Archief van
Categorie: Persoonlijk

DiΓ«ten met maaltijd vervangers.

DiΓ«ten met maaltijd vervangers.

Zoals jullie wel weten ben ik al een hele tijd bezig met een koolhydraat arm dieet. Dat merken jullie hier ook wel een beetje want er komen maar weinig nieuwe recepten. Dat komt omdat ik er erg veel moeite mee heb om nieuwe dingen te verzinnen, het is namelijk echt niet makkelijk! Daarom was ik zo blij dat ik een startpakket van dit koolhydraatarme dieetΒ mocht proberen!

Dit startpakket maakt het makkelijk om een koolhydraatarm dieet te volgen dat hoog in proteΓ―nen is en laag in vet. Koolhydraatarm eten betekent dat je bijna geen suikers meer eet. Je schrapt dus alle koolhydraatrijke producten uit je dieet zoals brood, aardappels, rijst en pasta. Suiker is helemaal uit den boze….Daardoor komt je lijf in ketose. Dat houd in dat je lichaam geen energie meer kan halen uit koolhydraten want die krijg jij niet meer binnen. Omdat je lijf toch energie nodig heeft, zal het nu de energie ergens anders vandaan gaan halen en dat is dus uit vet! Precies wat we willen natuurlijk πŸ˜‰ Als je dus veel eiwitrijke voeding binnenkrijgt met maar weinig vet, zal je lijf zijn energie gaan halen uit jou eigen vetreserves. Het gaat in de ketogene status….dat merk je ook wel een beetje want…je stinkt ontzettend uit je mond! Daarvoor helpt een kauwgumpje gelukkig prima πŸ˜‰

Van tevoren was ik wel een beetje sceptisch, ik heb me eigenlijk altijd verzet tegen maaltijd vervangers. Maar ik heb mijn mening flink bij moeten stellen kan ik jullie wel vertellen! Wat een gemak, lekkere producten en grote resultaten! Het startpakket is voor 10 dagen en bevat voor elke dag 3 hoofdmaaltijden en 2 tussendoortjes. Daarmee moet je de dag zeker wel doorkomen lijkt mij πŸ˜‰

Toen ik het pakket openmaakte viel me de grote diversiteit van de producten op, het zijn niet alleen zakjes poeder om shakes mee te maken! Er zaten kant en klaar smoothies in, een warme maaltijd met kip, heerlijke repen en koekjes, brood… ja echt…brood! een potje aardbeienjam en allerlei zakjes met poedertjes voor smoothies, pudding, soep, havermout, pannenkoekjes en chili con carne!

Ook zat er een instructie enveloppe in met tips, bereidingsadviezen en duidelijke uitleg over het dieet. Wat ik fijn vond was dat Novashops duidelijk benoemt dat er nog wel groente gegeten moet worden om voldoende vezels binnen te krijgen en tips geeft, wat te doen bij moeilijke stoelgang.

Was het lekker?

Ja, eigenlijk vond ik alle producten die ik in de doos heb gekregen lekker! Het minst lekker vond ik de bananenpudding omdat die heel erg naar banaan rook maar totaal geen smaak had. De aardbeipudding kon ik ook duidelijk zien dat er echt aardbei in zat. Het meest lekker vond ik het brood en dat gekke zakje met chili con carne. Het brood is stevig, vol pitten en supermals…wel een heel klein beetje zout maar het vult als een malle! De chili heb ik zo om gelachen toen ik het zakje ontdekte want hoe kan dat nou wat worden…..Het werd wat! Lekker joh! en ik ben heel kritisch als het om warm eten gaat!

Omdat ‘the Mr’ natuurlijk ’s avonds wel gewoon warm wil eten heb ik besloten om de warme maaltijd niet uit het pakket te gebruiken. ’s Avonds heb ik gewoon gekookt, waardoor ik wat langer met mijn startpakket kon doen.

Viel ik daardoor misschien minder of langzamer af?

Ik heb geen idee! Ik ben in 10 dagen 3,6 kilo kwijtgeraakt πŸ™‚ Ik heb geen honger gehad, we hebben pasen nog tussendoor gevierd waarbij ik gewoon heb gegeten en dus uit ketose ben geraakt. Als je uit ketose raakt duurt het 2 dagen voordat je weer in ketose bent en dus weer gaat afvallen…. Ik moet dus zeggen dat ik nog meer resultaat had kunnen hebben πŸ˜‰ Maar ik ben duidelijk super enthousiast over het resultaat wat ik nu al behaalde!

Is het duur?

Een pakket zoals dat wat ik ontving was tijdens een kortingsactie 99,95 euro. Dat lijkt heel veel maar toen ik het eens even om ging denken en logisch ging rekenen kwam ik tot de conclusie dat het eigenlijk enorm meevalt. Het kost je dus een tientje per dag maar daarvoor heb je dus wel elke dag 3 maaltijden en 2 tussendoortjes. Als je een beetje normaal boodschappen doet en vlees bij de slager koopt en groente bij de groentejuwelier zit je hier ook zomaar aan πŸ™‚

Is het makkelijk?

Ja, het is enorm makkelijk! Het genot van niet na hoeven denken en gewoon iets kunnen pakken vond ik fantastisch. De repen en koekjes uit het pakket zijn echt zooooo lekker! Ik heb er echt van genoten om ’s avonds nog zo’n snackmomentje te kunnen pakken, tijdens het series kijken op de bank met ‘the Mr’. Hij een stukje chocola en ik een lekker drankje of een reep wat ik stiekem nog lekkerder vond dan mijn favoriete chocola van Tony’s πŸ˜‰

Kortom….ik ben enthousiast geraakt en ik kan deze manier van koolhydraat arm eten echt wel aanraden πŸ™‚

Bonsje.

 

Waarom ik vandaag SGP stem

Waarom ik vandaag SGP stem

Ja mensen, dat lezen jullie echt goed! Ik stem vandaag op Kees van der Staaij…

Waarom in hemelsnaam?! Dat denken jullie vast en dat wil ik jullie graag uitleggen πŸ˜‰ Niemand had verwacht dat ik ooit SGP zou gaan stemmen, zelfs ik niet. Ik ben immers niet de meest typische SGP vrouw met mijn piercings, tattoo’s, korte haren en mijn iets gewaagdere kleding. Ook ben ik niet heel gelovig of aangesloten bij een kerk. De rol waarin de SGP de vrouw het liefst ziet (thuis bij de kinderen en keurig op de achtergrond) past mij ook niet. Ik ben iemand die zich laat zien en van zich laat horen.

Zelfs de standpunten van deze partij komen niet heel erg over een met de mijne πŸ™‚ Want voor mij mag geloof prima buiten de staat blijven. Ik gun mensen het recht om waardig te sterven als ze klaar zijn met hun leven (please… don’t shoot me) en hoewel ik zelf anti-abortus ben, een verbod op abortus lijkt mij niet de juiste oplossing. In mijn beleving zal dit verbod alleen maar voor meer en grotere problemen gaan leiden. Plus…wie ben ik om iemand, wat dan ook te verbieden?!

De uitspraak van Kees over de gebedsoproep op vrijdag, moest ik hard om lachen. Wij leven immers in een land waarin vrijheid van godsdienst een enorm groot goed is. Wij zijn daar terecht trots op, als de moslims niet op mogen roepen tot gebed… dan ook gelijke monniken, gelijke kappen. Dan moeten de kerk klokken die op zondag oproepen tot gebed ook gaan zwijgen. Dat komt er dus niet door en ik vind dit ook echt geen belangrijke zaak in de verkiezingen. Eerlijk gezegd zal het me worst zijn!

Waarom stem ik dan toch SGP vandaag?

Vroeger vond ik politiek niet zo interessant, ik stemde wel maar meestal op de partij die mijn vader ook stemde. Zo heb ik LPF gestemd, CDA en zelfs VVD. Die mannetjes in Den Haag, die zochten het maar uit zonder mij πŸ˜‰ Maar mijn ouders hebben mij altijd gepusht om te gaan stemmen, ik moest mijn stem niet verloren laten gaan en dat ben ik met ze eens!

De afgelopen jaren ben ik me meer gaan verdiepen in de Nederlandse politiek en wat is het een lachwekkende bedoening zeg! We hebben de lachende jokkebrok, die van alles belooft en het vervolgens niet waar kan maken. Waarop excuses komen, die nog onsmakelijker zijn, doe maar normaal….

Dan komt de blonde haatzaaier, waar ik doodsbang voor ben! Hij krijgt het voor elkaar om alles en iedereen boos op elkaar te laten zijn. In zijn uitspraken is hij uiterst respectloos en grof, alles wat ik niet prettig vind in een mens dus. Ik kan en wil daar niet op stemmen!

De linkse mooiboy kan ik ook niks mee, hoewel hij leuk is om naar te kijken en ook op een prettige manier debatteert….

Maar Kees van der Staaij, hij staat er nu een paar jaar als frontman van de SGP en wat doet hij het goed! Hij kletst niet uit zijn nek, hij staat voor normen en waarden. Kortom hij is de eerste integere politicus die ik in jaren gezien heb! Ook denk ik dat het belangrijk is om in alle wilde en woeste verkiezingsbeloftes een tegengeluid te laten horen. Het tegengeluid van liefde en respect! In mijn ogen heeft Kees laten zien dat hij daarvoor gaat en daarom verdient hij mijn stem πŸ™‚

Die paar puntjes waarin Kees en ik het dan niet eens zijn, daarvoor hebben we de grote partijen wel die het toch altijd winnen πŸ˜‰ Maar het tegengeluid moet blijven. Vandaag stem ik voor normen en waarden, voor respect, voor het gezin en voor liefde naar elkaar. Ook voor onze oudjes en de zorg die zo moest lijden onder alle bezuinigingen van de laatste jaren.

Zet hem op Kees en vergeet niet: vrouwen zijn gelijk aan de man πŸ˜‰ Oh en als je dan toch strijd voor het gezin…. Misschien kan je je ook hard maken voor meer IVF behandelingen in het basispakket? Het is namelijk aantoonbaar gemaakt dat 6 behandelingen meer succesvol zijn, kijk naar Belgie waar ze dit al lang weten. Kinderen zijn belangrijk, zij gaan ons namelijk uit onze vergrijzende economie trekken!

Maar mensen, waar je ook voor staat… laat je stem vooral niet verloren gaan! Ga ook gewoon stemmen vandaag, anders mag je ook niet meer klagen over onze regering πŸ˜‰

Bonsje.

Maar wat is het dan wel?

Maar wat is het dan wel?

Zoals jullie wel weten zijn ‘the Mr’ en ik al een hele tijd bezig om zwanger te mogen raken. Dit lukt dus niet en omdat hij al 3 dochters heeft dacht ik dat het probleem dan mij zou zitten.

Dus hop, naar de huisarts. Daar kreeg ik een doorverwijzing naar het fertiliteitscentrum in Zwolle van de Isala klinieken. Daar was ik natuurlijk al wel bekend vanwege mijn vorige traject.

De onderzoeken werden gestart, echo’s gemaakt, bloed geprikt…. Alles zag er mooi uit, ondanks mijn overgewicht heb ik een keurige cyclus van 28 dagen en zijn mijn hormoonwaardes prima! Ook op de echo’s konden ze niks geks ontdekken.

Het sperma van ‘the Mr’ werd getest en bleek van superkwaliteit te zijn….

Nog een onderzoekje om te kijken wat er dan mis kan zijn. De fertiloscopie…. Bij dit onderzoek gaan ze met een kleine camera via de vagina je buik binnen. Via een paar kleine sneetjes kunnen ze overal de boel eens goed onder de loep nemen. Meestal word dit zonder narcose gedaan en met een plaatselijke verdoving.

Nou is dit meisje natuurlijk niet meer zo bleu en onbevangen als eerst, ik heb er tenslotte al een ivf-icsi traject opzitten. Ik eiste dan ook dat het onderzoek onder narcose gedaan zou worden en gelukkig is dat mogelijk!

Afgelopen woensdag was het dan zover, om half 11 mocht ik me nuchter melden bij de receptie in het hoofdgebouw van het ziekenhuis. Door een vriendelijke gastdame naar de kamer gebracht en daar mocht ik mijn beurt afwachten. Heerlijk een prive kamer, wat een luxe! Mijn stress kon ik daardoor gewoon lekker bij mezelf houden zonder de stress van anderen binnen te laten komen. ‘The Mr’ was ook superblij want er was een goede wifi- verbinding zodat hij gewoon kon werken πŸ™‚ Beter met wat nuttigs de tijd doden he πŸ˜‰

Om 12 uur werd ik opgehaald om klaargemaakt te worden voor de operatie. Een heerlijke, vrolijke verpleegkundige maakte mij klaar, alle plakkers, bloeddrukmeters en infuusjes regelde hij al grappend en lachend waardoor ik mijn zenuwen heerlijk de baas kon blijven. Want je word natuurlijk niet elke dag in je onderkantje gekeken in een operatiezaal πŸ˜‰ Die zenuwen kwamen op de OK wel even stevig naar boven, gelukkig was iedereen superlief en begrepen ze mijn klapperende kaken prima. Ik ben heerlijk gaan slapen en werd ook heerlijk wakker! Niet misselijk maar wel met stevige buikpijn.

Op de kamer teruggekomen heb ik snel wat boterhammen geregeld want ik was echt enorm hongerig. ‘The Mr’ had de chirurg en de gyneacoloog al gesproken….

Er is dus helemaal niks mis met mij! Alles is goed vanbinnen….

Daar ben ik blij om natuurlijk maar tegelijk komt er twijfel….Wat is het dan wel?! Waarom gaat het niet makkelijk, zoals bij anderen? Waarom krijg ik niet wat ik zo graag wil? Want: ik mankeer toch immers niets?

Met mijn zere onderkantje ben ik nu aan het bijkomen van alles.Het voelt alsof er heel wat is gebeurd daar beneden, mijn buik is dik en opgezet, de pijn valt mee. De twijfel blijft…. want waarom zou ik nu via IUI wel zwanger raken? Waarom krijgen 2 gezonde mensen samen niet gewoon een kindje?

Ik blijf bidden, hopen en wachten…. Het traject wat we nu in gaan zal vol hormonen en ziekenhuisbezoekjes zijn. Hopelijk met het zo gewenste resultaat….

Bidden jullie met ons mee?

Bonsje en Michel.

Allerhande Kerstfestival Fotoblog

Allerhande Kerstfestival Fotoblog

Ik was een paar dagen niet hier aan het bloggen, ik was een beetje druk met recepten bedenken voor kerstverrassingen waar ik later pas meer over mag vertellen πŸ˜‰ Gister ben ik met mijn zusjes naar het Allerhande Kerstfestival geweest en wat was het leuk! Officieel zouden we met z’n vijven gaan maar zusje nr. 2 was ziek en ons moedertje was in de tuin gevallen over haar vlaamse reus, dus die was stijf en blauw en kon ook niet mee. Met 3 zussen zijn we dus op pad gegaan, richting Utrecht πŸ™‚ De organisatie was ontzettend goed geregeld, met pendelbussen werd je van de parkeergarage naar het Spoorwegmuseum gebracht. Daar aangekomen werd mij meteen verteld dat ik binnen geen foto’s mocht maken, dus mijn camera bleef in de tas πŸ™ Met onze mobieltjes en via instagram hebben we toch heeeeeeeeel veel foto’s gemaakt πŸ˜‰ Jullie hebben het vast wel gezien… Vandaag laat ik jullie de foto’s zien en vertel ik jullie wat we gescoord hebben!

img-20161209-wa0017

Er was in ieder geval heel veel wijn om te proeven… We hebben zeker 3 uur op het borrelplein doorgebracht en waren een klein beetje aangeschoten πŸ˜‰

img-20161209-wa0004

Dat is duidelijk te zien op deze foto, de dames van den Berg kwamen een groepje kerstmannen in korte broek tegen… We hebben gezellig samen een dansje gedaan en liedjes met de heren gezongen πŸ™‚ Daarna zijn we nog voor een rondje ΓΌbervalse karaoke gegaan, en bleek dat we alleen het refrein van het liedje echt kenden πŸ˜‰

img-20161209-wa0000

Ik moest er 35 voor worden maar ik ben ontmaagd! Mijn eerste oester is een feit πŸ˜‰ Ik vond hem lekker maar mijn dappere zusje Jurianne omschreef de smaak als een koud stuk snot met metaalsmaak πŸ˜› Lachen, gieren en brullen dus… als er mensen zijn geweest die zich afvragen wie die drie hinnikende dames nou waren? Dat zijn wij! Met de zussen op pad betekent gegarandeerd een hele dag slappe lach πŸ˜‰

dsc_3547

Bij de stand van Aviko scoorden we dit leuke kookboek.

dsc_3548

Bij dit hele leuke foodtruckje met hele lieve dames hebben we een hele lekkere vegan falafelwrap gegeten! Hij was bijna net zo lekker als de falafel die ik altijd bij Aseem krijg πŸ˜‰

dsc_3549

We gingen op de foto bij DE en Chocomel πŸ™‚

Natuurlijk heb ik ook nog wat hele leuke dingetjes gekocht!

dsc_3546a

 

Deze Nak’d repen nam ik mee voor ‘The Mr’ omdat ze helemaal vrij van troep zijn, vind ik dit een verantwoord tussendoortje en ze zijn nog vet lekker ook!

dsc_3543a

Dit lekkere luchtje was op het evenement in de aanbieding en scoorde ik nu voor 7,50! Ik had hem laatst al besnuffeld toen ik met mijn oudste stiefje op pad was en was er toen al verliefd op geworden. De geur is net zo zoet als ik πŸ˜‰ Ik hou van zuurstokzoet en blijft superlang hangen. Een fijn geurtje dus voor een nog fijner prijsje!

dsc_3539a

Voor mijn 3 poezen kon ik dit als ‘crazy cat lady’ natuurlijk niet laten staan! Dit kattenvoer is puur natuur, zonder rare toevoegingen en bevat geen granen. Mijn meisjes worden er wild van dus ik zal maar eens kijken wat dit in de winkel kost πŸ˜‰

Al met al hebben wij een heerlijk dagje gehad, de organisatie was super, het was wel ontzettend druk en nu snappen we ook waarom je perse op aankomsttijd moest reserveren! Wat we fijn vonden is dat we wijn uit een gewoon glas konden proeven, in plaats van uit plastic en dat er bij alles wat er te proeven viel geen enorme rijen stonden net als de huishoudbeurs πŸ˜‰ Maar het kan er ook aan liggen dat mijn jongste zusje gewoon heel sneaky voor kan dringen πŸ˜‰ We gaan volgend jaar zeker weer en dan hopelijk wel met 5 dames van den Berg! Nu heb ik spierpijn in al mijn ledematen, een licht katertje en nog heel veel napret πŸ™‚

Bonsje.

Ps: Niets van deze producten is gesponsord, ik heb alles zelf gekocht en betaald πŸ˜‰

let’s talk money

let’s talk money

De dure maanden zijn weer aangebroken, laten we eerlijk zijn…dit is niet voor iedereen even makkelijk. In veel Nederlandse huishoudens is een structureel te kort aan geld. Gelukkig is dit bij ons niet het geval maar pootje baden kunnen we ook niet πŸ˜‰ Ook ik heb armoede gekend, door eigen stommiteiten weliswaar maar het is best heftig als je van 15 euro boodschappen moet halen voor de hele week. Ik ben me tegenwoordig heel bewust van de luxe die ik heb dat er eten op tafel staat, dat we de rekeningen kunnen betalen en af en toe nog wat leuks kunnen doen. Met deze post hoop ik mensen meer bewust te maken voor de onzichtbare armoede in nabije omgeving.

Ik was 22 toen ik op mezelf ging wonen, ik had een mooie spaarrekening en ik deelde alle kosten met een huisgenootje. Werken deed ik fulltime en er was dus eigenlijk geld genoeg πŸ˜‰ We leefden als godinnen in Frankrijk πŸ˜‰ Winkelen, stappen, alles kon! Totdat de vriendin besloot dat ze weer bij haar ouders ging wonen… ineens moest ik alle kosten zelf dragen. Dat was even omschakelen hoor! In plaats van elk weekend stappen moest ik er nu voor sparen, kleding kopen….dat was gewoon lastig. Gelukkig was ik jong en sterk en kon ik gewoon elke vrijdag een paar uurtjes overwerken en regelmatig een bordje warm eten scoren bij de liefste moe πŸ™‚ Ik kwam rond, had geen schulden en was gelukkig.

Toen kreeg ik verkering, snel gingen we samenwonen en er brak een tijd van luxe aan πŸ™‚ Hij werkte veel, ik werkte veel en we genoten veel. Omdat het allemaal zo goed ging kochten we samen een huis… We gingen trouwen en ik kreeg een andere baan, wel minder uren maar dat kon gewoon prima uit. Totdat….

Mijn ex werkte in de bouw, de economische crisis kwam en hij kon steeds minder overuren maken. Er kwam dus steeds minder geld binnen en ik, ik had een gat in mijn hand πŸ™ Als ik mooie schoenen zag, moest ik ze hebben. Aan het eind van de maand zou ik dan wel weer zien….het eind van de maand kwam altijd veel te snel. Al snel kwamen de geldzorgen en ik besloot mijn leuke baantje op te zeggen en weer fulltime te gaan werken. Dat hielp maar ik werd ook royaler omdat ik vond dat ik het wel verdient had om lief voor mezelf te zijn πŸ˜‰ Mijn ex liet alle geldzaken aan mij over en had er dus weinig zicht op. Laat ik Β maar gewoon eerlijk zijn…..

Ik heb er een drama van gemaakt! Ik vulde gaten met nieuwe gaten en zag het niet meer zitten. De echtscheiding kwam en het huis werd ook nog verkocht met restschuld… Ik heb keihard moeten werken om dit allemaal op te lossen. Samen met ‘the Mr’ hebben we de schouders er onder gezet en binnen een jaar waren alle problemen opgelost, halleluja! We besloten om een gezamenlijke rekening te openen zodat ‘the Mr’ een beetje zicht kon houden over de financiΓ«n. (lees: mij onder controle te houden πŸ˜‰ )

‘The Mr’ had samen met zijn ex ook nog een koophuis, dat huis stond zwaar onder water en de lasten waren torenhoog. Na dik 4 jaar op de markt te hebben gestaan werd het eindelijk verkocht! Tegen een mooie prijs maaaaarrrr…. er bleef nog een restschuld achter waar je U tegen zegt. In principe zou die schuld door 2 personen gedragen moeten worden maar in de praktijk loopt het vaak anders. Net als heel veel mensen in Nederland lossen wij een enorme schuld af voor een huis waar we niet meer wonen. We zijn gedwongen om duur particulier te huren want we zitten in de hogere inkomensgroep. Toch zijn we niet rijk, we moeten elke cent omkeren.

In tegenstelling tot wat sommigen denken( als ze het salaris vernemen wat hier binnenkomt ) hebben wij geen cent te makken πŸ™‚ Wij betalen hoge huur, kinder alimentatie, restschuld en we moeten leven. Ik moet vaak nee zeggen tegen leuke dingen, ik ben zelfs een beetje bang geworden om geld uit te geven. Ik wil nooit meer armoede kennen! Kleding koop ik bij budgetwinkels zoals: Primark, Zeeman en ik koop nooit iets dat niet in de aanbieding is. Ik ben een echte koopjesjager geworden en schuw de kringloop niet πŸ™‚ Dit heeft wel resultaat! wij kunnen maandelijks meer aflossen van de restschuld, zodat we sneller een schone start kunnen maken. Regelmatig kunnen we samen uit eten omdat we er gewoon voor kiezen om voor de rest heel zuinig te leven. Dan zeg ik maar vaker nee, dan heb ik maar geen merkkleding en dan kan ik maar minder vaak shoppen. Wij geven onze kinderen geen dure cadeau’s, dat kunnen we gewoon niet. We willen het trouwens niet eens, we vinden het belangrijk dat ze de waarde van geld leren kennen. Dat ze begrijpen dat geld op kan raken en dat je er hard voor moet werken ;)Voor verjaardagscadeautjes is hier gewoon een budget en dat begrijpen ze. Al willen ze natuurlijk altijd dat cadeau wat ver buiten dat budget valt πŸ˜›

Dit alles heeft mij wel bewuster naar mijn medemens laten kijken. Ik snap het als er geen ruimte is en soms stop ik iemand even iets toe, ik ken namelijk zo goed de schaamte als het niet meer lukt. Omkijken naar mijn naaste is mijn taak als christen en ik doe dit in liefde, nooit met geld (dat heb ik niet) maar wel met aandacht voor de ander. Het is zo fijn als iemand je noden ziet, want vaak kijk je niet achter de voordeur. Ik had ook een auto op de oprit en woonde in een grote 2onder1 kapper, maar geld dat was er niet!

Het is geen schande om het moeilijk te hebben, het is geen schande om tweedehands kleding te dragen of geen auto te hebben. Het is wel een schande dat mensen oordelen over deze dingen, veel beter is het om eens te vragen hoe het gaat. Je kan iemand al uit een isolement halen dat veroorzaakt is door geldgebrek, door ze eens voor het eten uit te nodigen….

Ik kijk naar “The Amsterdam Project” en ik besef dat ik dat had kunnen zijn, ook ik had op straat terecht kunnen komen. FinanciΓ«le drama’s kunnen ons allemaal overkomen, wees niet zo hard voor elkaar.

Bonsje.

De verliezende strijder.

De verliezende strijder.

VET!!!

Al sinds mijn pubertijd ben ik een oorlog aan het voeren, de oorlog tegen vet. Als ik nu foto’s zie van de puber die ik was, besef ik dat ik de strijd jammerlijk heb verloren πŸ˜‰ Ik begrijp ook niet helemaal waarom ik mezelf zo ontiegelijk dik vond! Als ik nu de foto’s kijk zie ik een mooie slanke meid, gek eigenlijk dat ik mezelf toen zo lelijk vond en nu besef dat ik dat ik toen zo mooi was. Puur en fris, zonder rimpels en gekke volwassen zorgen πŸ˜‰

Afvallen…. Alles heb ik geprobeerd. Soms met effect en viel ik 10 of 15 kilo af, maar altijd is het uiteindelijke resultaat dat ik weer aankom en dan het liefst ietsje meer dan ik afviel πŸ˜‰ Nu ben ik al 3 jaar op een zeer stabiel gewicht, zonder dieet. Overgewicht, dat wel…. Blijkbaar ben ik gewoon stabiel een heel romige vrouw πŸ˜‰ Overal ben ik lekker zacht en mollig…

Het probleem zit er ook een beetje in dat ik ook enorm lang ben, ben je een klein dikkertje dan word je schattig gevonden. Ben je 1 meter 85 dan vinden mensen je vooral GROOT πŸ˜‰ Ikzelf zie niet zo dat ik zo dik ben. Ik ben gewoon ik, dat ik enorme borsten heb is iets waar anderen me steeds op wijzen. Voor mij zijn ze er gewoon, een beetje lastig als ik nieuwe bh’s moet kopen maar voor de rest…gewoon mijn boobs. In mijn hoofd ben ik net een supermodel πŸ˜‰ curvy met lange blonde krullen πŸ˜› Foto’s zijn vet confronterend want dan zie ik ineens een enorm dikke vrouw! Ze zeggen dat de spiegel niet liegt maar die van mij liegt mij blijkbaar heel graag voor πŸ˜‰

Schamen voor mijn vormen doe ik allang niet meer, ik draag wat ik wil en wat ik tof vind. Ik vind het fijn dat er veel curvy fashionbloggers zijn opgestaan, waardoor ik mezelf ook meer accepteer en ontdek waar leuke kleding in mijn maat te vinden is. Op het strand draag ik gewoon een bikini, wie er last van heeft draait zijn hoofd maar af πŸ˜‰ Ik ben ik, met al mijn smulrollen, volromige boezem en deukjesbillen. Mijn blinkend witte huidje dat weigert te verkleuren moeten ze ook maar voor lief nemen, wit is ook een huidskleur πŸ˜‰

Sporten vind ik een ontzettend overgewaardeerd iets πŸ˜‰ Ik ben liever lui dan moe en vind zweten en zwetende mensen ook echt ranzig! Je betaalt je de pleuris om in een zaal vol vreemde apparaten een beetje hard te gaan werken…. Het ligt vast aan mij, maar ik begrijp het gewoon niet πŸ˜‰ Mijn ‘mr’ sport wel, heel fanatiek ook. Ik zie dat hij er gelukkig van word en dat vind ik fijn voor hem…maar ik begrijp het echt niet πŸ˜‰ De zweetlucht ook van die sportkleding….blegh! zelfs met de gekste, duurste middeltjes blijft het gewoon stinken!

Blijkbaar heb ik de strijd tegen het vet verloren. Ik ben een vrouw met smulrollen op de heupen,hangborsten, een te diepe navel en deuken in haar kont. Vroeger was ik mooi en slank en ik voelde me een vet varken. Nu ben ik dik en voel ik me superslank…. Ergens is het misgegaan πŸ˜‰

Ik hou zoveel van eten, je gaat ook niet voor niks bloggen over eten natuurlijk πŸ˜‰ Koken maakt me gelukkig, eten nog meer. Ik kan de hele dag uitkijken naar mijn warme maaltijd, brood doet me niet zoveel, alleen als er een lekker warm kroketje op mag πŸ˜‰ Dat doe ik natuurlijk niet, dat kunnen alleen slanke mensen doen, van die mensen die altijd eten en nooit aankomen. Ik vraag me echt af hoe ze dat doen?! Ik kijk naar een patatje en het hangt al aan mijn buik! Mijn borsten verliezen de strijd tegen de zwaartekracht πŸ˜‰ Toch eet ik best heel gezond, ik let heel bewust op suikers en kook zonder pakjes en zakjes. Koek bij de koffie, ik heb het gewoon niet eens in huis. Snoep? eigenlijk ook niet, ik haal elke week 1 reep chocola die ik deel met ‘the Mr’. Ik zie wel dat de bordjes eten die ik mezelf opschep ietsje groter zijn dan de bordjes eten die ik op social media voorbij zie komen, ik vraag me echt af of al die mensen wel voldaan zijn? Ik kan het me niet voorstellen. Maar misschien is dat het geheim ook wel….continu een beetje honger hebben…..

DiΓ«ten? Ik begin er niet meer aan! Ik accepteer dat ik een verliezende strijder ben. Blijkbaar hoort dit gewicht, deze rolladevorm bij mij. Want sinds ik gewoon doe wat ik doe, blijf ik stabiel op gewicht, overgewicht…. dat dan weer wel πŸ™‚

Bonsje, de verliezende strijder πŸ˜‰

Waarom ik blog

Waarom ik blog

Afgelopen week kreeg ik 2 keer de vraag voor mijn neus ‘waarom en voor wie blog jij nu eigenlijk?’. Een keer in een facebookgroep en de andere keer via een blog die ik las :I amΒ . Deze momenten zetten mij toch wel even aan het denken. Want waarom blog ik? Waarom deel ik zoveel met mensen die ik niet ken? Dat zijn best moeilijke vragen!

Ik weet dat ik begonnen ben omdat ik een hobby zocht, ik kook graag en kreeg vaak de vraag naar mijn recepten. Daarom ben ik gaan bloggen, dat was wel zo makkelijk πŸ˜‰ Zo hoef ik niet elke keer elk recept opnieuw uit te tikken voor deze of gene…ze kunnen nu gewoon even zoeken of er iets bij zit wat ze willen koken. Gaandeweg ben ik meer persoonlijke dingen gaan delen, waarom doe ik dat dan? Eerlijk? Ik weet het niet! Misschien komt het voort uit mijn behoefte om gehoord te worden, misschien is het een manier om me af te zetten tegen wat ik altijd heb geleerd. Ik heb namelijk vanuit mijn dorpscultuurtje geleerd om niet over persoonlijke zaken te praten, dat doet een ander wel voor je πŸ˜‰ Misschien is het ook wel mijn manier van verwerken…ik heb gemerkt dat schrijven echt helend werkt. Als het op papier of op mijn blog staat kan ik er objectiever naar kijken.

Vind ik het dan niet erg dat iedereen weet hoe het bij mij gaat? Nee, helemaal niet! Ondanks dat iedereen altijd het leuke in zijn leven laat zien en het minder leuke verborgen houd, weet ik dat ieder huisje zijn kruisje heeft. Ik weet dat iedereen zijn eigen sores heeft en dat het echt niet allemaal rozengeur en maneschijn is. Ik heb liever dat mensen mijn waarheid over mij weten dan dat ze hun waarheid over mij gaan invullen.

Zeg ik dan maar zomaar alles? Nee, ook dat niet πŸ™‚ Ik hou rekening met gevoelens van anderen, mijn familie en vrienden. Ik ben niet de persoon die hun leven openbaar gaat maken, dat mag ik ook niet eens. Ook is het te intiem om iedereen maar een kijkje in mijn ziel te geven. Mijn ziel is van mij en mijn diepste angsten en geheimen ook πŸ˜‰ Wat ik verkies te delen met iedereen heb ik bewust en wel degelijk over nagedacht. Ik kan ook niet alles zeggen, ik leef mijn leven zoals ik wil maar dat betekent niet dat ik alles maar zeggen en doen kan. Woorden kunnen namelijk ontzettend hard aankomen bij anderen en je zit ook nog met de zender en de ontvanger… ik kan iets wel heel anders bedoelen dan de ander leest of hoort.

Wat heeft bloggen mij gebracht?

Het bloggen heeft mij laten nadenken over wat ik wil, wie ik ben. Ik krijg zoveel herkenning en erkenning, ik ben een stuk zelfverzekerder geworden. Ik kan mijn gevoel uiten zonder ‘the ugly cry’ πŸ˜‰ Jullie zien niet dat ik hier soms met het snot uit mijn neus, en rode traanogen zit te tikken achter mijn laptopje πŸ™‚ Terwijl ik schrijf, verwerk ik, ik heel en ik leer. Ik doe dit allemaal zelf, dit is dus heel goedkope therapie πŸ˜‰

Het bloggen heeft mij anders laten kijken naar eten en koken, wij hebben dit afgelopen jaar nog geen dag hetzelfde gegeten πŸ˜‰ ‘The Mr’ is 21 kilo afgevallen!

Het bloggen houd mij bezig, het geeft mij invulling aan mijn dag.

Het bloggen heeft me zoveel nieuwe, leuke en liefdevolle contacten opgeleverd.

Het bloggen heeft me erkenning opgeleverd, mensen zien me nu eindelijk echt.

Door het bloggen heb ik mijn leven weer zin kunnen geven. Ik krijg vragen en wijze raad van mensen met een andere, frisse kijk. Ik kan mensen helpen door te delen.

Ik hou van bloggen, ik krijg er geen cent voor en het kost me alleen maar, maar wat ik terug krijg is me zoveel waard!

Daarom blog ik πŸ™‚

Bonsje.

ik wil ook wat zeggen over zwarte piet

ik wil ook wat zeggen over zwarte piet

He Hallo, hier ben ik en ik wil ook even wat zeggen πŸ˜‰

Regelmatig krijg ik in mijn kringetje de opmerking dat ik Jumbo moet boycotten. De reden voor de boycot moet zijn dat Jumbo zwarte piet uit de winkel bant…

Nu is het een feit dat ik een lui en gemakszuchtig mens ben πŸ˜‰ De Jumbo zit op 20 meter van mijn huis en is elke avond wel tot 10 uur open! Ook is de Jumbo goedkoper dan de andere winkels die hier in de buurt zitten. Ik zou wel gek zijn als ik ergens anders heen zou gaan toch?!

Ik ben namelijk een volwassen vrouw en ik geloof al zeker sinds mijn 8e niet meer in Sinterklaas. Ik heb geen kinderen en ook geen enkele emotie bij dit hele verhaal. Wel hele leuke herinneringen, pakjes avond bij Bes en Bebe (oma en opa) thuis met de hele familie. Alle ooms en tantes, neefjes en nichtjes en heel veel surprises, gedichten en cadeautjes. Warme chocomel en marsepein en stukken banketletter, echt een groot feest. Bes en Bebe zijn inmiddels overleden, met ooms en tantes, neefjes en nichtjes heb ik minimaal contact en Sinterklaas? dat vier ik niet meer. Mijn stiefjes vieren pakjes avond bij hun moeder en ik vind dat ik niet hoef te verkopen dat de Sint hun 2 keer bedeelt, omdat papa ergens anders woont. Dat zou een beetje oneerlijk zijn naar de kindjes waar geen Sint komt omdat er eigenlijk geen geld is om de illusie in stand te houden. Ook zijn ze al te groot en geloven ze echt niet meer dat de cadeautjes van de goedheiligman komen πŸ˜‰

De hele zwarte piet discussie kan me gestolen worden, ik geloofde toch al niet meer in deze figuur. In mijn ogen zal het de kindjes ook worst zijn, zij hebben niet om deze hele oorlog gevraagd. Het enige wat ze willen is een illusie en cadeautjes, waarvan ze stiekem echt wel weten dat mama die heeft gekocht. Of piet nu zwart is, roetvegen heeft of pimpelpaars met groene stippen is, zal ze worst zijn. Cadeau’s uitpakken, dat is wat ze willen! Een gezellige avond met het gezin, zonder ruzie of piet nou zwart of wit moet zijn.

En ik? Ik geloof niet meer in Sinterklaas. Ik haal mijn boodschappen bij de Jumbo omdat ik denk aan mijn eigen portemonnee en ga voor gemak. Zwarte piet maakt me geen ruk uit. Witte piet maakt me ook geen ruk uit en Pimpelpaarse piet nog minder….

Wat me wel uitmaakt is dat volwassenen blijkbaar niet volwassen genoeg zijn om een kind te laten genieten. Ze willen hun waarheid verkondigen en het maakt niet uit wie daaronder moet lijden en jammer genoeg zijn dat de kleintjes die nog wel oprecht in Sinterklaas geloven.

Laat mij lekker mijn boodschappen halen waar ik dat wil en laat kindjes lekker genieten van het sprookje zo lang ze nog geloven.

Bonsje

TAG: FEITEN OVER DE BLOG & BLOGGER.

TAG: FEITEN OVER DE BLOG & BLOGGER.

Door de knappe Paul vanΒ early up and runningΒ Β werd ik genomineerd om deze tag in te vullen. Dit leuke blogkoppel bestaat uit Paul en zijn mooie vrouw Kim, zij schrijven over hun drukke leven als jonge ouders en hoe ze de tijd vinden om met sporten hun hoofd leeg te maken. Dit doen ze op een gezellige en integere manier. Nou word ik als kleinere blogger niet vaak uitgenodigd om tags in te vullen, dus bij deze πŸ˜‰ Ik neem de tijd om wat vraagjes over mij als blogger te beantwoorden :). Deze tag vind zijn oorsprong bij het jarige www.dochterlief.nl! Lees en huiver!
Hoe ben jij bevangen door het blogvirus?

Doordat ik nu een jaar of vijf op de bank zit, zonder dat ik kan werken en met dagelijks pijn en beperkingen. Ik zocht een hobby, een passie en mijn passie is koken! Vaak kreeg ik de vraag of ik mijn recepten wou delen. Waarom dan niet leuk op mijn eigen website, dacht ik πŸ™‚ Zo gezegd, zo gedaan…. Met een beetje hulp van ‘the Mr’ ben ik dit blog gestart. Zonder zijn hulp zou ik niet ver komen trouwens, ik ben een complete digibeet πŸ˜‰ Intussen is dit blog een beetje uitgegroeid tot food/life blog.

Wat is je favoriete blogplek?

Mijn favoriete blogplek is toch wel mijn eigen kuil in de bank πŸ˜‰ Laptop op schoot, camera en alle andere troep om me heen en een groot glas water en een boterham voor mijn neus.

Heb je een vaste blogroutine?

Eerst start ik mijn dag op, ik poets mijn tandjes en maak mezelf toonbaar. Daarna ga ik naar beneden om 3 gillende, hongerige katten te voederen. daarna smeer ik mijn broodje, pak een groot glas water en ga zitten. Ik maak eerst mijn foto een beetje mooi, vooral nu we last hebben van slecht licht is dat wel echt nodig! Daarna ga ik zitten en laat mijn verhaal zichzelf schrijven, soms hilarisch, soms heel serieus, vaak recepten en soms iets dat uit mijn ziel komt.

Spiegelreflex-camera of telefoon als camera gebruiken?

Dit is een beetje de afdeling van ‘the Mr’… Ik weet dat het een hele dure Nikon is die hij voor zijn verjaardagsgeld heeft gekocht πŸ˜‰ Hij houdt enorm van fotografie en maakt ook bijzonder mooie foto’s. Ik kan zelf op het knopje drukken en dan lijkt het meestal wel leuk πŸ˜‰ Heb ik magie nodig, dan vraag ik dus een beetje hulp van ‘het talent’…

Social media- fanaat of liever offline?

Ik hou van social media, hoewel ik sinds ik mijn blog heb minder persoonlijke dingen op facebook plaats. Mensen die nieuwsgierig naar me zijn, kunnen mijn verhaal lezen op mijn blog. Wel vind ik social media een fijne, makkelijke manier om contact te maken en houden. Door mijn beperking kan ik er namelijk niet altijd op uit om af te spreken.

Van welk artikel heb je spijt dat je het geschreven en geplaatst hebt?

Van geen enkel artikel. Ik sta echt achter alles wat ik deel, spijt is een zinloze emotie πŸ˜‰

Op welk artikel ben je juist heel erg trots?

Ik ben trots op mijn blogpost over pestenΒ https://www.bonsjeskeukenavonturen.nl/2016/10/05/hoe-pesten-mijn-leven-beheerst/Β Het was de eerste keer dat ik zo open durfde zijn over wat mij is overkomen, ik heb heel publiek mijn masker afgezet en dat vergt een behoorlijke dosis lef!

Een kijkje in de cijfers. Wat was het hoogste aantal bezoekers op je blogΒ op 1 dag?

Dat was dus de bewuste pestblog πŸ˜‰ Ik heb geen schreeuwende cijfers, ik ben een kleine blogger en merk dat het onderwerp waar ik over schrijf wel een beetje verzadigd is. Ik kom uit een dorp en merk wel dat als ik een persoonlijk artikel plaats, het veel meer gelezen word. Mensen vinden dat blijkbaar interressant πŸ˜‰ die blogpost is die dag 1067 keer bekeken en in totaal 1347 keer.

Wat is jouw slechtste eigenschap als blogger?

Ik ben nogal chaotisch en plan niks, zo kan het dus ook gebeuren dat ik een dag gewoon niks blog πŸ˜‰ Omdat ik dit als mijn hobby zie en hobbies geen verplichting zijn, vind ik dit ook gewoon prima!

Wat is jouw beste eigenschap als blogger?

Dat weet ik eigenlijk niet….. Misschien dat ik heel dicht bij mezelf blijf als blogger….Ik probeer zo puur mogelijk te blijven.

Alle artikelen zelf schrijvenΒ of gastbloggers inschakelen?

Zelf schrijven, dit blog is mijn kindje, mijn liefde en mijn passie πŸ™‚

Heb jij typische blogger-kenmerken?

Ik heb geen idee wat typische blogger kenmerken zijn πŸ˜‰ Wel moet van elk gerecht eerst een foto worden gemaakt voordat er gegeten mag worden. Loopt mijn hoofd over van ideeΓ«n en vind ik overal wel inspiratie in om over te schrijven.

Hoeveel foto’s moet jij maken voordat je de perfecte selfie hebt?

Maximaal 2… ik ben een pro πŸ˜›

screenshot_2016-11-03-09-29-56

Wat is jouw ultieme wens voor de blog?

Mijn ultieme wens voor de blog…..

Ik wens dat ik hier gewoon heel veel plezier uit haal, dat ik mensen kan inspireren en dat ik puur bij mezelf kan blijven. Ik hoop dat mensen met plezier mijn artikelen lezen, mijn recepten lekker vinden en ook met plezier terug komen πŸ™‚

Dit waren mijn antwoorden op de vragen van deze tag. Ik heb hem met best veel plezier ingevuld en ik nomineer iedereen die het leuk vind om deze tag ook in te vullen πŸ˜‰ Voel je vrij…

Bonsje.

De vrouw die ik laat zien

De vrouw die ik laat zien

10996785_980575035287153_8399409768405332515_o

Vanmorgen zag ik dat ik gisteravond laat een prive bericht had gekregen op mijn facebook pagina van Bonsjes keuken avonturen. Natuurlijk bekijk ik dat bericht en beantwoord ik het. Het was een waarschijnlijk lief bedoeld bericht van iemand die ik persoonlijk niet ken. Een zin in haar berichtje triggerde mij om dit te schrijven, de zin is als volgt: Maar van dat pesten en alles, begin ik te begrijpen wie je bent. Mijn eerste gedachte is “huh!! maar wij kennen elkaar niet eens!! Wie denk jij wie ik ben?” Daarna besef ik dat wij een persoon in ons leven delen en dat ieder persoon zijn eigen waarheid over de ander heeft. Waarschijnlijk heeft ze een flink gekleurde waarheid over mij gehoord.

Wat ik hiermee wil zeggen is dat je eigenlijk niemand echt kent, alleen als die persoon jou toestaat om hem/haar te kennen. Dan nog ken je alleen wat jij in die persoon leest, en dat baseer je dan weer alleen op wat je zelf bent πŸ˜‰

Ik wil jullie een geheimpje verklappen…

Al jaren weeg ik bij elk persoon continu af welke Bonsje ik laat zien. Ik besef me nu pas dat ik daarmee een persoonlijke leugen heb geleefd. Ik zit veilig achter mijn muurtje mezelf te zijn en mensen denken dat ze me kennen. Want het is eng om mensen binnen te laten, mensen kunnen je kwetsen. De enige mensen waarvan ik denk dat ze mij echt kennen zijn mijn man, moeder en een enkele goede vriend.

Op mijn blog over mijn pestverleden kreeg ik heeeeeeel veel reacties. Mensen hadden dit niet verwacht, ze hebben het beeld dat ik altijd vrolijk ben. Ik ben zo stoer en zelfverzekerd, ik zou alles durven en sommigen zijn zelfs jaloers op mij….

In werkelijkheid zit de echte Bonsje altijd in onzekerheid. Wat vind die persoon van mij, waarom lacht zij zo naar mij, waarom raakt hij mij aan? Ik vul vast voor ze in dat ik lelijk ben, dat mijn kleren stom zijn en dat mijn haar ook vet achterlijk zit vandaag. Zo, dan kan het altijd meevallen πŸ˜‰

Op de foto hierboven zien jullie misschien een vrolijke zelfverzekerde vrouw, die gewoon haar toffe hoedje durft te dragen. Ik zie de onzekerheid in mijn ogen of ik die hoed, die ik zo leuk vind eigenlijk wel op moet zetten. Omdat ik weet dat ik er opmerkingen over ga krijgen en of ik dat wel aan kan… 2 verschillende vrouwen dus.

Als ik aan mijn exen zou vragen wie ik ben, komt de control freak naar voren. Een bitch noemde mijn ex- man mij…. blijkbaar heb ik dat aan hem laten zien…heb ik niet laten zien dat ik aan het overleven was in een situatie die me boven het hoofd groeide. Zelfs mijn lief noemde mij in ons prille begin ‘hard’. Ook dat was een overlevingsmodus , als ik afstand hou kan hij me niet kwetsen… De control freak, ja dat klopt! Go with the flow… dat kan ik niet, mezelf aan iemand overgeven? Overgave is zwakte.

Tegenwoordig leer ik dat kwetsbaarheid kracht is, maar mijn hele leven was kwetsbaarheid iets waar ik mee gepakt en gepest kon worden. Ik merk ook dat veel mensen moeite hebben met het feit dat ik mijn kwetsbaarheid toon. Ze vinden dat ik aandacht vraag en me aanstel. Wat ik eigenlijk wil is gewoon mezelf zijn. Ik wil gekend worden.

Daarom heb ik mijn masker afgezet, ben ik achter mijn muurtje vandaan gekropen. Jullie mogen weten dat ik bang en onzeker ben. Ik ben niet stoer en al helemaal niet zelfverzekerd! Nee, ik wil niet zielig gevonden worden, ik wil begrip! Ik wil dat mensen de impact van pesten leren zien en ik wil dat mensen mij kennen om wie ik ben. Ik wil meer begrip voor psychische problemen, zonder dat als zwakte te zien. Psychische klachten zijn net als elke ziekte, gewoon een ziekte. Elke ziekte is te behandelen, medicijnen nemen en hulp zoeken is niet zwak… het is kracht!

Ik zal moeten leren dat sommige mensen mij daarom niet zullen mogen, dat het okee is om niet met iedereen op te kunnen schieten. Dat ik mezelf belangrijker mag vinden dan de ander, dat ik dus ook eens ‘nee’ mag zeggen. Dat ik voor mezelf op mag komen en dat ik de kleding mag dragen die ik leuk vind, al vind iemand anders het tien keer niks πŸ˜‰

Daar ben ik dus allemaal mee bezig.

Mensen die mij denken te kennen, ik wil jullie vragen: Kijk eens opnieuw naar mij, nadat je dit hebt gelezen. Leer Bonsje kennen zonder vooroordeel, zonder mening die is gevormd door de mening van een ander. Leer ieder mens kennen door met hem/haar in gesprek te gaan en te luisteren naar wat die persoon je wil laten weten. Vul eens wat minder in voor de ander….

Mensen zijn zo kwetsbaar achter hun muurtje.

Bonsje

De dingen die ik niet eet

De dingen die ik niet eet

img_20161005_110217

Om als foodblogger een beetje mee te kunnen komen moet je trendy en vernieuwend zijn. Nou ben ik niet zo trendy en ook niet zo vernieuwend πŸ˜‰ Er is best veel wat ik niet eet, niet eens wil proberen of gewoon heel erg vies vind! Waarschijnlijk is het daarom dat ik maar een kleine foodblogger ben, ik ben gewoon niet hip genoeg πŸ˜› Ik wil lekker eten, gezond eten, makkelijk eten en goedkoop eten. Wij gaan niet naar de meest trendy restaurantjes, ik eet niet het nieuwste van het nieuwste en ik ben een polderchick. De grote stad is duidelijk niet aan mij besteed, dus de nieuwste hotspots en foodtrends gaan aan mij voorbij πŸ˜‰ Vandaag vertel ik jullie wat ik niet eet en waarom ik het niet eet.

Avocado

Dit is echt een dingetje, ik zie op instagram allemaal boterhammetjes met avocado en lofzangen over hoe lekker men daarmee niet ontbijt, luncht of dineert….Lof voor de romige smaak en de ongeΓ«venaarde gezonde vetten. Ik lust hem niet! het smaakt groen! De romige smaak heb ik nog niet ontdekt en om zo’n duur ding nou op mijn boterham te prakken met peper… Het is aan mij niet besteedt πŸ˜‰ In de sushi vind ik hem acceptabel, in een smoothie word het al minder maar eigenlijk wil ik gewoon niet meedoen aan deze trend!

Superfoods

Ik heb het allemaal geprobeerd, ik heb ook echt gepoogd om het lekker te vinden. Maar amaranth, quinoa, tarwegras, maca en hun vriendjes…. Ik blief het niet! Amaranth heb ik wanhopig geprobeerd om er pap van te koken…dat spul bind niet! uiteindelijk het resultaat maar weggeslobberd om er achter te komen dat het naar tuinaarde smaakt! Potgrond mensen!!! daar lijkt het op πŸ™‚ Quinoa kwam ik achter dat het ook in vogelvoer zit… Tarwegras…ik wil het er niet eens over hebben. Maca, heb ik geprobeerd vanwege de gunstige hormoonwerking. Het zou zoet smaken….Ik weet het niet hoor, zoet is in mijn beleving iets lekkers en niet dit modderige, klei achtige goedje…. tot zover dus superfoods πŸ˜‰

Broccoli

Hoe gezond het ook is, ik krijg het niet door mijn keel! Mijn stiefjes vinden het heerlijk, dus ik heb het eens op tafel gezet om een keer geen gemekker te hebben. Maar dan moet je natuurlijk ook pedagogisch mee-eten… ‘The Mr’ moet nog lachen als hij er over praat πŸ˜‰ In plaats van kokhalzende kinderen zat er een kokhalzende Bonsje aan tafel! Dat doe ik mezelf niet meer aan, de afspraak is nu gewoon: eten of honger hebben. Ze eten dus tegenwoordig gewoon wat de pot schaft en dat is geen broccoli πŸ˜‰

Bleekselderij

Hier kan ik kort over zijn: gewoon vies! Ik detecteer het meteen en vis het overal uit.

Zoute haring

Ik kom uit een vissersplaats en mensen begrijpen dan ook niet dat ik dit niet lust. Maar voor mij hangt er gewoon trauma aan dit visje πŸ˜‰ Mijn vader kan heel goed haring schoonmaken en met verjaardagen stond er dus altijd een haringschaal bij ons op tafel…. Maar het afval moest natuurlijk ook opgeruimd….zusjelief en ik moesten altijd een vuilniszak openhouden, terwijl papalief er bergen ingewanden, graten en andere viezigheid in liet vallen… De lucht!!!!

Tot zover de dingen die ik echt niet eet… Als ik het zo zie valt het nog best mee πŸ˜‰ Al ben ik nog steeds niet hip en trendy….

Met deze blog wil ik meedoen aan de Blog challenge van Burgertrutjes πŸ™‚ Deze meiden vind ik echt te gek en ik kan jullie absoluut aanraden om eens een kijkje op hun enorm grappige, gezellige, mooie blog te nemen! LInkje plaats ik hier onder.

Burgertrutjes Blog Challenge

Bonsje

 

hoe pesten mijn leven beheerst

hoe pesten mijn leven beheerst

Ik ben gepest, als kleuter, als kind en als puber. Het pesten begon op de kleuterschool en hield niet op…Nu als volwassene voel ik me nog steeds machteloos, onzeker en altijd angstig.

Het begon klein… Ik was lang, dun en slungelig. Ook heb ik heel lang in bed geplast, dit tot mijn eigen wanhoop en schaamte en wanhoop van mijn moeder. Ooms die er grapjes over maken, terwijl je schaamte al zo groot is, ik werd alleen maar onzekerder. Ik kon er immers niets aan doen! Als ik het had kunnen stoppen had ik dat direct gedaan…

Het pesten ging eerst over mijn uiterlijk, ik had als kind lange spillebenen (welk kind niet?!) augurkenprikkers had ik volgens iemand, dit was natuurlijk enorm grappig en daarom aanleiding om het me elke keer onder de neus te wrijven. Hoezo zou het toch komen dat vrouwen zo onzeker zijn over hun uiterlijk?! Op school was het de grap van de dag om me langpootmug te noemen….

Ik kon als kind ontzettend goed leren, ik hoefde eigenlijk niks te doen om hoge cijfers te halen. Ook dit was aanleiding om me te pesten, stuudje werd ik genoemd en automatisch werd ik buitengesloten. Zonder mijn nichtje had ik de basisschool niet overleefd, zij had een enorme hekel aan onrecht en knokte regelmatig voor me.

Rond mijn elfde was ik zo depressief dat ik mijn haren begon uit te trekken… Net als elk kind wilde ik er graag bij horen. Het lukte me niet, door mijn rustige houding en hoge cijfers was ik geliefd bij leraren. Als je het lievelingetje van de meester bent, ben je de sjaak bij de kinderen. Ik kreeg door het vele trekken aan mijn haar natuurlijk kale plekken op mijn hoofd. Hierdoor werd ik nog onzekerder….

Ik kreeg al vrij vroeg borstjes en had natuurlijk de dikste tetten van de klas… hoe fijn kan het leven zijn he πŸ˜‰ Op de basisschool was iedereen nog plat en ik droeg een bh! Thuis werd er leuk mee omgegaan en kon ik trots zijn op mijn volwassen wordende lijf… buiten de deur was het echter een iets ander verhaal.

Wat was ik blij toen ik eindelijk naar het voortgezet onderwijs mocht! Ik kwam in de brugklas op Havo/Vwo niveau. Maar als ik gedacht had dat het pesten hier zou stoppen??! Blijkbaar stond het op mijn voorhoofd geschreven: Dit kind is bang en onzeker, pest mij!

Op Urk zou je verwachten dat meiden die vanuit de kerk rokken moesten dragen niet gepest zouden worden met die rok… de realiteit was anders. Het maakte niet uit hoe leuk mijn kleding was, altijd was er iets om me over af te zeiken.

Mijn onzekerheid probeerde ik te verstoppen achter een laag make up. Mijn kale plekken door het haren trekken probeerde ik ook te verstoppen. Mijn angst probeerde ik te maskeren door een rechte rug te trekken. Al deze dingen bleken niet te werken… Nu werd ik arrogant gevonden, grooze (arrogante) werd me nageroepen, ze moesten eens weten! De meiden die dit deden vonden het enorm grappig om dit overal en in elke situatie te doen.

Door de stress kon ik me slecht concentreren en ik deed steeds minder op school en aan mijn huiswerk, elke keer ging ik met de hakken over de sloot net over naar het volgende jaar. In drie Havo deed ik uiteindelijk niets meer en kreeg ik black-outs tijdens repetities en tentamens. Ik mocht niet over naar 4 Havo… Wat ik met de onvoldoendes die ik had ook best logisch vond. Ik weet dat mijn ouders enorm teleurgesteld in me waren en dat deed verrekte veel zeer. Ik verstopte mezelf achter een boos gezicht en dwarse houding. Als ik net doe of het me niet kan schelen, geloven zij het misschien ook.

Ik mocht door naar Mavo 4, het eindexamenjaar.

Dit was het ergste schooljaar van allemaal. Een meisje had het op me voorzien en omdat zij behoorlijk populair was deed de rest vrolijk met haar mee. Ze begonnen me zelfs slet te noemen, want niemand zou iets met me willen….daar zou ik te lelijk voor zijn. (snap jij het? ik niet zo goed maar vooruit) Dit loeder heeft enorm veel invloed op mijn verdere leven gehad. Ik heb haar waarheid aangenomen, dus ik was te lelijk om ooit iemand te vinden. Zelf nu we allebei volwassen zijn,kijkt ze nog naar me alsof ik iets smerigs in haar blikveld ben.

Mijn vader is leraar op een andere afdeling van de school waar ik op zat, zijn leerlingen waren allemaal jongens. Zij vonden het grappig om mij te pesten met de bijnaam van mijn vader (banaan) Het was helemaal grappig om keihard over straat te roepen dat ik mezelf zou bevredigen met bananen. Onschuldig pubergedrag zou je denken…maar niets is minder waar! Deze roddel nam vaste vormen aan en terwijl ik nog nooit een vriendje had gehad of zelfs maar had gezoend, kreeg ik de reputatie van hoer aangemeten.

Omdat mijn kale plekken weer iets waren aangegroeid en het nieuwe haar uit begon te steken, besloot ik mijn haar kort te knippen. Man, wat voelde ik me goed dat ik die plekken niet meer hoefde te verstoppen! Jammer genoeg was ik de enige in mijn jaar met kort haar….jullie raden het vast al wel πŸ˜‰

Mijn examen haalde ik vlekkeloos en omdat ik het niet zag zitten om nog langer naar school te gaan en weer herhaling vrezend, besloot ik om te gaan werken. Mijn nichtje ging in de vis en omdat ik me sterker voelde bij haar in de buurt, ging ik daar ook werken.

Al in de eerste week begon het gedonder….

Ik was er zo klaar mee! Ik heb van me af lopen schreeuwen, zo hard dat het echt niet fraai was. Daarmee heb ik in ieder geval op de meeste mensen daar indruk gemaakt. Het pesten stopte, maar het roddelen begon…

Zo ben ik ongeveer 50 keer zwanger geweest, heb ik regelmatig een baby laten aborteren, had ik seks met ongelooflijk veel mannen….Als alles waar geweest zou zijn, was ik nu nog bezig! Het beroerde was alleen dat urk zelden iets in je gezicht zegt, de verhalen kwamen altijd iets eerder bij mijn ouders en familie aan dan bij mij.

Als ik over straat liep zag ik de mensen over me kletsen. Zelfs mensen die me niet kenden hadden het over me. Ooit zat ik op een terras met wat vrienden. Een meisje kwam erbij zitten, “weet je wat die slet van de banaan nu weer heeft gedaan?” dus ik vroeg haar wat ‘die slet’ had gedaan… een spannend verhaal volgde waarop ik haar naar haar naam vroeg. Daarop wilde zij natuurlijk ook mijn naam weten πŸ˜‰ Ik denk niet dat ze ooit nog over mij gekletst heeft…

Vriendjes had ik niet zoveel, mannen voelden zich bedreigd door de roddels. Uit onzekerheid en de behoefte om bij iemand te horen liet ik me met mooie praatjes uit mijn broekje kletsen, er werd misbruik van me gemaakt. Ik hoop dat de mannen die mijn trots elke keer opnieuw afbraken, zich nu bewust zijn van wat ze deden. Alle mannen die het recht namen om mij ongewenst aan te raken…zijn jullie trots op jezelf?

Uiteindelijk kwam ik iemand tegen die mij geweldig vond! Dit voelde zo goed dat ik er in mee ben gegaan. Natuurlijk was dit gedoemd te mislukken met een scheiding tot gevolg.

Weer was ik het gesprek van de dag.

Wat heeft dit alles mij gebracht?

Dat ik als volwassen vrouw altijd bang ben, ik ben onzeker en ik durf niet meer over straat. Als ik mensen zie lachen of praten, denk ik dat ze mij uitlachen. Altijd vraag ik me af wat er mis is met mij. Ik kan mezelf niet mooi vinden, ik heb heel lang mijn haren uitgetrokken, wenkbrauwen en wimpers waren ook niet veilig. Naar de kapper gaan is de hel omdat ik weet dat ik kale plekken heb. Gelukkig heb ik nu Maria die mij knipt en er nooit iets van zegt.

Pesten is nooit onschuldig, pesten verwoest levens!

Ik ga al sinds mijn elfde van depressie naar depressie, ik knok me kapot om dit te overwinnen. Maar de pesters zitten in mijn hoofd, ik ben ze gaan geloven…

Nu ga ik weer in therapie, ik hoop dat ik hun stemmen eindelijk tot zwijgen kan brengen. Ik hoop dat ik eindelijk mezelf mag zijn!

Bonsje

zombiebonsje

zombiebonsje

 

Goedemorgen mensen,

In een blog van vorige week schreef ik al dat het even wat minder goed met me gaat. Ik vind het ook lastig om nu te bloggen, maar ik wil jullie wel een beetje op de hoogte houden.

Door de medicatie die ik nu gebruik voel ik me net een zombie, de dag glijd voorbij en er komt geen samenhangende gedachte in mijn hoofd. Ik heb moeite om me te concentreren op alles. Een normale zin typen kost me drie keer zoveel tijd als eerder. Om 5 uur ’s middags besef ik vaak ineens dat ik moet koken en dat de dag al zowat voorbij is. Autorijden durf ik in deze staat niet….

Vanmorgen heb ik dit alles aan de huisarts vertelt en daarom ga ik vanaf vandaag een lagere dosering medicijnen krijgen. Het is natuurlijk heerlijk dat ik nu eindelijk slaap en niet pieker maar het is wel handig om overdag gewoon wakker te zijn.

Als ik wat minder suf ben durf ik weer recepten te maken, nu voel ik totaal geen inspiratie πŸ˜‰ Deze week moet ik nog wel een taart maken voor de verjaardag van mijn jongste stiefje… iets met karamel was de wens… ik probeer er over na te denken met mijn zombie hoofd.

Liefs en tot snel als de zombie uit mijn lijf is.

Bonsje

Het monster in mijn hoofd

Het monster in mijn hoofd

als-het-monster-in-je

Daar zit je dan eindelijk, na maanden heb je de moed gevonden om naar de huisarts te gaan. Je hebt het probleem een naam gegeven.Β Het is PMS, ook wel Pre Menstrueel Syndroom genoemd. Vriendelijk kijkt de dokter je aan en ze vraagt “wat kan ik voor je doen?”

Je begint te vertellen en ineens hoor je jezelf zeggenΒ dat je een monster bent…. Shoot! dat wou ik niet zo zeggen! Ik zie haar ineens alert reageren…. “leuk verhaal wat je vertelt, Β maar ik heb een theorie…..”

Kort gezegd: in haar ogen is zijn pms klachten het topje van de ijsberg, door de hormoonschommelingen in je cyclus reageer je sterker op wat er eigenlijk normaal onder water blijft.

Dan zit je daar, je huilt je ogen uit je kop… Eigenlijk wist je het al wel. Je merkt al maanden aan jezelf dat je lustelozer bent, dat je afspraken afzegt, dat je energieniveau laag is, dat je meer paniek en angst ervaart als je naar buiten gaat… Maar depressief, nee joh dat ben je nog niet!

Je geniet nog volop van dingen toch?! Maar eigenlijk… je weet het best, als die leuke momenten er niet zijn, vind je er niks aan. De dagen duren eindeloos,de nachten te lang. Slapen lukt je niet en als je slaapt droom je nare dromen.Β Je moet overal om huilen en je reageert zo fel op dingen die eigenlijk niet belangrijk zijn. Je lontje is te kort….

Geef het maar toe aan jezelf, je depressie is terug! Je kan het nog zo hard ontkennen maar het monster in je hoofd wil naar buiten… The bitch is back.

En nu?

Nu start je voor het eerst in 17 jaar weer met antidepressiva,je hebt zo hard geknokt om het zonder medicatie te doen. Zonder lukt het je blijkbaar eventjes niet πŸ™Β Je mag je elke week melden bij de huisarts om te vertellen hoe het gaat. Je gaat weer naar een therapeut…

Kortom, je gaat vechten tegen het monster in je hoofd!

Want uiteindelijk zal ik het altijd winnen van het monster, ik geef nooit op!

Bonsje

Lieve moe

Lieve moe

10151844_782181508459841_55911472_n

Vandaag is mijn lieve moeder jarig, 56 jaar is ze alweer! Omdat wij thuis dialect spreken noem ik haar gewoon moe, of meen moe, of oenze moe… in ieder geval is ze Moe πŸ˜‰ Alweer bijna 36 jaar is ze mijn moe en wat kan ze dat goed!

Mijn moe en ik schelen niet zoveel, maar iets meer dan 20 jaar. Dat was voor veel mensen vroeger aanleiding om heel suggestief te vragen of ik soms een ‘moetje’ was. Nee hoor mensen, maak je niet druk… mijn va en moe waren al keurig 2 jaar getrouwd voordat ik als eerste kind mijn opwachting maakte πŸ˜‰ Ze trouwden jong, zijn samen volwassen geworden en zijn met hun huwelijk een inspiratie voor mij!

Mijn moeders is er altijd, ze is er als ik het moeilijk heb maar ze is er ook om ouderwets de slappe lach mee te hebben πŸ™‚ Het voordeel dat we niet zoveel in leeftijd schelen is dat ze zich altijd enorm in mij in heeft kunnen leven, zelfs tijdens mijn dwarse puberjaren deed ze niet vervelend πŸ˜‰ Hoewel ze toen wel begon met blonde higlights in haar haren te kleuren. (ze is nu nog steeds niet grijs, gewoon oudblond πŸ˜‰ )

Als ik met iets zit, is ze er om te luisteren en desgewenst mij van advies te voorzien, ze draait toch al ietsje langer mee… ze weet dus ook ietsje meer.

Toen ik ineens stiefmoeder werd heb ik enorm veel aan haar gehad. Hoeveel eet een peuter? Hoe pak ik dit aan? Waarom doen ze zo? Bij heel veel vragen wist mijn moe het antwoord. Daarom ben ik nu de stiefmoeder die ik ben. Gewoon een gezellige relaxte…net als mijn moe altijd gewoon een gezellige moe was. Ze accepteerde mijn stiefdochters als kleinkinderen zonder veel gedoe, Michel hoort bij mij dus zijn kinderen ook! Ze is gewoon hun oma Harmke. Ze houdt van ze en is oma waar ze dat kan (ze zijn er maar eens in de 2 weken)

Mijn moe oordeelt niet snel, al schrok ze zich laatst wel dood toen ik een septumpiercing liet zetten πŸ˜‰ Roze haar? “staat je schattig” zegt ze gewoon πŸ™‚ Waar andere moeders over mekkerden tijdens de wilde puberjaren, mijn moeder lachte er om. En inderdaad, ik draag inmiddels geen zwarte lippenstift meer en ook geen enorme plakkaten make- up. “Het gaat vanzelf voorbij” en ze had gelijk” Viel ik bezopen van de trap, maakte ze zich ook niet druk… mij werd gewoon na geroepen dat ik volgende keer nog eens zoveel moest drinken πŸ˜‰ Verrotte frikandellen? “ochai lekkere, volgende keer maar iets minder bier drinken dan valt die frikandel lekkerder”

Katers waren de hel met het gevoel voor humor dat ze heeft… Mijn moe werd niet boos. Mijn moe kwam vroeg in de ochtend zingend mijn slaapkamer in om me met kusjes te overladen πŸ˜‰

Toen ik vrij jong op mezelf wilde gaan wonen, heeft ze me gesteund. Samen klussen, spullen kopen… mijn moe deed het gezellig. Maar altijd was ik welkom voor een bordje kost πŸ˜‰ (op jezelf wonen bleek best duur te zijn)

Toen ik eindelijk toegaf depressief te zijn, was ze er…om te luisteren en om bij te kunnen huilen. Mijn verdriet om mijn onvervulde kinderwens… ze weet het en erkent me. Mijn chronische pijn… ze steunt me.

Mijn moe, ze is er gewoon altijd. Ze is de leukste, de liefste en de mooiste moe. Ze is meen moe.

Moe ik hou van joe! Van harte gefeliciteerd met je verjaardag en ik hoop dat er nog heel veel verjaardagen gaan komen. Want ik kan joe nog lange niet missen!

Dikke poes! (poes is urkers voor kus)