Archief van
Categorie: Bonsje schrijft…

vakantiepraat

vakantiepraat

Zo, dat was de vakantie! De drukste drie weken in het jaar voor mij πŸ˜‰ Ik heb er van genoten maar ik ben blij dat de rust en de regelmaat weer terug is hoor πŸ˜‰ Ik vind dat vakantie vieren maar druk… ‘the Mr’ heeft vrij, de kinderen hebben vrij en die willen leuke dingen doen. Ze willen eten, schone kleren en het liefst ook nog een beetje aandacht en allemaal tot laat opblijven en tot laat uitslapen. Kortom, totaal geen normaal ritme voor deze dame. Ik werk me het rambam om die vakantievierders de rust te gunnen die ze zo nodig hebben na een jaar hard werken πŸ˜‰

De eerste 2 weken waren de stiefjes hier, druk maar gezellig! Het ging allemaal van een leien dakje dit jaar, iedereen was relaxed en had er zin in. De puber heb ik bijna niet in kleren gezien, die hing rond in pyama met ongekamde haren en zonder make up. Zuchtend alsof het leven heel erg zwaar was als ze een keer de vaatwasser leeg moest ruimen omdat ze anders niet in beweging kwam πŸ˜‰ Maar blijkbaar worden pubers zielsgelukkig van met hun ziel onder de arm op de bank hangen, want na de vakantie kreeg ik een appje dat ze het zo gezellig had gehad πŸ™‚

De andere 2 dametjes waren iets meer aanwezig in het behulpzaam zijn. Ik had namelijk een goed verhaal opgehangen πŸ˜‰ Ik beloofde ze elke vrijdag 2 euro zakgeld wat verhoogd kon worden naar 5 euro als ze goed mee zouden helpen… Het moet gezegd worden, geld motiveert echt πŸ˜› Nu zijn ze sowiso al vrij behulpzaam, maar dit was echt een luxe gevoel πŸ˜‰ Hoeveel kopjes koffie mij werden aangeboden op een dag? je zou er haast een maagzweer van krijgen….lief! Ze zijn ontzettend lief geweest, we hebben leuke dingen gedaan, filmpjes gekeken, slijm gemaakt (project mislukte maar dat mag de pret niet drukken), gezwommen en getrut. Heerlijk, genoten van mijn parttime gezinnetje dus.

De laatste week was ik samen met ‘the Mr’ en zijn we veel op pad geweest. We hebben veel gegeten en ‘the Mr’ heeft zijn eerste sauna bezoek er opzitten. We zijn samen naar Elysium bij den Haag geweest en dat was echt heerlijk! De hele dag lekker in de blote poep zitten zweten, dutjes doen in relaxte stoelen, koude dompelbadjes nemen en veel te dure appeltaartjes eten πŸ™‚ Na de sauna zijn we lekker in een hotelletje blijven slapen ( voor zover dat ging met een lekkende airco) en zijn we de dag daarna naar den Haag gegaan. Oh oh den Haag…wat ben je leuk! Ik ben totaal verliefd geworden op deze mooie, bruisende stad met zijn vriendelijke inwoners en ik kom zeker terug…hopelijk is Tess dan terug van vakantie en kan ik eindelijk een koffietje doen met mevrouw Fluit πŸ™‚

En nu? Nu is de rust weergekeerd, ben ik 4 kilo zwaarder en moet ik bijkomen van de vakantie. Ik heb nog steeds spit en een schouder die ongelooflijk zeer doet. Ik heb voor het eerst in 3 weken geen auto met stuurbekrachtiging meer voor de deur maar mijn eigen trutteschudder. Ik ben druk bezig om uit te zoeken wat weg kan voor de komende verhuizing en aan het bedenken wat vast ingepakt kan worden πŸ™‚ Gekookt heb ik niet zoveel de afgelopen weken, wel veel gegeten πŸ˜‰ Weinig nieuwe recepten dus maar daar komt verandering in hoor! Die 4 kilo moeten er natuurlijk weer af πŸ˜‰

Vanmorgen kon ik lekker rustig opstarten en mijn eigen nutteloze klusjes doen die ‘the Mr’ niet begrijpt. Ik had de badkamer gewoon heerlijk voor mezelf, ik kon uitgebreid pukkels drukken, baardharen opsporen en in mijn blote kont over de bovenverdieping scheuren om mijn nutteloze klusjes te doen πŸ™‚ Er ligt een berg was op me te wachten wat gevouwen moet worden en een keuken die er niet uitziet zo vet is ie….

Dag vakantie, welkom gewoon leven πŸ™‚

Bonsje.

willen, kunnen en doen.

willen, kunnen en doen.

Kennen jullie dat? Dat je heel veel wil doen en niets kan? Ik ken het jammer genoeg wel en ik baal er van! Al 6 jaar loop ik met chronische pijn aan mijn schouder en ben ik onder behandeling bij een fysiotherapeut.

De laatste tijd ging het eigenlijk heel erg goed, ik ben begonnen met hardlopen en ik viel lekker wat kilo’s af. Maar door de hormonen heb ik zo ontzettend veel pijn in mijn gewrichten, dat het gewoon niet leuk meer is. Ik ben een jonge blom van 36 en ik voel me een oud wijf door alle pijntjes die ik heb!

Een paar maanden geleden kreeg ik spit in de onderrug, die is behandeld door de fysio maar nooit helemaal verdwenen. Door de pijn ga ik scheef lopen waardoor mijn heup dus nu ook enorm veel pijn doet…. De eerste maandag van de vakantie dat de meiden hier waren had ik een afspraak bij de fysio, dus ik dacht even heel slim te zijn. Ik meldde dat mijn schouder behoorlijk pijn deed maar ook dat ik nog steeds last had van de spit. Lief als mijn fysio is, pakte ze mijn onderrug dus meteen even mee en zette ze wat dry needling naaldjes in de rug maar ook in mijn schouder. Dat heb ik geweten! Het doet altijd al pijn maar nu lag ik huilend op de behandeltafel…echt huilen met snot uit je neus en alles….

Door de naaldjes heb ik de eerste 2 uur mijn arm niet kunnen gebruiken, gelukkig woont mijn vriendin schuin achter mijn fysio dus daar kon ik even rustig bijkomen. Eenmaal thuis bleef de pijn maar aanhouden en heb ik huilend het avondeten klaar gemaakt. Paracetamol er in en doorgaan maar de pijn was en bleef en is nog steeds vet heftig.

De donderdag na de fysio besloot ik lekker een stukje te gaan hardlopen in het bos. Terwijl ik natuurlijk een hoosbui trof in dat bos, schoot er een kramp in mijn kuit die niet wilde verdwijnen. Dat betekende dus terug wandelen en de rest van de dag met mijn been omhoog. De kramp in mijn kuit veranderde in een kloppende pijn die dus nog steeds gezellig aanhoudt….Niet meer hardlopen dus…. Terwijl ‘the Mr’ stukjes gaat rennen van 17 kilometer zit ik hier in huis met mijn pijntjes en drie dames die aandacht willen en leuke dingen willen doen.

Doorgaan dus en dat doe ik naar mijn beste kunnen maar ik wil meer doen dan ik nu kan. Afgelopen maandag besloot ik de fysio toch maar een berichtje te sturen dat de pijn na de dry needling nog steeds onhandelbaar was. Lief als mijn fysio is belde ze meteen en maakte speciaal voor mij een plekje voor donderdag.

Ook hebben we besloten om nog een maandje te wachten om een nieuwe IUI behandeling in te plannen. Het is ons beiden niet in de koude kleren gaan zitten om geleefd te worden en de stress van het wachten op een positieve zwangerschapstest die maar niet kwam is gewoon te zwaar. ‘The Mr’ heeft even wat tijd nodig en ik ben het met hem eens, al weet ik dat ik ook weer zo door zou gaan…de wens is zo groot! Maar grenzen bewaken is belangrijk en plezier in het leven hebben ook.

Gister bij de fysio op de pijnbank bleek dat het vaatzenuwstelsel in mijn schouder beklemd zat en dat ik daardoor die enorme pijn heb. Inmiddels is door het maar door willen gaan met dingen willen kunnen doen, mijn nek muurvast komen te zitten. Na drie kwartier op de pijnbank zit er inmiddels weer gevoel in mijn vingers maar pijn heb ik nog steeds! Knallende hoofdpijn door het behandelen van de nek en ontzettende napijn door het vrijmaken van de zenuwbanen.

Morgen gaan de stiefjes alweer naar huis, het gaat allemaal veel te snel en door de pijn heb ik veel te weinig kunnen genieten van mijn meiden. Toch hebben ze het gezellig gehad en willen ze stiekem nog wel een weekje blijven πŸ™‚ Ik voel me schuldig dat ik niet mijn beste zelf heb kunnen geven vanwege die rottige rotpijn. Ik voel me rot omdat ik niet kan hardlopen vanwege mijn kuit, opgesloten door een lijf wat niet wil kunnen doen…..

Ik ga mijn meisjes missen straks maar ik kan wel tijd nemen om mijn lijf wat rust te geven…Ik wil alleen zo graag een rondje rennen!

Bonsje.

Vakantie als stiefmoeder ;)

Vakantie als stiefmoeder ;)

Het is vakantie en de stiefjes zijn hier voor 2 weken. Hartstikke gezellig natuurlijk maar ook verrekte druk πŸ˜‰ Ik ben namelijk helemaal niet gewend dat er dag en nacht mensen om me heen zijn, meestal ben ik gewoon eenzaam met mezelf totdat ‘the Mr’ uit zijn werk is. Ik moet even schakelen πŸ˜‰

Dingen die ik nu ineens mee maak terwijl ik daar normaal nooit last van heb:

  • Zit je net lekker te poepen, staat er iemand aan de deur te rammelen omdat ze nodig moet…’loop naar beneden schreeuwerd! Daar hebben we ook een wc.’
  • Vanaf ’s morgens half 9…’wat eten we?’ Dit gaat zo ongeveer de hele dag door tot ze het avondeten op hebben…daarna komt de vraag ‘wat eten we morgen?’ Hallo!!! sinds wanneer ben ik van de catering, in plaats van gewoon Bonsje?
  • ‘ Mag ik?’ euh….heb ik er last van? zo niet, dan mag je….Ik moet heel veel beslissen voor andere personen dan mezelf.
  • ‘Hebben we nog wat lekkers?’ De puber heeft een maag tot aan haar tenen en is ongelooflijk hongerig! Natuurlijk is niets van wat er in huis is ook lekker genoeg πŸ˜‰ Deze vraag hoor ik ongeveer 100 keer per dag….en nee, ik heb nog steeds geen boodschappen gedaan πŸ˜‰ In 3 dagen heeft ze er nu 2 kilo bananen in zitten.
  • Ik ben ineens de persoonlijke bediende geworden van 3 prinsessen op de erwt πŸ˜‰ Ze gaan lekker chillen want zij hebben uiteraard vakantie… ‘Bonsje?….neem je voor mij ook even drinken mee?’ Natuurlijk is mijn antwoord dat ze dan zelf wel even kunnen lopen en meteen water voor mij mogen nemen πŸ˜‰
  • Niet meer alleen op de bank kunnen zitten…er zit altijd iemand in mijn kuil πŸ˜‰ Ik ben nog een beetje zoekend naar wat mijn plekje nu is in dit parttime gezin.
  • De badkamer…. die kan ik niet meer in want die is constant bezet. Mijn tijd is of voor 8 uur of na half 12 in de ochtend πŸ˜‰ Ik heb zelden zoveel in mijn nachthemd gelopen.
  • Schoonmaken…. Man, wat word een huis vies binnen een dag als er 5 personen en 3 katten de hele dag rondlopen!
  • Bergen wasgoed! Normaal heb ik 4 draaien was in de week…nu heb ik er 3 per dag! Ik zie dan ook meerdere outfits per dag voorbij komen terwijl de puber in haar pyama leeft πŸ˜‰
  • Geen privacy….normaal gesproken loop ik ’s morgens in mijn blote kont over de bovenverdieping….nu durf ik niet zonder nachthemd te gaan plassen πŸ˜‰ Stel je voor dat die arme meiden een trauma krijgen van mijn hangtetten, drilbillen en blubberbuik πŸ˜‰ Whaaaaaaaaaaaaaa worden wij later ook zo lelijk? πŸ˜›
  • Continu geluid in huis en geklets om me heen…. Gesprekken door de badkamerdeur, want natuurlijk zijn er altijd dringende vragen net op het moment dat ik tijd heb om onder de douche te stappen πŸ˜‰
  • Onderhandelen…want natuurlijk zijn de regels hier in huis heeeeeeeeeeul anders dan bij mama thuis πŸ™‚ Pech is alleen dat mijn ja ook echt ja betekent en mijn nee ook altijd nee blijft πŸ˜‰
  • Remsporen…..want kakken kunnen de dames wel, achterom kijken is iets lastiger πŸ˜›
  • Breaking Bad kijken in de ochtend vanaf het moment dat de puber wakker is….Hmmmzz ik weet niet of mijn maag dit al zo vroeg aan kan πŸ˜‰
  • Je eigen naam ongeveer 1000 keer per dag horen met een vraagteken er achter….. je gaat echt een hekel aan je eigen naam krijgen.
  • In de ochtend meteen ‘aan’ moeten staan. Ik ben in hun ogen natuurlijk de volwassene πŸ˜‰ Maar ik heb in de ochtend al moeite om voor mezelf te zorgen en op te starten…..ik sta ook bekend om mijn pittige ochtendhumeurtje πŸ˜‰ Je voelt je meteen schuldig als je de verbazing in die blauwe ogen ziet om mijn gemopper….Ik heb even een half uurtje nodig maar dat begrijpt een kind eigenlijk niet πŸ˜›
  • Je moet meer weten dan google….Waarom? Wanneer? Hoezo? Hoe kan dat? een kind heeft meer vragen dan dat ik er kan bedenken!

The joys of parenting πŸ˜‰ Ik hou zo van de dames maar het is even schakelen hoor!

Als ze weer naar huis gaan jank ik vast tranen met tuiten en mis ik al deze gekke dingen weer enorm πŸ˜‰

Bonsje.

Blijmakers

Blijmakers

Hier op mijn blog deel ik al mijn zorgen en verdrietjes met jullie, de strijd tegen de depressie en het gevecht om zwanger te mogen raken. Jullie zullen wel denken dat ik een heel zwaarmoedig en somber mens ben πŸ˜‰ Maar dat valt enorm mee hoor! Ik heb een enorme lust voor het leven en kan enorm genieten van de simpelste dingen. Ik lach graag en veel en hou van zingen en dansen (al heb ik geen enkel ritmegevoel). Er zijn een paar dingen waar ik dus echt ontzettend blij van word en ook dat wil ik nou wel eens benoemen. Omdat het leven niet allen maar moeilijk is, maar omdat het leven prachtig is! Mijn blijmakers…..

Make up.

Make up is na koken en eten mijn tweede grote liefde. Ik heb echt een passie voor make up πŸ™‚ ‘the Mr’ moppert altijd over mijn collectie omdat deze de halve badkamer in beslag neemt πŸ˜‰ Ik kan ook niet begrijpen dat vrouwen zonder make up de deur uit gaan! Het leven word meteen een beetje mooier van een kleurige eyliner, een beetje mascara, de juiste wenkbrauwkleur en knallende lippenstift πŸ™‚ Tijd, dat kost geen tijd. Het is een beetje liefde wat je in jezelf steekt en rode lippen zijn liefde πŸ™‚

Vriendinnen.

Koffie en foute gesprekken…lachen en gieren om foute mannen, kleine en grote jannen πŸ˜‰ Samen huilen en schelden bij pijn en verdriet… Vriendinnen zijn de cadeautjes in mijn bestaan. Oh en die ene mannelijke vriend die ik bezit…je bent mijn held!

Jurkjes, schoenen en hoeden.

Je krijgt het oud gereformeerde niet zomaar uit het meisje πŸ˜‰ Ik word blij van jurkjes! Gewoon omdat mijn benen mooi zijn en ik dat mag laten zien. Omdat ik niet heel meisjesachtig ben maar me wel graag vrouwelijk voel. Schoenen zijn fantastisch…schoenen vergeven je dat beetje overgewicht, ze passen altijd. Ik ben dol op kleding maar totaal niet modebewust, ik heb een nogal bijzondere eigen stijl en combineer vrolijk de meest bijzondere stukken met elkaar. Mijn favorieten van dit moment? Mijn tuinbroek, mijn geborduurde bomberjackje, en mijn zachtroze plooirok met zilveren glitters. Schoenen durf ik niet meer te kopen, ik bezit 60 paar waarvan ik op de helft niet kan lopen omdat de hakken veel te hoog zijn πŸ˜‰ Maar ja…ze zijn zo mooi…. πŸ˜‰

Het moment dat het ’s nachts helemaal stil is.

Ik hou van de stilte. Ik ben heel hoog sensitief en word van teveel prikkels en geluidjes helemaal hyper gestressed. ’s Nachts rond een uur of 12 word het in de drukke Lange Nering eindelijk stil en kan ik mijn eigen gedachten eindelijk horen zonder verstorende prikkels. Ik krijg dan eindelijk mijn veel te drukke hoofd op een rijtje…ik word zo blij van de stilte!

Kinderen.

Gewoon omdat kinderen bijzonder zijn. Hun eigen unieke en eerlijke zelf πŸ™‚ Soms is het helemaal niet zo tof om al ‘groot’ te zijn πŸ˜‰ Ik ben graag nog een beetje ‘kinderachtig’.

Oma onderbroeken.

Hoe fout πŸ˜‰ Ja, ik weet het! Ik bezit natuurlijk ook een la vol met mooie broekjes want hey…het oog van ‘the Mr’ wil ook wat. Maar stiekem zit zo’n oma onderbroek die je tot je oksels op kan trekken het aller lekkerst πŸ˜‰

Liefde.

Daar word toch iedereen blij van?! De liefde is het mooiste geschenk. 2 mensen die onvoorwaardelijk van elkaar houden, zelfs in die mineon onesie op de bank terwijl je vies van je af ligt te ruften en te boeren…(ja, ik kan heel hard boeren πŸ˜‰ )

Gin tonic.

Dit is gewoon echt een hemels drankje! Zomer in een glas…als er geen alcohol in zou zitten zou ik er mee ontbijten mensen! Ik word al blij als ik zo’n mooie cocktail voor me op tafel zie verschijnen…vol fris ijs en met de druppeltjes condens aan de buitenkant van het glas op een warme dag….LIEFDE!

Jezelf durven zijn.

I am getting there…. Het gaat me steeds een beetje beter af om Bonsje te durven zijn en me niet te veel van de mening van anderen aan te trekken en daar word ik best een beetje blij van!

Mijn kapster.

De dame die altijd begrijpt wat ik bedoel. Die alles durft met mijn haar en niet ongelovig en niet begrijpend haar wenkbrauwen optrekt als ik zeg dat ik mijn haar graag een beetje ‘uitgekauwd’ geknipt wil hebben. Die helemaal begrijpt wat ik bedoel met kleine zeemeermin haar πŸ™‚ Ik word echt blij van mijn kapster!

Zomaar een ritje met ‘the Mr’.

Wij mogen graag samen in de auto stappen en zomaar een ritje maken. Op die momenten zijn we even heel dicht bij elkaar, we voeren de beste gesprekken of zingen samen keihard mee met de muziek die we samen mooi vinden. Dat is nog best een beetje lastig want onze muzieksmaak is nogal verschillend πŸ˜‰ Waar ik hou van opera, houdt Michel van Metallica en waar ik gelukkig word van de 3J’s, wordt ‘the Mr’ blij van hardcore πŸ˜‰

Allemaal blij makers in mijn hele mooie en gelukkige leventje.

Bonsje.

Eethuys De Oude Bakkerij

Eethuys De Oude Bakkerij

Gisteravond ben ik lekker uit eten geweest met een onbekende man (ik vertel later meer). Ik vond het heel spannend maar het werd gelukkig een ontzettend gezellige en smakelijke avond. Het gezelschap was prettig en het gesprek was fijn, maar ik kan natuurlijk ook ontzettend veel kletsen πŸ˜‰

Ik had voorgesteld om bij De Oude Bakkerij te gaan eten omdat ik het fantastisch vind wat de nieuwe eigenaren met het pand hebben gedaan. Al voordat ik geboren was stond de bakkerij stil en elk jaar raakte het gebouw meer en meer vervallen. Zonde vond ongeveer elke Urker en ik ook. Totdat Hendrika Jonkers het gebouw kocht om er samen met haar dochter Johanna een eethuis te beginnen.

Kosten nog moeite zijn gespaard om het pand in oude glorie te herstellen en Urk is trots! Die trots is ook terecht (vind ik) de oude bakkerij werkt weer en elke dag worden er de lekkerste broden en de mooiste gebakjes verkocht. Alles zonder overbodige E-nummers (behalve het gebak πŸ˜‰ ) en daar kan ik helemaal achter staan. Achter de bakkerij bevind zich het restaurant, wat echt ontzettend sfeervol is maar natuurlijk is het eten het belangrijkst.

Johanna kookt met pure liefde en pure ingrediΓ«nten. Geen pakje of zakje komt er in, alles maakt ze zelf…ik hou er zo van. Haar missie is om mensen kennis te laten maken met goed, puur en culinair eten. Eten waar met liefde aan is gewerkt en wat ze zelf ook zo lekker vind πŸ˜‰ Op een dorp zoals Urk moet je ook goed zijn om te kunnen slagen. Want een Urker is graag op de weg πŸ˜‰ We gaan liever wat verder weg om een hapje te gaan eten zodat we ons ook echt uit voelen. Dat het Johanna en Hendrika is gelukt om het restaurant goed te laten draaien is dus ook echt een prestatie! Het eethuis is altijd druk en dat word ze ook gegund door de bevolking die zo blij is dat het prachtige gebouw zoveel recht is gedaan.

We aten gister een proeverijtje van de huisgemaakte tapas vooraf. Op het bord lag een caprese spiesje, een stukje koudgerookte zalm met roomkaas en asperge, een huisgemaakte loempia met eend, tuinerwtjessoep met munt en gegrilde garnalen en de beroemde huisgemaakte tonijnsalade.

Als hoofdgerecht kregen we de vis van de dag. Dat was gister dus Tarbot wat ik ontzettend lekker vind πŸ™‚ De Tarbotfilet was gebakken in kruim van Zuid Afrikaanse biltong (naar eigen familierecept) en werd geserveerd met rode linzenpuree en een chutney van citrus. De vis was mooi gaar en de rest wat er op het bord lag was ontzettend goed van smaak en combineerde mooi met de zachte vis. Ik had stiekem al een hapje genomen voordat ik aan een foto dacht πŸ˜‰

En als toetje kregen wij HET streekgerecht van Urk… Dikkoek! Officieel eten wij Urkers dit als hoofdgerecht en iedereen heeft zijn eigen geheime recept πŸ˜‰ Ik gebruik zelf het recept van mijn Bes maar de dikkoek van Johanna komt er heel dicht bij in de buurt πŸ™‚ Mijn tafelgenoot heeft zich verbaasd over het voor hem nogal ongebruikelijke gerecht maar is tot de conclusie gekomen dat hij ons beroemde streekgerecht ontzettend lekker vond πŸ™‚ Dat maakt mij trots op de ouderwetse Urker keuken maar ik denk dat Johanna vandaag even naast haar gympies mag lopen πŸ˜‰

Voor iedereen die naar Urk komt…loop eens een stukje van de haven af en ga het oude centrum in om bij Eethuis De Oude Bakkerij een hapje eten te doen. Neem meteen een lekker broodje mee uit de bakkerij en als het daarna nog lukt…neem een lekker ijsje wat je bij het loket buiten kan kopen πŸ™‚

Ik plaats hier even de link naar hunΒ websiteΒ zodat je alvast een kijkje kan nemen.

Bonsje.

verliefd op de liefde.

verliefd op de liefde.

6 jaar geleden op dit moment zat ik mezelf nog op te vreten van frustratie. Ik stond al een tijdje ingeschreven op een datingsite en na alle wanhopige en vreemde mannen keurig afgewimpeld te hebben besloot ik zelf eens rond te gaan kijken. In een straal van 20 kilometer om Emmeloord kon ik niets aantrekkelijks vinden maar toen ik mijn zoekgebied besloot te vergroten keek ik ineens naar een foto die me zo aansprak dat ik besloot de persoon achter de foto een berichtje te sturen. Ik heb zijn profiel nooit gelezen, die ogen… die lachten me regelrecht mijn hart in! Tot mijn grote frustratie hoorde ik vervolgens niets… en dat terwijl ik allang had gezien dat ik zo ongeveer de mooiste vrouw op de hele site was πŸ˜‰

2 lange dagen moest ik wachten op een antwoord van de man met de mooie blauwe ogen…en toen ineens… Pling! daar was hij dan eindelijk πŸ™‚ Na wat heen en weer kletsen deed Michel ineens iets waar ik ontzettend van schrok…Hij stelde voor om diezelfde middag nog af te spreken! Nu weet ik dat mijn vent van het spijkers met koppen slaan is maar toen vond ik het doodeng πŸ˜‰ Toch besloot ik om een kopje koffie met hem te gaan drinken. Of ik nog een leuk plekje wist? Het enige wat ik zo snel kon bedenken was een restaurant in het centrum dus daar spraken we af.

Eenmaal aangekomen bij het restaurant schrok ik weer een beetje πŸ˜‰ Michel bleek echt zo dik te zijn als dat hij zei, zijn kleren waren stom en zijn schoenen nog erger πŸ˜‰ Maar ja, die ogen…. Ik besloot om het een eerlijke kans te geven en dat was de beste beslissing van mijn hele leven!

Ik was op dat moment net bij mijn ex-man weg en zat nog vol in de scheidingsstress. Eigenlijk zocht ik ook nog geen vastigheid maar een beetje plezier. Het kopje koffie liep uit in een etentje en daarna nog een drankje, we raakten niet uitgepraat. Ik was onder de indruk van zijn eerlijkheid en van zijn voorzichtige, respectvolle manier van doen. Eindelijk een man die niet direct probeerde om me uit mijn broekje te kletsen πŸ˜‰ Met moeite heb ik afscheid genomen die avond, we hebben geen nieuwe afspraak gemaakt…

We bleven appen en chatten en na een week nodigde ik hem uit om bij mij te komen eten. Ook dat was alweer zo gezellig en alweer raakten we niet uitgepraat, we kusten wat en na een gezellige avond ging Michel weer keurig op tijd naar huis… om de volgende dag weer terug te komen.

Die avond maakte hij kennis met de ex…die perse langs wilde komen πŸ˜‰ Ondanks dat dit enigszins ongemakkelijk was, bleef het wel weer heel gezellig. De ex belde mij de volgende dag en sprak de legendarische woorden ‘ Het is een leuke jongen hoor, maar dit word toch niks. Jij bent verliefd op het verliefd zijn.’

Hij had gelijk, ik ben verliefd op de liefde en de liefde dat is Michel a.k.a. ‘the Mr’ ! Al 6 jaar lang ben ik verliefd op de liefde en het gaat maar niet over. Hoge bergen en diepe dalen in het leven? Het maakt niet uit, zolang wij maar samen zijn. Nog elke dag ben ik blij op het moment dat hij de deur binnenstapt. Nog elke dag krijgt hij een lel omdat hij me laat schrikken. Nog elke dag maak ik zijn broodjes klaar en nog elke dag mopper ik dat hij zijn sokken op de bank laat liggen πŸ™‚ Nog elke dag mis ik hem als hij aan het werk is of laat thuis komt. Nog elke dag maakt hij mijn leven leuker.

6 jaar samen en nog lang niet saai. 6 jaar vol liefde, malle ruzies, gekke momenten en elkaar steeds een beetje meer leren kennen. Na 6 jaar zijn wij met elkaar verweven, een eenheid. Ik ken zijn minpuntjes en hij de mijne, we stappen er overheen omdat de liefde het de moeite niet waard maakt om er over te vechten πŸ˜‰

Straks in September zijn we al weer 4 jaar getrouwd en ik ben nog lang niet klaar met deze man. Deze man is liefde en ik ben verliefd op de liefde πŸ™‚

een van onze eerste foto’s samen

de eerste selfie als getrouwd koppel…wat heb ik moeten wennen aan mijn nieuwe naam! Mevrouw Kraaij πŸ™‚

onze meest recente selfie…nog steeds verliefd op de liefde πŸ™‚

Bonsje.

Waardeloos

Waardeloos

Wat voelde het allemaal anders tijdens deze IUI cyclus. Ik was er al half van overtuigd dat het deze keer wel raak was…

Groot was dan ook mijn schrik toen ik gisterochtend ineens ongesteld werd. Ik heb het niet aan voelen komen, de meiden waren net gebracht. Totaal niet het juiste moment voor deze emoties.

Ik heb gehuild en ik huil nog, ik verzuip in mijn teleurstelling. Dit weekend was niet leuk voor de stiefjes en nog minder voor mij… Hun altijd vrolijke, maffe en gezellige stiefmoeder moest huilen, was snibbig en kortaf…het hele weekend! Het was zo gezellig gepland, ik had lekker een barbecue geregeld omdat we dat zo gezellig vinden…we hebben gebarbecued maar genieten kon ik niet. Ik kan er niets aan doen, ik weet niet waar ik het moet zoeken van verdriet en teleurstelling.

Ik voel me waardeloos!

Het belangrijkste wat een vrouw kan, wat een man niet kan is een kind baren en ik kan dat niet… Ik voel me absoluut mislukt in mijn vrouw zijn. Zelfs met zoveel hulp lukt het mij niet om zwanger te raken….

Wat kan ik nou eigenlijk wel? Op een beetje koken en schrijven na…. Ik kan niet werken, ik draag weinig nuttigs bij aan onze samenleving en ik kan blijkbaar ook geen kind krijgen. Het enige wat ik kan is eerlijk zijn, soms pijnlijk eerlijk…Ik deel mijn leven en mijn verdriet.

Vrienden stonden er voor me en dat is lief maar ik weet gewoon even niet wat ik moet zeggen. Ik wil ze niet belasten met mijn woedende wanhoop en mijn oeverloze verdriet. Mijn tranen slik ik weer in en ik zet mijn stoerste gezicht op…

Maar eigenlijk wil ik gewoon even onder mijn dekbed kruipen en weg zijn van de wereld. Gewoon even huilen en toegeven aan mijn verdriet, mijn teleurstelling.

Morgen het ziekenhuis weer bellen met het kloterige rotnieuws. Ik plan even geen nieuwe behandeling, ik wil even rust…ik ben zo moe. De meiden hebben ook bijna vakantie en zijn hier dan een paar weken. Ze hebben recht op een fijne vakantie dus een papa en stiefmama die druk zijn met ziekenhuisbezoekjes, dat werkt gewoon niet. Dan zou ik nog waardelozer zijn πŸ˜‰

Ik weet heus dat ik niet waardeloos ben, ik voel me alleen wel heel even heel ontzettend waardeloos…

Bonsje

Hoever wil je gaan?

Hoever wil je gaan?

Zoals jullie weten zijn wij (‘the Mr en ik) bezig met een IUI traject. IUI staat voor intra-uteriene inseminatie, wat kortweg betekent dat het sperma van mijn man kunstmatig word ingebracht in mijn baarmoeder waar de zaadjes dan zelf hun weg moeten zoeken naar mijn eitje om zo hopelijk een zwangerschap te realiseren. Dit gebeurt in ons geval in een hormoongestimuleerde cyclus, dat betekent dat ik mezelf injecteer met hormonen om zo liefst meer dan 1 eitje te laten groeien maar ook niet meer dan 3. Β Tot nu toe heb ik beide keren 1 eitje kunnen produceren en zit ik nu op het wachtbankje van poging 2.

Jullie weten ook dat ik in mijn vorige huwelijk een IVF-ICSI traject heb doorlopen zonder resultaat.

Waar ligt het dan aan dat wij geen kindjes krijgen?

Niet aan mij en ook niet aan ‘the Mr’, wij hebben gewoon een beetje pech. Ik heb fysiek geen belemmeringen die een zwangerschap tegen zouden houden, ik heb een keurige cyclus en ben hormonaal en lichamelijk volmaakt gezond (op die rottige rotschouder na πŸ˜‰ ) ‘the Mr’ produceert ook nog steeds zaadjes van prima kwaliteit.

In dit IUI traject proberen we de best mogelijk omstandigheden te creΓ«ren om een zwangerschap mogelijk te maken. We moeten alleen blijven beseffen dat kinderen krijgen een wonder is. Iets minder dan de helft van de stellen die bezig zijn met IUI word niet zwanger. Voor hen is de optie dan om verder te gaan met IVF. Voor mij bestaat die optie niet meer, ik heb mijn 3 pogingen al gehad. Zelf betalen zit er zeker niet in omdat het ongeveer 2000 euro per poging kost en die hebben we simpelweg niet. Ook was ik zeker niet van plan om dat trauma nog een keer mee te maken.

Sommige mensen kiezen voor een draagmoeder, ik weet dat ik dit niet zou kunnen maar ik heb respect voor alle stellen die dit traject kiezen. En al helemaal voor de draagmoeders! Het is immers mijn grootste wens om een kindje in mijn buik te voelen en deze vrouwen geven dit na de bevalling aan de wensmoeder. Een ongelooflijk liefdevol geschenk!

Vrouwen die vervroegd in de overgang zijn en geen eicellen meer hebben of van slechte kwaliteit, kunnen kiezen voor een donoreicel. Dit is vaak een lastig traject, want niet iedereen staat te springen om eicellen te doneren natuurlijk. Dit valt ook onder de IVF behandelingen, ik heb dit gelukkig niet nodig omdat mijn eitjes prima van kwaliteit zijn en ik heb er meer dan genoeg πŸ˜‰

Voor de mensen die helemaal zijn uitbehandeld en die een dikke portemonnee hebben ligt er dan nog de weg naar adoptie. Dit is voor ons geen optie omdat ‘the Mr’ natuurlijk al 3 mooie dochters heeft πŸ™‚ Ik heb mezelf ook nooit gezien als adoptiemama.

Hoe ver ga ik dan?

Nou, dit is het laatste wat ik doe!

Ik maak deze IUI behandelingen op met hopelijk een mooi resultaat. Ik kijk wat ik psychisch aan kan en word het me te veel? Dan stoppen we….

Ik ga niet alles op alles zetten, ik kom er wel. Ik zoek geen draagmoeders, geen donoreitjes en geen adoptieproces πŸ™‚

Ook zonder eigen kind ben ik gelukkig. Ik heb de liefde gevonden en heb 3 fantastische stiefdochters waar ik onnoemelijk veel van hou. Mijn leven is mooi…

Bonsje.

Radiostilte

Radiostilte

Hey Hallo,

Wat een rust hier op mijn blogje he?! Dat komt omdat ik ook gewoon ontzettend weinig meemaak en veel te veel voel om het allemaal op te kunnen schrijven. Op dit moment zijn we bezig met IUI poging 2…tenminste…ik injecteer elke dag een dosering hormonen in mijn spekjes πŸ™‚ Voor de rest gebeurt er nog vrij weinig, ben ik ook gewoon te moe voor. Het grote voordeel van de hormoonbehandeling is wel dat ik er ontzettend goed van slaap! Wat tegelijk ook weer een nadeel is, want dat doe ik dus overdag ook πŸ˜‰ Maar we accepteren het maar even zoals het komt.

Berusten in mijn lot πŸ˜‰ Het geeft wel rust. Na mijn blog over de teleurstelling van poging 1 heb ik zoveel lieve berichten mogen ontvangen, ik werd er gewoon verlegen van! Het lijkt wel alsof mensen me allemaal vertrouwen willen geven met hun verhalen over hun wonderen πŸ™‚ Ik word er wel een beetje blij van, het stemmetje achter in mijn hoofd blijft alleen roepen dat het echt niet zo hoeft te zijn dat ik daarom ook moeder mag worden.

Mensen delen hun visie over hoe ik moet geloven, hoe ik moet bidden en hoe ik moet vertrouwen…het klinkt allemaal zo makkelijk. Ik moet me vooral niet te druk maken…ook dat is zoveel makkelijker gezegd voor een ander dan dat het voor mij is gedaan πŸ˜‰ Ik kan mijn gedachten maar in bepaalde mate sturen natuurlijk. En ik droom ook wel over ons kindje πŸ˜‰ Dromen mag!

Waar ik tijdens poging 1 heel veel afleiding zocht door veel buiten de deur te zijn en veel mensen te zien, merk ik dat ik nu vooral behoefte heb aan rust! Slapen, lezen, een wasje draaien…niet te veel gedoe, niet te veel socializen.

De warmte op dit moment helpt ook niet echt mee natuurlijk πŸ˜‰ het word hier in huis zomaar 29 graden en ons balkon ligt vol op de zon…weinig verkoeling te vinden dus. Koken vind ik met zulk weer echt bagger! We eten dus zo makkelijk mogelijk en de tijd nadat ik vorige week ongesteld werd ook niet echt volgens mijn koolhydraatarme dieet πŸ˜‰ Ik at bami, magnums, brood, chocola, drop en brood zonder schuldgevoel πŸ™‚ Gister ben ik weer vol frisse moed begonnen met mijn treurige low carb bestaan πŸ˜‰

We gaan binnenkort lekker samen even een paar dagen weg, even tussen de ziekenhuisbezoekjes door. We hebben het verdient en ook ontzettend nodig, we zijn namelijk allebei moe. De spanning van de periode dat we zaten te wachten op een positieve test die niet kwam was zwaar.

Inmiddels is dit een behoorlijk kletsblogje geworden, nog steeds zonder recept en zonder duidelijk verhaal πŸ˜‰ Wat ik nog wel met jullie wil delen: Soms ben ik boos, boos op God. Dan vraag ik me af waarom ik nog steeds geen kind mag hebben, waarom ik zoveel moeite moet doen en zoveel shit moet doorstaan in mijn leven? Ik doe toch alles goed, ik vertrouw op Hem, dat hij mij geeft wat ik kan dragen. Ik probeer niets af te dwingen, ik probeer te berusten. Ik zorg goed voor mijn lijf, ik probeer goed voor iedereen te zijn en ga ongeveer de hele dag in gebed. En soms daagt het me ineens weer….God gaf mij al kinderen!

Geen kinderen uit mijn lichaam geboren, geen kinderen die ik mocht baren maar kinderen die op mijn weg kwamen. Mijn mooie stiefdochters, de kinderen die ook van mij houden, met me knuffelen en dingen met me delen. Gewoon omdat ik belangrijk voor hen ben πŸ™‚ Dankzij hun mag ik oefenen op het moeder zijn, ik ben een relaxter mens geworden doordat ze in mijn leven zijn. Ik hang niet meer naar perfectie en het perfecte plaatje πŸ™‚ Ik heb geleerd dat het leven met kinderen komt zoals het komt. Dat ik een kind niet kan vormen maar dat een kind zijn eigen unieke zelf is. Deze meiden hebben hun volwassen stiefma gevormd tot een fijner mens met minder verwachtingen.

Fijn dat je soms inzichten krijgt door in gebed te gaan! (ik weet het, ik praat niet vaak over mijn geloof. Ik ben ook niet heel zweverig of eng πŸ˜‰ maar dit wilde ik wel met jullie delen)

Ik hoop dat ik snel inspiratie krijg om weer gezonde en lekkere dingen te koken maar vanavond word het gewoon simpele salade caprese… het is me veel te warm om te koken πŸ˜‰

Bonsje.

Als het dan tegenvalt

Als het dan tegenvalt

In je hoofd heb je de meest mooie dromen. Hoe je de stiefjes gaat vertellen dat ze weer grote zus gaan worden, dromen over borstvoeding en draagdoeken, hoe je de grootouders het fantastische nieuws gaat brengen….

En dan word je ongesteld….

Bam! terug naar de realiteit Bonsje….

Vanmorgen was het zover, eigenlijk wist ik het vorige week al maar je blijft toch hopen totdat het ook daadwerkelijk zover is. De gevreesde menstruatie…ik dacht dat ik heel verdrietig zou zijn, het valt mee. Ik ben kalm, wel een beetje sip maar er moest meteen veel geregeld worden. Het ziekenhuis moet worden ingelicht, er moet worden overlegd of we deze maand wel kunnen starten want natuurlijk hebben wij in alle vertrouwen op de goede afloop net een lang weekend weg geboekt πŸ˜‰

Gelukkig, het ziekenhuis wil flexibel zijn…we mogen meteen door voor de volgende ronde!

Vandaag ben ik even heel erg lief voor mezelf, ik ga straks bami maken en als toetje neem ik een dikke magnum! Ik heb een heerlijke bak koffie op en vanavond neem ik een heerlijke gin-tonic πŸ˜‰ Even schijt aan keto en liefde voor Bonsje…even quality time met de liefste. Ik doe lekker niks nuttigs, ik ben bij het tuincentrum geweest voor veel bloemetjes om mijn balkon weer leuk te maken. Want als de zon even niet voor jou schijnt zal je zelf de slingers op moeten hangen!

Geen tranen, geen wanhoop…wel is mijn geloof weer een stukje minder…het stemmetje wat me zegt dat ik nooit moeder zal worden is wat harder gaan klinken. Maar ik geef nog niet op, ik ga nog door….

Per slot van rekening heb ik nog 5 kansen op een wonder!

Bonsje

Wachten

Wachten

Wachten tot je gek word….

Wij zitten in de beruchte wachtweken, wachten of je ongesteld gaat worden of niet.

Overal zie ik ooievaars…

Ik kan je vertellen…hier word je gek van! Je lijf speelt een spelletje met je hoofd, of je hoofd speelt een spelletje met je lijf. Anyway…ik voel continu van alles, krampjes, pijntjes, blubjes en bovenop dat alles is er de allesverterende hoop en angst. Daartussen moet ik balanceren en ook nog iets van een leuk mens zijn πŸ˜‰ Het kost me verrekte veel moeite!

Mijn lijf moet nog herstellen van de hormonen en doet zeer! Ik ben moe en heb totaal geen zin en energie om dingen te ondernemen of mensen te zien. Dit ligt niet aan mij en ook niet aan de mensen die zo meeleven. Ik ben gewoon even totaal ontregeld…

Wel vind ik het hartverwarmend dat zoveel mensen met ons meeleven, voor ons bidden, kaarsjes branden en positieve energie onze kant uit sturen…Dank jullie wel!

Voordat we dit traject startten zat ik natuurlijk ook wel elke maand in spanning maar niet zo erg als nu, toen kon ik er eigenlijk stiekem wel gewoon vanuit gaan dat ik toch wel weer ongesteld ging worden. Maar nu? Nu weet ik niet meer wat ik voel… Ik voel hoop, ik fantaseer over ons kindje, ik zoek babykamers uit, kijk bij rompertjes, voel me week worden bij elke baby die ik zie. Maar bovenop dat alles voel ik een allesverterende angst.

Angst dat het nu ook niet zal gaan lukken, dat ik achterblijf met mijn lege buik, dat ik weer alles voor niets doe.Β Mijn lichaam voelt alsof het nu al ongesteld gaat worden terwijl dat nog lang niet aan de orde is. Is het PMS? is het een beginnende zwangerschap? Word ik gewoon gek?

Wil ik dat mensen er naar vragen? Nee, laat me maar met rust…mijn emoties zitten heel hoog πŸ˜‰ Het is moeilijk om over te praten, juist omdat ik zo bang ben. Krijgen jullie alles te horen? Nee…Ik hou dit voor onszelf πŸ™‚ Bij goed nieuws word het vanzelf een keer aangekondigd en bij slecht nieuws gaan we door met poging 2. Vraag dus niet of het gelukt is want ik wil dit op ons moment wereldkundig kunnen maken…of niet πŸ˜‰

Een kindje is zo ontzettend welkom na al dat lange wachten…

Lief kindje, papa en mama hebben jou naam al uitgezocht, we wachten tot jij je weg naar ons vind….

Het is een rollercoaster van emoties om in die wacht weken te zitten!

Bonsje.

Blogpauze

Blogpauze

Lieve mensen,

Bonsje hier πŸ™‚

Ik wil jullie even vertellen dat ik even een pauze in ga lassen. Zoals jullie weten zijn wij bezig in een fertiliteitstraject en dat valt me enorm veel zwaarder dan ik had verwacht. Ik ben moe, heb continu hoofdpijn en heb al mijn energie nodig om overeind te blijven. Ik ben ook totaal niet geinspireerd om te koken en nieuwe dingen te bedenken.

Op dit moment voelt mijn blog aan als verplichting en een hobby mag nooit een verplichting worden. Ik ga dus even de focus op mezelf en onze kinderwens leggen. Eten doe ik nog steeds maar ik heb niet altijd de energie om dat even creatief en gezond te doen. Omdat dit uiteindelijk een foodblog is, voelt het niet eerlijk als ik jullie geen nieuwe recepten kan geven. Het voelt ook niet fijn om niets nieuws te kunnen schrijven omdat ik gewoon de energie er niet voor heb.

Bij deze dus….

Ik neem even pauze, even tot mezelf komen… en het lekkere eten? Dat komt heus wel weer! #foodieforlife

I see you when i see you

Liefs Bonsje.

Het verhaal van mijn naam

Het verhaal van mijn naam

Ik merk regelmatig dat er een beetje verwarring is over mijn naam, want heet ik nou Bonnie of Bonsje? Mijn naam heeft een verhaal en dat verhaal vertel ik jullie graag πŸ™‚

Op Urk is het best wel normaal om mensen te vernoemen. Dat hoort nog een beetje zo πŸ˜‰ Ikzelf heb besloten dat ik deze traditie niet ga volgen want mijn ouders zijn al vernoemd en als wij een kindje krijgen wil ik een naam kiezen (we hebben stiekem al namen) die uniek is voor ons kindje.

Mijn Bes (oma) heette Bonsje en mijn oudste tante heet Dirkje. Mijn ouders hadden dus voor een meisje (in die tijd wist je nog niet van tevoren wat het geslacht van je kindje zou zijn) de naam Deborah bedacht. Mooi 2 vliegen in een klap geslagen dachten ze….

Toen ik dus tevoorschijn kwam als eerste kind ging mijn Bes er zeker vanuit dat ze vernoemd zou worden. Dat werd ze ook…alleen niet helemaal naar volle tevredenheid πŸ˜‰ Mijn Bes was nogal ‘groos’ (trots) op haar naam en had dus Bonsje verwacht, Deborah was niet volgens haar plan. Mijn moeder, net bevallen en nog maar 20 jaar jong was een beetje te moe om de discussie aan te gaan. Boos werd er besloten dat ik dan Bonsje zou heten πŸ˜‰ Nieuwe geboortekaartjes werden gedrukt en rondgestuurd en de zaak was beslist. Bonsje it is….

Tot ik naar de kleuterschool ging hebben mijn ouders me ook gewoon Bonsje genoemd. Maar slim en verstandig als mijn moeder is bedacht ze dat mijn naam me zeker gepest zou laten worden. Daarom werd ik in het vervolg Bonnie genoemd….leverde overigens nog steeds pesten op want: nog steeds redelijk uniek in een dorp waar de Greetjes, Grietjes en Anneke’s overheersten πŸ˜‰

En ik, ik schaamde me enorm voor mijn officiele naam! Want wie noemt zijn kind in vredesnaam Bonsje?! Elke keer als mijn naam bij gelegenheid tevoorschijn kwam, wilde ik wel door de grond zakken om die debiele naam πŸ˜‰

Mijn Bes, waar ik overigens met liefde, warmte en bewondering aan terug denk, vond het fantastisch. Elk kleinkind dat naar haar genoemd was werd stiekem wel een heel klein beetje voorgetrokken. Ik was wel altijd een beetje bang voor haar toen ik klein was, ik droeg namelijk mijn haren wat korter en had oorbellen. Mijn Bes was nogal streng in het geloof en bij elk dingetje wat volgens haar niet van de bijbel was, kon je een enorme preek krijgen πŸ™‚

Toen ik wat ouder werd zag ik dat ze dit allemaal uit liefde heeft gedaan, ik ontdekte haar kwaliteiten en haar humor, haar onverwoestbare kracht en dapperheid. Ze is een vrouw die ik bewonder! Toen ze overleed is een stuk van mijn hart gebroken en nog denk ik elke dag aan die sterke, dappere en unieke vrouw.

Een paar jaar geleden besefte ik dat ik ook zo’n uniek mens ben, dat ik eigenlijk heel erg op mijn Bes lijk. Mijn ouders hadden me naar niemand anders kunnen vernoemen πŸ˜‰ Ik besefte ook dat de naam die ik zo verafschuwd had eigenlijk heel erg bij mij past, mijn naam is net zo uniek als ik. Het is een lieve naam en het was de naam van de vrouw die ik zo mis, waar ik zo graag nog eens mee zou praten. Om haar te vertellen dat ik uiteindelijk op mijn pootjes terecht ben gekomen. Dat ik de parels die ik van haar kreeg voor als ik ooit zou trouwen, in mijn tasje heb gehad die dag dat ik met Michel trouwde. Dat ik niet meer zo’n wilde ben, ondanks het gekke haar en de piercings gewoon een huismusje ben die het liefst voor haar gezinnetje zorgt. Want het gezin…dat was mijn lieve Bes heilig πŸ™‚

Ik heb toen besloten dat ik mijn naam weer ging gebruiken. Dat ik trots zou zijn op de naam die ik kreeg, ik kreeg hem met een omwegje maar het is nog steeds mijn naam! Mijn naam is geen grapje, geen nickname of koosnaampje…Het is mijn naam, de naam die ik gebruik en waar ik naar luister. Dus niet Bonnie…..

Ik ben Bonsje!

Bonsje op hormonen

Bonsje op hormonen

Al maanden leef ik er naar toe, het moment dat we mochten starten met de IUI- behandelingen. Vorige week donderdag begon ik iets te vroeg met menstrueren, dat had als voordeel dat ik meteen een afspraak mocht maken voor de start echo. Toen ik het ziekenhuis belde kon ik meteen vrijdag terecht! Toen begon de koudwatervrees….

Ik heb me toch zitten huilen van de stress die hele donderdag! Waar het me eerst niet snel genoeg kon gaan en ik het liefst gisteren was begonnen met de actie…nu durfde ik niet, was ik bang en twijfelde ik ineens heel hard of ik ΓΌberhΓ€upt wel een baby wou πŸ˜‰ De angst voor de hormonen zit diep!

Tijdens mijn IVF- traject werd ik kunstmatig in de overgang gebracht. De bijwerkingen waren daardoor niet van de lucht! Ik liep met opvliegers, foodcravings, acne, gewichtstoename en enorme stemmingswisselingen door het leven. Het heeft me zeker 3 jaar gekost om weer mijn gewone zelf te worden na het mislukken van de IVF. Heel lang heb ik nog last gehad van mijn gewrichten, het overgewicht moest er weer af en het rouwproces om wat niet mocht zijn moest ik door.

Dan kan je je best voorstellen dat ik bang ben denk ik πŸ˜‰

In het ziekenhuis voelde ik me kei ongemakkelijk, je laat je onderkantje normaal al niet zo makkelijk zien en helemaal niet als het daar ook nog het maandelijks feestje is… Maar goed, wat moet dat moet en de verpleegkundige was zo attent om me een nat washandje aan te bieden πŸ˜‰ Liggen maar in “DE STOEL” en onderga het maar.

Alles zag er goed uit, ik mocht meteen beginnen met prikken. 75 eenheden Gonal-f met de prikpen, die ik gelukkig nog ken van de vorige keer. Mijn angsten die ik uitsprak werden meteen weggewuifd….Gonal-f brengt je niet kunstmatig in de overgang! Pfffff opluchting! dus geen opvliegers, stemmingswisselingen en pijnlijke gewrichten.

Bij de afdelingsapotheek mocht ik meteen mijn medicatiepakket ophalen en kreeg ik goed uitgelegd hoe alles werkt. Van de zenuwen was ik alweer vergeten of ik vandaag mocht gaan prikken, hoeveel eenheden ook alweer…dus weer bellen met de arts πŸ˜‰ Maar ook dat kwam goed gelukkig….

Hoe gaat het nu?

Het prikken gaat me goed af, de bijwerkingen vallen me mee.

Ik heb wel enorme foodcravings, ben huilerig en voel me opgeblazen en futloos. Mijn buik word dikker dan ik wenselijk vind, gelukkig val ik wel nog steeds af! Ik heb minder energie, hoofdpijn en ben enigszins kortademig. Ik doe dus lekker even iets rustiger aan deze week, ik blijf wel gewoon hardlopen en mopper dan wat harder dan normaal πŸ˜‰

Hopelijk zien we vrijdag mooie follikels (eiblaasjes) in mijn eierstokken groeien en gaat de behandeling daarna ook nog voorspoedig.

Ik hoop dat jullie nog steeds allemaal mee duimen, bidden, hopen en kaarsjes branden.

Ik wil zo graag moeder worden!

Bonsje.

moederdag/ kak aan ketose dag

moederdag/ kak aan ketose dag

Dit weekend ben ik uit ketose gegaan, het was zo’n weekend πŸ˜‰ Al maanden doe ik een ketosevriendelijk, koolhydraatarm dieet en dit weekend ging het helemaal mis! Niet dat ik dat erg vind hoor, morgen gaan we met frisse tegenzin weer door want het moest gewoon heel even. Dit weekend is het namelijk moederdag…een dag die ik elk jaar vrees omdat ik geen moeder ben en daar veel verdriet van heb maar ook een dag die ik vier. Ik ben namelijk ook dochter van een geweldige, leuke, bijzondere en liefste moeder.

Toen zusje nr. 4 voorstelde om een high tea te gaan doen met onze moe heb ik dus heel even een schrikmomentje gehad, “dan ga ik uit ketose!” maar ik heb me daar snel overheen gezet. Mijn moeder verdient het dat haar 4 dochters even leuk met haar kunnen snoepen en kletsen, als dat met witmeel, witte suiker, verschrikkelijk veel koolhydraten en taart moet…jammer dan! Kak aan Ketose πŸ˜‰

We hebben genoten van de high tea op Urk bij de Oude bakkerij, dat een gezellige meneer ons ons dames ook nog trakteerde op een ijsje was helemaal the bomb πŸ˜‰ Mensen kijken wel even vreemd als ze ons clubje zien, mijn 3 jongere zussen hebben namelijk allemaal een dikke babybuik. “oe i, binnen julie allemoal zwanger?” “Nee, ik ben gewoon dik”.

Moederdag geeft mij moeilijke momentjes, in het gezelschap zijn van 3 zwangere zusjes soms ook wel. Ik heb slapeloze nachten van de stress, als ik ongesteld word mag ik beginnen met het traject dat mij hopelijk ook moeder zal maken. Ik kijk er naar uit maar ik vrees het ook, de stress, het geleefd worden door een ziekenhuis, de hormonen, het moeten injecteren en het eindeloze wachten op hopelijk, eindelijk die ene positieve test.

Maar eerst kak aan ketose dag πŸ™‚

Wat hebben we gevreten! Je kon me rollen en die buik die zo mooi naar voren stak? dat was mijn foodbaby!

Vrijdag al begonnen, want ja…ik ging zaterdag toch high tea’en met moe en zusjes. Dus een heerlijke borrel gedronken met de leukste schoonpaps van de hele wereld, dat eindigde bij de chinees met vreselijk veel lekkers. Zaterdag dus die lading suiker bij de Oude Bakkerij, ’s avonds enorme honger wat ons naar een snackbar dreef….. en vandaag op moederdag heb ik frietjes bij mijn ouders gegeten!

En het maakt me lekker even niks uit!

Ik heb kak aan keto dit weekend, want ik heb de leukste, de gekste, grappigste en liefste moe van de hele wereld.

Mijn moe waardoor moederdag toch ook een beetje leuk voor mij word, omdat ze weet dat het zeer doet en me even extra stevig knuffelt. Ze er even extra voor mij is, even tijd neemt om te kletsen. Ik hoef niks te zeggen, ze weet het wel.

Vanmorgen opende ik facebook en instagram en moest ik huilen onder al het moederdaggeweld. Nadat ik bij mijn moe weg kwam was ik positief gestemd, hopelijk is het voor mij volgend jaar ook eindelijk moederdag!

Ik blijf bidden en ik blijf koolhydraat arm eten, zo goed mogelijk voor mezelf zorgen. Maar heel af en toe….

Moet je leven en genieten!

Kak aan ketose!

Bonsje