichten πŸ˜‰ Ik pies mijn blauwe bussen dus zo vol…. en het hoeft echt niet alleen ochtend urine te zijn! Al onze plas is waardevol πŸ˜‰ Elke dag een nieuwe bus…maar als ik een dagje weg moet sla ik die dag net zo makkelijk over natuurlijk. Ik ga niet het hele land doorsjouwen met mijn blauwe fles en mijn witte plastic kannetje πŸ˜‰

Eens in de week worden mijn kratjes opgehaald en staan er weer 2 nieuwe kratjes voor me klaar. Ik heb heel eerlijk, een klein beetje medelijden met de mannen van de ophaaldienst, dat ze met mijn kratjes pies moeten sjouwen πŸ˜‰ Maar alles voor het goede doel toch?! Er zijn nog zoveel wens mama’s en nooit genoeg medicijnen…

Daarom is het zo belangrijk om ook te plassen voorΒ Moeders voor Moeders! Wensmama’s kunnen niet zonder jou, dus als je zwanger bent…doe alsjeblieft mee!

Het aanmelden is supermakkelijk πŸ™‚ Je klikt op deΒ linkΒ en je klikt dan op de button om mee te doen. Een informatrice van Moeders voor Moeders neemt dan contact met je op om je wat voorlichting te geven en je krijgt ook nog eens een heel leuk cadeautje! Maar het mooiste cadeau vind ik zelf, dat ik andere wensmama’s mag helpen met het vervullen van hun grootste droom.

Voor de regio waar ik woon (Noordoospolder) kan je contact opnemen met Mascha Gaal van Moeders voor Moeders. Haar telefoonnummer mocht ik vermelden, dus bij deze…0650439624.

Doen hoor! Je maakt er heel veel vrouwen ontzettend blij mee!

Bonsje.

 

Zwanger na lang wachten

Zwanger na lang wachten

Zoals inmiddels bijna iedereen wel weet, zijn wij in blijde verwachting van ons eerste kindje samen. Een onverwacht, zeer gewenst, ontzettend groot wonder. De zwangerschap duurt inmiddels 10 weken en ik ben een typische zwangere…ik heb kwaaltjes, misselijk, doodmoe en rare humeur uitbarstingen. De eerste positiekleding is gekocht en draag ik ook al, want mijn buik groeit voorspoedig (ik heb gelezen dat het alleen gas is maar hoeveel winden ik ook laat…hij word niet kleiner πŸ˜‰ )

Wij zijn dankbaar! Blij en ook angstig…we weten heel goed dat een gezond kindje krijgen een heel groot wonder is. Maar het besef dat ik echt zwanger ben wil maar niet landen, ja ik ben misselijk en ja, ik word dik. Ja, we hebben het hartje inmiddels zien kloppen maar het blijft zo ontzettend onwerkelijk! Ik had echt het gevoel dat ik naar de buik van iemand anders zat te kijken…ongelooflijk dat dit mensje in mij groeit, dat er 2 harten in mijn lichaam kloppen!

Toch betrap ik me er op dat ik het kindje onbewust al koester, ik zit gedurig aan mijn buik…terwijl ons kindje dat echt nog niet zal voelen πŸ˜‰

En jullie zijn ook blij, ik krijg zoveel reacties!

We worden overladen met cadeautjes en boodschappen doen op Urk is een langdurige kwestie geworden door alle felicitaties en gesprekjes die ik krijg. Ik word er verlegen van, ik weet niet goed hoe ik moet reageren…we zijn immers nog maar 10 weken zwanger πŸ˜‰ Zelf hadden wij het waarschijnlijk nu pas bekend gemaakt… Maar door de blijdschap van opa’s moesten we iets eerder met de billen bloot.

Hoewel ik heel open op mijn blog ben en lekker kan schrijven ben ik sociaal iets minder begaafd πŸ˜‰ Ik ben verlegen…en dat probeer ik te verstoppen achter een vlotte babbel maar het gaat even niet zo goed… Ik word angstig om naar Urk te gaan. Hoe lief en bijzonder ik het meeleven met ons ook vind…ik word er ook iets ongemakkelijk van. Ik sta niet graag in de belangstelling (al zullen jullie dat misschien wel heel bijzonder vinden, want je schrijft toch?!). Eigenlijk wil ik het liefst gewoon lekker in mijn eigen bubbel blijven lopen, het laten bezinken dat er echt een kindje in mijn buik groeit…want na 10 jaar wachten en de hoop op te hebben gegeven, is het echt nog steeds niet geland. Hoe blij iedereen ook voor ons is, voor ons is het nog iets ontzettend onwerkelijks.

Inmiddels zijn we ook verhuisd en wonen we in ons heerlijk burgelijke huisje met tuintje met de poezen, heel veel veranderingen in een keer. We zijn uitgeput, moeten wennen aan het huis, ons hele leven dat gaat veranderen…

Laat ons nog maar heel even samen wennen aan het idee dat we samen papa en mama mogen worden πŸ˜‰

Bonsje

misselijk

misselijk

Lieve volgers,

Ik zal jullie voorlopig niet blij gaan maken met foodblogs. Geen nieuwe recepten en geen lekkers…..

Ik ben namelijk ontzettend misselijk en het enige voedsel wat ik op dit moment eet is yoghurt, mango, bisquitjes, soep en snoepjes….oh en taart! Taart is the bomb πŸ˜‰ Ook ben ik helemaal gek van krokante dingen en alle vormen van frituurvoer…ik schaam me er eigenlijk ook wel een beetje voor maar mijn maag doet gek.

Ik hoef gelukkig niet over te geven maar ik ben wel dag en nacht misselijk. ‘The Mr’ vind me er niet echt aantrekkelijker op worden met mijn powerboeren en knetterharde kokhalzen. Ik heb nu medicatie tegen de misselijkheid maar dat doet nog niet wat het zou moeten doen.

Eten en koken is op dit moment niet mijn favoriete tijdsbesteding zoals jullie wel lezen πŸ˜‰ Maar we hebben zo lang op dit wondertje gewacht dat ik me nu vooral richt op het zwanger zijn en alles wat daar bij hoort. Op dit moment is dat dus een enorme tegenzin in eten en koken. Toch heb ik al wel al mijn broeken weg moeten leggen πŸ˜‰ Ze passen niet meer!

Ons spruitje liet afgelopen vrijdag op de eerste echo een prachtige hartslag zien en bewoog zelfs al! Intens dankbaar en kotsmisselijk πŸ™‚

Geen foodblogs dus…

Wel regelmatige updates over hoe het met me gaat.

Bonsje

En toen was het ineens echt waar

En toen was het ineens echt waar

Al sinds mijn 26e droom ik van mijn eigen kindje, al 10 jaar draait mijn leven om zwanger raken. Met mijn ex heb ik een zwaar IVF traject doorlopen wat zonder resultaat bleef. Groot verdriet, onmacht en wanhoop, diepe rouw en bloedende wonden. Zo voelt ongewenste kinderloosheid, mijn huwelijk trok het niet en ik ging alleen verder.

Vrij snel kwam ik Michel tegen en al direct vertelde ik hem over mijn heftige kinderwens. Gelukkig stond hij nog wel open voor een kindje, dus konden we ons hals over kop in onze verliefdheid storten πŸ˜‰ Een half jaar na onze eerste ontmoeting stopte ik met de pil en gingen we er voor.

Er gebeurde niets….

Na een jaartje oefenen begon er toch wel wat stress te komen en werd het verliefde vrijen, gepland vrijen en nog steeds gebeurde er niets….

Na anderhalf jaar oefenen vroeg ik een doorverwijzing naar de gyneacoloog in Harderwijk om toch eens wat dingen te laten onderzoeken. Deze meneer vond dat niet direct nodig omdat hij mij nog veel te jong vond (31 met een zwaar traject achter de rug). We konden dus weer naar huis. Dit gaf zoveel trauma dat ik er ook helemaal klaar mee was, ik begon er niet meer aan. Zwanger worden en een kindje krijgen zou mij dus niet overkomen. En zo gingen we er voor…een leven samen met de kinderen die ik cadeau kreeg bij ‘the Mr’.

En wat ben ik blij dat ik deze meiden heb mogen krijgen! Ik zie ze oprecht als een geschenk van God, ze zijn mij gegeven om onvoorwaardelijk te leren liefhebben. Ze schenken me vreugde en oprecht plezier, ook heb ik voor mezelf gezien dat ik een ontzettend goede moeder zou zijn, als het ons maar was gegund.

Toch gaat een kinderwens niet vanzelf weg, het deed zo zeer!

Na veel gesprekken met ‘the Mr’ hebben wij rond mijn 35e verjaardag besloten dat als we het dan moesten proberen, dat het nu moest. De tijd ging immers dringen! Gelukkig werd ik door mijn hele lieve huisarts heel serieus genomen, ze zag en erkende mijn verdriet en stuurde me zonder gezeur door naar de fertiliteits afdeling in Zwolle.

Ook daar werd ik vol begrip en warmte ontvangen. De nodige onderzoeken volgden, waaruit bleek dat er eigenlijk niets in de weg zat. We zouden gewoon zwanger zouden moeten kunnen worden. Omdat er in die dik 5 jaar niets was gebeurd, werd besloten dat wij een beetje hulp zouden krijgen met een IUI traject. Wat waren we opgelucht en blij toen we eindelijk konden beginnen, we hadden het gevoel dat er eindelijk iets zou gebeuren!

Maar weer gebeurde er niets…

Na de 2e heftige teleurstelling waren we er zo klaar mee! We konden niet meer…

We besloten een pauze te nemen en tijdens die pauze werd mijn twijfel over het verder gaan met behandelen steeds groter. Want wat nu als alle 6 behandelingen zonder resultaat zouden blijven? Het drukte zo zwaar op ons, fysiek maar ook psychisch zaten we er compleet doorheen. De pauze werd verleng, in januari zouden we wel weer eens kijken hoe we er dan tegenaan zouden kijken. Wij besloten samen weer te gaan genieten, gewoon onszelf te gaan zijn. Eigenlijk was ik bezig om afscheid te nemen van een droom…

En toen kwam mijn vriendin vragen of ik nou al eens ongesteld was…

We zouden samen een dagje sauna plannen en dan is een touwtje tussen je benen niet zo charmant πŸ˜‰

Na nog een paar dagen begon ze me te stalken πŸ˜‰ zij was het al geweest en ik was altijd ongesteld voor haar! Ik maakte me niet zo druk, ik dacht gewoon dat het nog wel zou komen. Het is me vaker gebeurd dat ik laat was of oversloeg.

Maar ik voelde me er toch niet lekker onder, ik was zo moe en zo koud.

Op maandagochtend vroeg Michel me of ik wou testen, ik weigerde…een negatieve test is veel erger als ongesteld worden. Als het resultaat negatief was zoals gedacht dan zou ik de hele dag alleen zijn en me rot voelen.

Halverwege de dag besloot ik toch de zekerheid te zoeken, ik heb gewacht tot mijn lief thuis was en heb een potje vol gepiest…. Ik ben weggelopen en ‘the Mr’ deed de test. Toch nieuwsgierig ben ik weer teruggelopen, juist op het moment dat er voor het eerst in 10 jaar, voor het eerst in heel mijn leven…”zwanger” op de test stond!

Tranen en ongeloof, groot geluk… we hebben nog diezelfde dag onze ouders het grote nieuws verteld! Vrienden en verdere familie volgden wat later in de week. Wat een bijzonder moment om op onze 4e trouwdag ineens zwanger te mogen zijn.

Maar wat zijn we ook bang! Dit leven is zo kostbaar en er zit bij ‘the Mr’ nog een hele berg onverwerkt verdriet van eerdere miskramen uit zijn vorige relatie. 6 Oktober krijgen we onze eerste echo en mogen we kijken of er een hartje klopt! Misschien ga ik dan ook geloven dat het echt is en dat ik niet al ruim 2 weken in een droom leef.

Gister maakten we onze zwangerschap ‘Facebookofficieel’, we konden niet langer wachten nadat mijn paps het grote nieuws stiekem verklapte in zijn ode aan onze jarige moeder πŸ˜‰ Eigenlijk hadden we nog wat langer willen wachten maar ik kreeg veel vragen…

Dus ja, het is echt! Wij deden een positieve test en mogen hopelijk volgend jaar mei een lief klein, nieuw Kraaijtje in onze armen sluiten πŸ™‚ Dit kindje is zo ontzettend gewenst, dit grote wonder wat wij mogen ervaren is door God gegeven. God laat zien dat Hij de grootste is, dat niet dokters een kindje maken maar dat het van boven komt. Een spontane zwangerschap… hier durfden we zelfs niet meer van te dromen.

We hopen en bidden dat alles goed mag blijven gaan maar we zijn nog heel voorzichtig blij! Zwanger zijn is nog geen garantie dat er ook daadwerkelijk een gezond kindje geboren gaat worden.

Deze week gaan we verhuizen, ik heb er zin in! We hebben zo’n ontzettend leuk huisje gevonden, we zijn ontzettend dankbaar voor alle goede dingen die ons gebeuren. Ik ga trouwens niet sjouwen, daar hebben we gelukkig hulp bij πŸ˜‰

Bonsje en ‘the Mr’

Wanneer je helemaal niets te melden hebt.

Wanneer je helemaal niets te melden hebt.

Wat een stilte hier he! Ik word er zelf ook een beetje gek van, er komt gewoon helemaal niets in mijn hoofd om te schrijven. Een heuse blogdip heb ik…

Ik schreef natuurlijk heel onverwacht een hit over hoe het is alsΒ Urker tussen de NederlandersΒ , dit werd zoveel gelezen dat ik er gewoon nog van onder de indruk ben! Ontzettend veel leuke reacties kreeg ik en nu verwacht iedereen dat ik hier over blijf schrijven, want dat is natuurlijk leuk πŸ˜‰ Door die druk ben ik een beetje op slot geslagen…er komt echt helemaal niets! Dit enorme succes kan ik nu gewoon niet overtreffen.

Er gebeurd hier verder ook niet veel, we zijn druk aan het inpakken voor de komende verhuizing. Het huis ziet er niet meer uit en is vet ongezellig πŸ˜‰ Koken word niet veel leuker, want bijna al mijn keukenspullen zijn al ingepakt. We krijgen de sleutel van het nieuwe huis dan ook al een weekje eerder dan verwacht. Helemaal blij natuurlijk, want hoe eerder ik bij de Patatbakkers en de hangjeugd weg ben hoe beter πŸ˜‰ Na 4 jaar overlast en gedoe krijgen wij een heerlijk rustig plekje!

Vorige week waren we 4 jaar getrouwd, hartstikke leuk natuurlijk maar omdat ik snipverkouden was hebben we maar even niets gedaan. Afgelopen zondag zijn we lekker uit eten geweest, heerlijk samen.

Zaterdag liep ‘the Mr’ de Fish-Potatoe run, samen met Wildrik. De FPR is een run van Urk naar Emmeloord van 12,8 kilometer en elke hardloper uit de Noordoospolder wil deze een keer gedaan hebben. Dayenne liep de kids run van de FPR, daarna werd er gesmuld van de gratis frietjes die traditiegetrouw uitgedeeld worden op het Pieperfestival in Emmeloord. Ik maakte falafel voor de menigte (ons gezin en dat van mijn vriendjes) en het was een fantastische dag waar het weer ook enorm mee zat πŸ™‚ Om Dayenne gemotiveerd te houden om te blijven bewegen heb ik haar beloofd dat we volgend jaar samen de halve FPR gaan doen. Daarmee kom ik enorm terug op een eerdere uitspraakΒ https://www.bonsjeskeukenavonturen.nl/2017/04/23/hardlopen/Β …Maar Dayenne verdient deze motivatie, ze word zo’n stoer en mooi meisje!

Koken houden we even simpel, geen nieuwe recepten…gewoon ouderwets de kast leegeten.

Ik ga weer wat doosjes inpakken en de stofzuiger er door halen….

Fijne dag allemaal en hopelijk heb ik jullie binnenkort wat meer te vertellen πŸ™‚

Bonsje.