Archief van
Categorie: Persoonlijk

De dingen die ik niet had verwacht van zwanger zijn.

De dingen die ik niet had verwacht van zwanger zijn.

Als je zwanger bent gebeurt er veel met je, met je lijf maar ook met wie je bent. Voordat ik zwanger mocht raken had ik een nogal romantisch beeld van zwanger zijn…dat romantische beeld heb ik razendsnel bij moeten stellen πŸ˜‰ Ik had me ook voorgenomen om alles met vreugde te dragen en zonder klagen te gaan accepteren wat er zou gebeuren…niets bleek minder waar πŸ˜‰ Ik ben raar!

Let op: dit mag je met een flinke korrel zout lezen…

Zo had ik niet verwacht dat ik ook misselijk kon worden, hartstikke dom want het is nogal een familiedingetje. De vrouwen in mijn familie zijn over het algemeen extreem misselijk en dat praktisch de hele zwangerschap, maar ik zou na zoveel pech vast niet misselijk worden πŸ˜‰ Ik had echt bedacht dat het aan mij voorbij zou gaan omdat ik een volmaakte zwangerschap had verdiend na zoveel te hebben meegemaakt… Ik ben vanaf week 6 tot week 24 continu beroerd geweest en heb de meest ranzige kokhals geluiden geproduceerd. Nu ben ik bijna 28 weken zwanger en begint het feest gewoon opnieuw!

Misselijk zijn en trek hebben bestaat! Vroeger als je misselijk was…dan moest je niet aan eten denken. Als je zwanger en misselijk bent kan je je rustig een kroket wegwerken en dat doodnormaal vinden. Razende honger had ik tussen het kokhalzen door.

Zo had ik ook niet verwacht dat het dik worden zich niet beperkt tot alleen je buik. Ik heb inmiddels bijzettafels als heupen waar ik eerder geen heupen bezat. Mijn billen zijn zo rond als mijn buik en mijn boezem is gegroeid tot een respectabele cup L…ik heb inmiddels ontdekt dat cup O echt bestaat en ik vrees met grote vrees dat ik daarna mijn eigen bh moet gaan fabriceren van fietswielen en lakens πŸ˜‰

Moe, ik ben constant moe… ik kan de hele dag wel slapen en de nacht is ook totaal geen probleem πŸ™‚ Aan de andere kant heb ik een vreemd soort onrust wat nesteldrang heet en ik ben er vroeg mee! Waar ik vroeger een tevreden mens was als het opgeruimd en stofvrij was in huis, ben ik nu de witte wervelwind. Ik kan maar niet genoeg krijgen van het schoonmaken! Nog nooit heb ik me druk gemaakt over vieze ramen en nu ben ik geobsedeerd door een stofje in het raam πŸ˜‰ De badkamer spiegel slijt zowat door het vele oppoetsen en de plafonds en muren kunnen worden gedweild heb ik ontdekt. De wasmand moet zo leeg mogelijk blijven en ik ken mezelf gewoon niet meer terug πŸ˜› Luchtjes vind ik ranzig…zo moet kleding beslist naar schone was ruiken anders ga ik kokhalzen. BBQ en frituurlucht in kleding is echt niet te harden πŸ˜‰

Mijn haar….andere vrouwen krijgen prachtig vol en glanzend haar tijdens hun zwangerschap en ik had daar zo op gehoopt! Mijn haar is slap en futloos en al vet als ik net uit de douche stap πŸ˜‰ Ik zweet op plekjes waar ik niet wist dat je kon zweten en ben me ontzettend bewust van mijn eigen lichaamsgeur… Puisten heb ik ook, tegenwoordig nog meer als tijdens mijn pubertijd!

Ook had ik niet bedacht dat je zoveel pijn kon hebben in je bekkengebied… Je hoort wel over bekkeninstabiliteit natuurlijk maar je kan je daar geen voorstelling van maken. Ik voel mijn botten over elkaar schuiven waar ik nooit eerder had beseft dat daar botten zitten πŸ˜‰ Bekkeninstabiliteit doet zeer mensen!

Het moment dat je tepels gaan lekken… je droomt natuurlijk van borstvoeding geven aan je kleine spruitje maar dat je borsten al vanaf week 26 kunnen gaan lekken, ik had het niet bedacht. Ik sta elke keer stomverbaasd naar mezelf te kijken, want elke dag zie ik er anders uit! Heel bijzonder, blijkbaar heeft mijn grijze massa niet beseft dat je buik langzaam naar die toeter toe groeit πŸ˜‰

Zwangere trek… ook dat is iets raars! Zo kan ik dagen achter elkaar onbeperkt kiwi’s eten om ze vervolgens niet meer lekker te vinden omdat ik dan trek in kaas heb. Pizza als ontbijt klinkt mij ook totaal niet vreemd in de oren en is eigenlijk de normaalste zaak van de wereld. Bepaalde soorten eten worden gewoon obsessies, al heb ik nog geen nachtelijke vreetbuien gehad en heb ik ‘the Mr’ er ook nog geen enkele keer op uitgestuurd om iets speciaals voor me te halen. Wel ben ik al een paar maanden dol op taart en vond ik daar vroeger niets aan πŸ™‚

Dat een permanent verstopte neus een zwangerschapskwaaltje is wist ik ook niet… Ik snurk tegenwoordig als een kettingzaag! Arme, arme echtgenoot van mij… Zelf heb ik er geen last van, ik slaap heerlijk πŸ˜‰

Je buik gaat bewegen! Help…ik heb een aliΓ«n in mijn lijf wonen die mijn lichaam overneemt.

Ik geniet van strijken… Ik die nooit iets streek kan vertederd alle babykleertjes en luiers staan strijken. Niets is leuker dan dat spul allemaal zo mooi mogelijk in de kast te krijgen. Ik heb ineens een visie over hoe het interieur van de babykamer moet zijn, terwijl ik nooit eerder iets gegeven heb om inrichting. Ons interieur word grotendeels bepaald door mijn geliefde, omdat hij er wel oog voor heeft en ik als een idioot op elke hoek van de tafel een kaarsje kan zetten πŸ˜‰

Dat ik eten ineens heel vies kan vinden verbaasd me ook hogelijk, ik heb altijd alles gelust (behalve broccoli) en nu vind ik niks lekker en tegelijkertijd alles. Ik kan zo veel twijfelen over wat ik moet eten dat ik standaard eindig met een boterham met pindakaas…

Iedereen weet alles beter! Gek word ik ervan, in de meest onzekere periode van je leven weten ineens alle vrouwen wat wel en niet mag en iedereen verteld iets anders! De ene vind dat je rustig elke dag een glas wijn mag, de ander vind het bij gelegenheid heel acceptabel. Die at gewoon de hele zwangerschap leverworst en weer een ander dronk rustig meer dan een kop koffie per dag. Volgens de een moet je 12 hydrofiele luiers in de kast hebben en weer een ander vind dat je er aan 40 niet genoeg hebt. Elke baby uitzetlijst is daarin ook verschillend en ontdek tussen al die waarheden nou eens je eigen waarheid!

Alle vrouwen die nu al lacherig doen over de gebroken nachten die ik straks ga krijgen…ik weet heus wel dat niets ter wereld mij voor kan bereiden op de werkelijkheid πŸ™‚ Laat me nog even zwelgen in mijn romantische beeld van rozige baby πŸ˜‰

Wat ik ook niet had verwacht, dat het zo snel zou gaan! 40 weken lijkt zoveel tijd om je voor te bereiden op wat komen gaat maar het is veeeeeeeeeel te weinig! Zo heb ik nog niet na kunnen denken over geboortekaartjes, is er nog niet geklust in ons nieuwe huis en is onze slaapkamer ook nog niet kraamwaardig πŸ˜‰ Ik kan me enorm druk maken over het feit dat ik de juiste pyama’s moet hebben voor tijdens de kraamweek en dat ik alle pyama’s echt heel stom vind. Dat ik niet weet welke kledingmaat ik na de bevalling zal hebben en wat ik ook niet had verwacht is dat ik alle positiekleding echt heel erg stom vind. Ik heb me nog nooit zo lelijk gevoeld terwijl ik altijd iedereen zo mooi zwanger vond zijn πŸ˜‰

Tuurlijk hoor je verhalen van zwangeren die niet kunnen poepen…wat je nooit hoort is dat diarree ook tot de mogelijkheden behoort. Ik durf geen scheet meer te laten! Dat je direct moet gaan plassen als je moet had ik ook niet bedacht…ik sta regelmatig met de broek nat omdat ik dacht dat het nog wel even kon en ik ineens moet hoesten, lachen of niezen. Nee, zwanger zijn is echt niet sexy πŸ˜‰

Mijn lontje is weg! Ik was altijd een behoorlijk relaxte stiefmoeder, de enige regels die ik er op na houd zijn nette tafelmanieren, respectvol communiceren en niet liegen en klikken. Ik kan me nu al dood ergeren aan het feit dat er iemand huiswerk zit te maken en papier afscheurt waardoor er snippers op de grond vallen. Aan het feit dat iemand zijn neus ophaalt of aan zichzelf zit te plukken en ik ontplof om een kleinigheidje… Mijn katten zijn vervelende krengen geworden en doen alleen maar achterlijk, ze laten haren achter en drukken hun neus in mijn schone ramen….

Nee, ik ben echt mezelf niet meer. Ik ben veranderd in een zwanger monster en ik ken haar niet πŸ˜‰

Hoe lang duurt dit en hoe lang duurt het voordat ik weer normaal ben?

Bonsje.

ergens bij horen

ergens bij horen

Al heel mijn leven heb ik het gevoel dat ik nergens bij hoor. Ik ben het meisje dat altijd alleen was, ik voel me ook regelmatig behoorlijk eenzaam. Ik hoorde nooit bij een vriendengroepje, terwijl ik wel altijd vriendinnen heb hoor maar nooit een groepje. Ik voel me eigenlijk een beetje een buitenbeentje…

Ik merk een beetje dat mensen me ‘bijzonder’ vinden. Door mijn openheid en mijn blog krijg ik het stempel ‘dapper’ opgeplakt terwijl ik helemaal niet dapper ben πŸ˜‰ Sterker nog… ik ben de grootste angsthaas die ik zelf ken! Ik durf zelden stappen te maken, ik heb zoveel smoezen en excuses wat er mis zou kunnen gaan. Daarom ben ik ook niet gaan studeren…ik ben te bang om te falen! Aan de andere kant kan ik ook weer ontzettend besluitvaardig zijn, een septumpiercing is een beslissing die ik binnen 30 seconden kan maken πŸ˜‰

Mensen verwonderen zich over het feit dat ik ‘alles’ zomaar online plaats πŸ˜‰ Niets is minder waar… ik deel wat ik wil delen en hou ontzettend veel privΓ©. Jullie krijgen zeker een inkijkje in mijn leven en mijn gevoel maar ik ben behoorlijk gesloten over wat ik niet wil delen. Ik ben gaan delen over mijn depressie omdat ik mensen die dit ook hebben graag wil laten weten dat ze niet alleen zijn. Omdat ik dingen bespreekbaar wil maken. Ik ben gaan delen over mijn kinderwens vanuit eenzaamheid, omdat er zoveel onbegrip is en angst van mensen om er over te praten. Niet omdat ik zo dapper ben of mijn leven op straat wil gooien…

Maar het gevoel dat ik een buitenbeentje ben is niet fijn. Ik ben graag alleen maar ik wil eigenlijk stiekem ook altijd ergens bij horen. Volgens mij is het heel menselijk om ergens bij te willen horen overigens…daarin ben ik dan zeker geen buitenbeentje πŸ˜‰ Ik twijfel al heel lang om deze blog te schrijven en misschien begrijpen jullie er ook helemaal niets van πŸ˜› Ik lijk toch immers altijd zo sociaal?! Ik kan met bijna iedereen goed opschieten en klets nog tegen een lantaarnpaal. Toch voel ik me sociaal minder begaafd, buiten de groep vallen, ik ben verlegen en weet niet hoe ik met aandacht om moet gaan. Ik ben een kampioen in dichtslaan op ongemakkelijke momenten! Wat ik nog erger vind is dat ik onzin ga babbelen op het moment dat ik me onzeker en niet op mijn gemak voel…het beeld wat ik bij mensen achterlaat!

Op de middelbare school viel ik buiten de boot, ik was het meisje met veel make-up op een school waar dat niet zo gewoon was. Een school waar je vooral niet op mocht vallen! Ik werd gepest omdat ik stil en verlegen en anders was. Na de middelbare school was ik het meisje wat ook weer anders was…ik hoorde nergens bij, ik kreeg mijn eerste vriendje maar hij was 8 jaar ouder dan ik en veel verder dan de vriendjes van leeftijdsgenoten. Daarna heb ik wanhopig geprobeerd om ergens bij te horen met als enig resultaat een verpeste reputatie πŸ˜‰ Jongens die niet met me gezien wilden worden, want ik was dik met kort haar en een bril en meiden die wel met me wilden omgaan maar ik werd niet toegelaten tot de groepjes. Ik ging altijd alleen uit maar had altijd wel mensen om me heen, de groepjes die het dan wel okee vonden als ik er naast hing πŸ˜‰

Later toen ik op mezelf ging wonen was dat met een huisgenootje, kreeg ik het stempel ‘lesbisch’ opgeplakt πŸ˜‰ Het was zelfs zo erg, de schilders die ons appartement moesten schilderen hebben gecheckt of we samen sliepen en waren stomverbaasd dat er 2 slaapkamers waren! Het wonen met een huisgenootje was ontzettend gezellig! Wij hadden een klik en we hoorden bij elkaar, al waren we ook ontzettend verschillend…samen waren wij een team. Ik koester de herinneringen aan die supergezellige tijd πŸ™‚

Nadat mijn huisgenootje vertrok, ben ik vrij snel gaan samenwonen met mijn ex… ook daar is geroddel niet van de lucht geweest πŸ˜‰ Dat meisje uit die zware kerk…daar hadden ze toch wel een huwelijk van verwacht πŸ˜‰ Toen ik ging trouwen was ik 25 en waren veel van mijn leeftijdsgenoten al getrouwd en zelfs moeder. Hoe vaak ik niet heb moeten horen dat ik ‘toch al wat ouder was toen ik trouwde’….Hoorde ik er weer niet bij! Moeder werd ik ook al niet, dus ook daar bleef ik een buitenbeentje. Nu word ik wel moeder maar ben ik de enige van mijn leeftijd met een baby…de rest heeft al pubers! Uiteindelijk val ik altijd buiten de boot πŸ˜‰ Kan ik nooit meepraten en hoor ik nergens echt bij.

Nu ben ik de vrouw die 100% is afgekeurd vanwege chronische pijn en beperking. Van de buitenkant zie je niets aan me dus ook daar is veel onbegrip. Mensen weten niet hoe het voelt om dagelijks zoveel pijn te hebben, je kan toch zeker wel een paar uurtjes werken?! Waarom ga je geen vrijwilligerswerk doen? Ik heb het allemaal geprobeerd…ging en ga nog steeds continu over de grenzen van mijn pijn en beperking heen. Uiteindelijk word ik doodongelukkig van het gevoel dat ik faal en niks kan. Dat ik niet bij kan dragen aan de samenleving…hoe leg je nou uit hoe dit voelt?

De eerste en enige keer dat ik echt voelde dat ik ergens bij hoorde was bij mijn ex schoonfamilie πŸ™‚ De zussen van mijn ex waren zo ontzettend gezellig! (ik vind jullie nog steeds geweldig hoor!) We gingen samen uit eten, een nachtje weg, dingen ondernemen, shoppen…ik hoorde erbij! Dat gevoel, om ergens bij te horen is echt zo lekker! Ik mis ze nog steeds, want als je gaat scheiden ga je niet alleen van je partner af maar ben je ook ineens geen familie meer. Je gaat een bepaalde afstand houden om niemand voor het hoofd te stoten.

Nu ben ik samen met ‘the Mr’ een ijzersterk en liefdevol team maar ook samen horen wij niet echt ergens bij. Wij zijn samen…een beetje op elkaar aangewezen. We hebben vrienden, maar zijn geen onderdeel van een groepje. Daar balen we soms van maar we weten ook dat we ontzettend veel geluk hebben met elkaar. We zijn ook graag samen πŸ™‚ Ondernemen samen veel en delen veel. Lief en leed, geluk en dingetjes van alledag. Het gevoel voor hardlopen heeft hij zelfs op mij over kunnen brengen πŸ™‚

Toch mis ik het gevoel van ergens bij horen nog steeds, al ben ik nu bijna 37 en ruimschoots volwassen…Het blijft een dingetje en ik blijf me afvragen wat het nou is, waarom ik nooit ergens echt bij hoor.

Is het raar om ergens bij te willen horen of is het normaal en menselijk om in de groep geaccepteerd te willen worden?

Bonsje

zwangerschapsupdate week 26

zwangerschapsupdate week 26

Het is hier alweer een tijdje stil….

Ik vind het moeilijk om te schrijven, wat moet ik nou helemaal vertellen? Ik heb niet zoveel nieuws πŸ˜‰ Jullie weten allemaal dat ik zwanger ben πŸ˜› Ik heb ook recepten genoeg maar geen energie om ze uit te schrijven, de foto’s staan al lang klaar maar het schrijven kost me echt moeite. Plus dat ik met mijn demente hoofd de juiste woorden niet kan vinden of als ik ze wel kan vinden totaal vergeten ben hoe je het ook alweer schrijft πŸ˜‰

Daarom is het dus een beetje stil, niet omdat ik jullie niet mis of omdat ik geen zin meer heb maar eigenlijk gewoon omdat het me heel veel moeite kost en ik de energie niet heb.

Want die energie…die stop ik in het schoonmaken van mijn huis! Mijn nesteldrang is al heel vroeg begonnen, tot groot plezier van ‘the Mr’ want het huis is nog nooit zo schoon geweest. Ik heb de plinten in het hele huis al zeker 3 keer schoongemaakt…alleen deze week al. Vorige week bevond ik me onder de eetkamertafel want ik besloot ineens dat die van onder schoon gemaakt moest worden. De plafonds zijn allemaal gepoetst, de muren gedweild… Vraag me niet waarom maar ik word gek van mezelf πŸ˜‰ Ik blijf poetsen…de spiegel van de badkamer word 2 keer daags gepoetst en wee diegene die waagt om er tandpasta in te spetteren!!!

De babykamer is nog niet eens klaar en ik heb hem al zeker 3 keer helemaal schoongemaakt, tussen al het stof van het schuren en schilderen door… Ik spoor echt niet meer! De babywas ligt al gewassen en gestreken in dozen, klaar om in de kast gelegd te worden…zodra die babykamer dan klaar is en weer schoongemaakt πŸ˜‰

De Zeeman heeft een beste klant aan me, want de babycollectie is zo leuk! Eigenlijk kan ik bijna niet meer lopen vanwege de pijn in mijn bekken en mijn rug maar ik kan mezelf niet beheersen πŸ™‚ Ik moet elke week even kijken! Het shoppen voor je kleine is zo ontzettend leuk…Ik heb al een fantastische wagenspanner gekocht bijΒ Lulu’s en Mery’s kraamcadeautjes. Helemaal verliefd op mijn mooie gele girafjes, al zegt een ander nou 100 keer dat geel niet bij mijn rode wandelwagen staat πŸ˜‰ De rode wandelwagen vloekt al helemaal bij mijn roze maxi- cosy maar wat kan mij dat nou schelen! Ik koop gewoon wat ik leuk vind, ik ben nog nooit zo perfectionistisch geweest en dat ben ik bij mijn babyspullen dus ook niet πŸ˜‰

Net heb ik mijn prachtige okergele ledikantdeken opgehaald bijΒ Handmade babystuffΒ , ook al zo’n leuk lokaal bedrijfje van moeder en dochter die samen de mooiste dingen haken en breien. Allemaal zeer betaalbaar en met liefde gemaakt. Ik word een ware kampioen in koopjes vinden voor onze stoere babykamer πŸ˜‰

Maar ik hoor regelmatig dat mensen nieuwsgierig zijn hoe het nu met me gaat…

Vandaar even een kleine update πŸ™‚ Het gaat naar omstandigheden goed…Ik heb alleen ontzettend veel pijn. Pijn in mijn schouder, bekkenpijn en pijn in mijn rug. Met al die pijn ben ik dus redelijk bezeten van de schoonmaakwoede, ik kan mezelf niet beheersen daarin πŸ˜‰ Ik ben gewoon ontzettend zwanger, mijn buik word mooi rond en mijn haar en nagels groeiden nog nooit zo snel. Ik kan uren genieten van het bewegen van mijn buik, ik praat tegen de kleine en zing stiekem als niemand het hoort liedjes voor haar πŸ™‚ Ik ben intens nieuwsgierig naar wie ze is en op wie ze zal lijken. Mijn geduld wat altijd redelijk groot was is verdwenen, net als mijn lontje…ik ontplof en kom onredelijk uit de hoek. Ik ben niet de liefste zwangere die er ooit heeft rondgelopen maar dit komt vast wel weer goed πŸ˜‰

Mijn veranderende lijf blijft me verbazen…zwanger zijn doet rare dingen met een menselijk lichaam! Net toen ik me stond te bedenken dat ik gelukkig nog geen last had van lekkende borsten en andere gekkigheid, besloten mijn borsten om wel te gaan lekken. Dat was even een schocking momentje waardoor ik heel hard moest lachen maar ook een beetje huilen…want huilen,dat doe ik tegenwoordig om elke dwarse scheet πŸ˜‰ Ik ben aan de ene kant retetrots op mijn ronde buik maar aan de andere kant moet ik loslaten dat ik dik word en daar heb ik moeite mee. Je hele leven ben je aan het lijnen en ineens gaat het groeien buiten jezelf om, je word gewoon rond en die buik word gewoon dik…

Al met al ervaar ik het zwanger zijn als een achtbaan van ervaringen en emoties, ik ben dankbaar dat ik dit mee mag maken en ik weet ook dat ik dit nooit had willen missen! Het is het meest bijzondere wat ik ooit heb meegemaakt en het gevoel van leven in je buik is onbeschrijflijk bijzonder…ik kan er geen woorden voor vinden. Ik probeer het allemaal zo bewust mogelijk mee te maken en misschien deel ik daarom veel minder dan normaal met de buitenwereld πŸ™‚

Ik beleef intens en voor mezelf πŸ™‚

Liefs Bonsje.

Infertility sucks… You don’t

Infertility sucks… You don’t

Jaren lang hoorde ik bij de groep vrouwen die geen kinderen kreeg, onverklaarbare infertiliteit. Dit jaar ben ik wonderlijk genoeg zonder enige hulp zwanger geraakt. Een groot wonder, niet te bevatten en ik kan er maar moeilijk onbevangen van genieten. Omdat ik gewoon nog steeds niet kan geloven dat het echt waar is. Ik ben bang, mijn zusje zei het ooit al eens….’vanaf het moment dat je weet dat je zwanger bent, ben je nooit meer zorgeloos’. Het klopt als een bus!

Jaren lang voelde ik me niet gehoord en begrepen, mijn kinderloosheid drukte zwaar op me. Ik was verdrietig en bang, bang om eenzaam achter te blijven, bang dat anderen me niet voor ‘vol’ zagen. Ik kon immers geen kind krijgen, ik faalde in mijn belangrijkste taak als vrouw. Ik ging door een diep dal, verschillende diepe dalen zelfs.

Maar via social media vond ik verbinding met andere vrouwen zoals ik. Vrouwen die vechten tegen de ongewenste kinderloosheid, vrouwen die zware trajecten in gaan en alle mogelijkheden aangrijpen om toch moeder te worden. Vrouwen die ook bang zijn, verdrietig en boos zijn en door diepe dalen gaan. Ik hoorde bij een groep vrouwen die elkaar zonder woorden begrepen, vrouwen die weten hoe het voelt om blij maar ook jaloers en verdrietig te zijn. Vrouwen die soms alle zwangere buiken willen ontwijken maar stiekem ook mee willen genieten van het grote wonder. Vrouwen die weten dat hun gevecht ten einde is en zonder resultaat zal blijven, vrouwen die daardoor weer door een diep dal gaan om rust en erkenning te vinden.

Ik hoorde erbij…

En toen, toen overkwam mij dit grote wonder!

Ik voel me een beetje schuldig tegenover al die vrouwen,ik weet niet of ik nog op ze mag reageren en of het terecht is dat ik ze nog volg. Ik begrijp ineens waarom mensen het soms zo moeilijk vinden om hun zwangerschap bekend te maken. Bij elke foto die ik online plaats weet ik dat iemand anders verdrietig zal zijn. Omdat zij nog steeds vechten, of weten dat het niet meer gaat gebeuren. Ik wil eigenlijk zoveel mogelijk genieten van mijn grote wonder maar ik ben nog niet vergeten hoe het voelt.

Het hopeloze wachten, het wanhopen, de boosheid, het verdriet, en de jaloezie…verschrikkelijke pijn van infertiliteit. Ik voel het nog steeds al ben ik nu toch eindelijk zwanger. Het genieten voelt heel erg dubbel. Ik bid elke dag voor al die meiden die ik ken, de nog strijden of moeten leren omgaan met het feit dat ze geen moeder gaan worden. Ik bid ze een wonder toe, ik bid voor rust en berusting… Het doet zo zeer.

Als vrouw hang je toch je identiteit op aan het feit dat je in staat bent om een kind te baren, het is waar je lichaam voor gemaakt is. Als dat niet lukt is dat intens moeilijk, je moet je eigen identiteit opnieuw uitvinden en dat is moeilijk! Eigenlijk is dat gewoon niet te doen…het is klote, niet eerlijk en wreed.

Via Instagram kwam ik een hele dappere vrouw tegen, ik volg haar al een tijdje. Ze gaf mij kracht om mijn identiteit terug te vinden in mijn rol als kinderloze vrouw. Deze Shannon Wooten is zo sterk en dapper! Ze moest haar kinderwens door ernstige endometriose opgeven, ze ging ook door het diepe dal van zelfhaat en depressie en vond haar kracht terug door zich te realiseren dat zij niet faalt, het is de infertiliteit die klote is…niet zij. Die gedachte heeft haar erdoorheen gesleept. De pijn word niet minder maar ze vond wel haar doel, andere vrouwen helpen omgaan met het verdriet en de pijn.

Infertility sucks…you don’t!

Wat heb ik veel aan haar gehad en wat vond ik het fijn dat ze ‘freakin’ happy’ voor mij is dat ik nu toch zwanger ben! Want het is waar… je voelt je schuldig naar al die vrouwen die het niet mee gaan maken of die vechten voor dit wonder.

Nog steeds krimp ik ineen als ik kinderen zie met rode krullen en bruine ogen…na mijn IVF-icsi avontuur had het zo moeten eindigen. Het doet nog steeds zeer…

Het jaar is bijna om, dit jaar waarin ik vocht en opgaf, dit jaar waarin ik accepteerde dat ik geen moeder zou worden. Het jaar waarin ik te moe was om nog door te gaan…het jaar waarin ik zwanger raakte. Volgend jaar mag ik hopelijk moeder worden van ons kleine meisje, het jaar waar ik mijn hele leven al over heb gedroomd.Ook al ben ik nu intens gelukkig…ik weet zo goed hoe jullie je voelen. De pijn van infertiliteit vergeet je nooit… maar onthou goed! Infertility sucks… You don’t!

Ik bid voor jullie allemaal, sterke mannen en vrouwen van kinderwensbloggers, help mijn ooievaar is stekeblind, lieve Daan, Huisjenr10 en de rest van de meiden die ik volg via social media…jullie zijn helden!

Bonsje.

Eindelijk je eigen kindje.

Eindelijk je eigen kindje.

‘Wat fijn dat je eindelijk je eigen kindje krijgt’ een ontzettend goedbedoelde opmerking die ik regelmatig te horen krijg. Ik begrijp dat het lief bedoeld is maar toch doet het een beetje onrecht aan wat ik met mijn meiden heb. Het voelt ontzettend ongemakkelijk als mensen dit zeggen.

Want, wij hebben keihard gewerkt om het gezin te worden wat we zijn. Ik ken de meiden dik 6 jaar en in die 6 jaar hebben wij hard gewerkt aan onvoorwaardelijke liefde en wederzijds begrip. We hebben ruzie gemaakt, zijn jaloers op elkaar geweest, we hebben gelachen, van elkaar geleerd en hebben van elkaar leren houden op een onvoorwaardelijke manier.

Het vormen van een stiefgezin duurt gemiddeld 7 jaar en kan verschrikkelijk mis gaan. Bij ons heeft het ontzettend goed uitgepakt, iedereen heeft zijn plekje gevonden binnen de nieuwe relatie en we horen bij elkaar. Onlosmakelijk verbonden door liefde, de liefde tussen hun papa en mij, de liefde tussen hun en hun papa en de liefde tussen ons.

Ik heb geleerd dat ik niet alles af kan dwingen en dat afstand nemen soms de enige manier is om tot elkaar te komen. Dat ik niet hun moeder ben en dat ook niet hoef te zijn. Ik heb mijn perfecte plaatje los moeten laten om het plaatje perfect te krijgen. Door open met elkaar te communiceren en nooit op te geven heb ik 3 meiden gekregen die graag bij ons zijn en met alles bij ons komen.

De meiden hebben geleerd dat niet alles in 2 huizen hetzelfde hoeft te zijn en dat ze ook van mij mogen houden zonder dat dat afbreuk doet aan de liefde voor mama. Dat Bonsje dingen anders doet, anders communiceert en andere regels heeft en dat dat gewoon prima is. De opmerking ‘ja maar bij mama…’ die horen we dan ook niet meer πŸ˜‰ Ik ben namelijk mama niet, dit is niet mama’s huis…dit is ons huis.

Ze hebben even moeten wennen aan mijn directe manier van communiceren πŸ˜‰ ik ben kort, duidelijk en direct…eigenlijk een beetje tactloos. Ik pak dingen niet mooi in, ruik ik puberzweet? Dan word je naar boven gestuurd om je te wassen en een deo’tje in je oksels te smeren want ‘je stinkt naar zweet’. Mensen kunnen dit als hard ervaren maar mijn bedoeling is altijd liefdevol. Ik kan het ze beter thuis leren dan dat ze er op school mee gepest worden.

Ik heb moeten leren om niet alle vragen te beantwoorden. Sommigen dingen horen bij mama en ik moet dus heel bedachtzaam zijn om ze dan door te verwijzen naar hun moeder. Mijn hoofd heeft daar moeite mee want vragen horen direct beantwoord te worden maar kinderen komen dus ook met vragen over seksualiteit! Ik heb geleerd dat mensen daar verschillend in staan en dat stukje opvoeding hoort bij hun moeder πŸ˜‰ Vinden de meiden soms ook lastig want je wil natuurlijk je vraag direct beantwoord hebben. Maar vanuit loyaliteit checkten ze dan de antwoorden ook nog bij de andere partij waardoor onbegrip en verwarring kan ontstaan, ik zwijg dus in alle talen over seks πŸ˜‰

Als mensen denken dat het makkelijker is om stiefkinderen te hebben omdat je ‘die niet elke dag hebt’…dan kom je bedrogen uit! Het maakt het zoveel gecompliceerder! Je mist veel, je krijgt niet alles mee, kinderen veranderen met de dag en wisselen per uur van mening. Vinden ze iets de ene week heerlijk…de volgende keer krijg je een keihard ‘je weet toch dat ik dat niet lust!’. Ik vond dit verschrikkelijk uitdagend, elke 2 weken moest ik ze opnieuw leren kennen, de regels hier moesten weer aangehaald worden en na 2 dagen gaan ze dan weer weg om na 2 weken het hele proces weer te moeten herhalen.

Je maakt je over je stiefkinderen net zoveel zorgen als over ‘eigen’ kinderen, je houd immers van ze! Je kent elkaar, je weet waar irritatiepuntjes zitten. Je blijft praten, liefhebben, leren en doorgaan.

Dit volhouden heeft er toe geleid dat mijn oudste stiefkind regelmatig appjes stuurt met vragen over mode, vriendjes, liefde en van alles. Dat ze vertelt wat haar bezig houd en dat ze ontzettend veel met ons deelt. De jongere 2 doen dit veel minder maar zitten ook in de fase dat ze worstelen met het loyaliteitsconflict πŸ˜‰ Ik hou daarin afstand…ik heb geleerd dat het vanzelf wel goed komt! Liefde kan je niet afdwingen, liefde verdien je πŸ™‚

Hoezo zijn deze meiden niet mijn ‘eigen kinderen’? Ze zijn niet gegroeid in mijn buik, maar zeker wel in mijn hart! Hun vader en ik krijgen samen nog een kindje, ik ben voor het eerst zwanger. Ik maak het voor het eerst vanaf het begin mee en zal voor het eerst ervaren hoe het is om 24/7 een kind thuis te hebben. Maar ook de meiden, mijn meiden maar niet mijn dochters…hun heb ik 24/7 in mijn hart πŸ™‚ #stiefmoederliefdeisookmooi

Bonsje.

zwangerschapscravings en kwaaltjes

zwangerschapscravings en kwaaltjes

Wat ben ik stil he! Ik maak ook gewoon niet zo heel veel mee, ik ben namelijk ontzettend zwanger πŸ˜‰ Ik slaap, ik eet en ik ben misselijk, ontzettend misselijk. Gelukkig hoef ik niet over te geven maar het gevoel is er wel, daardoor kom ik denk ik ook niet zo heel veel aan. Tot nu toe ben ik ongeveer 2 kilo bijgekomen en dat vind ik zelf enorm meevallen!

We zijn vandaag 11 weken en 3 dagen in blijde verwachting van onze kleine flup en volgens mij gaat alles zoals het hoort. Ik ben moeier dan moe, misselijker dan ik ooit had gehoopt en mijn buik groeit al gezellig. Ook moest ik om een nieuwe bh, aangezien mijn boobs nogal groter dan groot worden. Samen met mijn moeder toog ik naar een mooie lingeriezaak op Urk en pastte ik daar ongeveer 10 bh’s die allemaal te klein waren of niet goed zaten. Met mijn voormalige cup H had ik al verwacht dat het een lastig dingetje zou worden…maar na even passen en meten kwamen we er achter dat ik inmiddels de trotse eigenaresse ben van een cup K!!! Shocking! Maar goed, de bh werd besteld en kwam van de week binnen. Hij zit heerlijk en is het geld (een klein vermogen) meer dan waard!

Nog zo’n gek zwangerschapskwaaltje is dat je een kleine gasfabriek in je buik krijgt! Ik laat scheten waar ik zelf beroerd van word en ben inmiddels de schaamte voorbij…het is me de buikpijn niet waard…ik laat scheten in het openbaar! Ik durf voor het eerst in mijn leven op een openbaar toilet te poepen… Echt de schaamte voorbij πŸ˜‰

Eten en drinken is nogal een dingetje, omdat ik misselijk ben en alles vind stinken, is koken een drama. Maar als ik niet eet krijg ik honger en honger maakt nog meer misselijk. Een constante zoektocht naar iets wat ik wil eten dus! Op dit moment is het: warme havermoutpap, kiwi’s, aardbeien, frambozen en alles wat krokant gefrituurd is… Deze gek heeft craving’s! Ik droom van kipnuggets van mcDrek met chilisaus, kroketten van Auke en krokant gebakken tosti’s. De frituurhappen probeer ik tot een minimum te beperken maar het fruit mag ik natuurlijk aan toegeven πŸ™‚

Water is het enige wat ik lekker vind maar valt niet lekker, cola valt heerlijk maar vind ik zo vies… mijn nieuwste vondst is ginger ale! Lekker met veel ijs maar ook hier kan ik beter niet teveel van drinken met al die suiker. Ik trakteer mezelf er af en toe op, net als dropjes… dropjes helpen enorm tegen het misselijke gevoel, sowiso alles wat zoet ik eigenlijk. Het is ongelooflijk maar deze hartige snoeper is een zoetekauw geworden!

Zwanger zijn doet rare dingen met een mens! De eerste 10 weken had ik het ijskoud en nu heb ik ineens zweet op plekken waar ik het niet eerder zag. Elke activiteit levert opvliegers op en iedereen die me in de weg loopt kan een veeg uit de pan krijgen. Verlegen Bonsje durft ineens van zich af te bijten πŸ˜‰ Mijn grote hobby is ineens mijn grootste vijand…koken vind ik echt afschuwelijk. Jammer genoeg kan ‘the Mr’ nog geen aardappel koken! En waar ik altijd graag experimenteerde in de keuken, nu wil ik alleen Hollandse pot! Aardappels met groente en vlees…witlof met kaassaus, bietjes met gehaktballen en een lekker bord andijvie πŸ™‚ ‘The Mr’ is een beetje zielig πŸ˜‰

Intussen ruimt het hier in huis lekker op, alles wat me in de weg staat word op de weggeefhoeken gezet en er is veel dat me in de weg staat! Ik kan ineens slecht tegen rommel en overbodige zooi… Straks na de bevalling ben ik vast alles kwijt πŸ˜‰ In ieder geval heb ik al veel mensen blij gemaakt met mijn opruimwoede πŸ˜›

Ook zette ik vol trots mijn eerste buikfoto online, jammer genoeg was daar een eikel van vroeger. Zo een die niet volwassen is geworden in de 20 jaar dat ik hem niet meer heb gezien…Hij vond het nodig om zijn mattie te taggen om mij eens flink uit te lachen! Jammer hoor, het leverde hem een blok op en mij een rotgevoel. Maar ik ben trots op mijn buik en mijn veranderende lijf. Ik wil er van genieten en ga dat dus ook gewoon schaamteloos doen πŸ˜‰ Elke eikel die me dat niet gunt…volgende keer schuw ik naming and shaming niet!

Mijn hersenen zijn ook gekrompen tot formaat pinda, praten is ineens een opgave! Ik kom niet meer uit mijn woorden en kan de meest simpele dingen niet meer bedenken. Vergeven jullie me mijn schrijffoutjes maar πŸ˜‰

Jup, zwanger zijn doet gekke dingen met een mens πŸ™‚

Bonsje.

Spontane knuffels

Spontane knuffels

Ik was altijd een heel onaanraakbaar persoon, niemand mocht in mijn persoonlijke zone komen. Dat betekent ook dat je een heel eenzaam bestaan hebt. Maar fysiek aangeraakt worden voelde voor mij vreselijk naar en nog steeds heb ik er wat moeite mee, tegenwoordig alleen bij onbekenden overigen. Een rondje winkelen of door de stad is voor mij ook niet iets waar ik van kan genieten, want overal kom je ze tegen…vieze mannetjes!

Vorige week donderdag nog, ik loop over de markt en ik zag hem al aankomen. Shaggie in de mondhoek, viezig met een oud petje op, starend naar mijn borsten en doelbewust bezig om me klem te lopen zodat hij “per ongeluk” tegen mijn borsten aan kon lopen. Ik kon hem ontvluchten door bij de tassenman de kraam in te duiken. Eigenlijk wil ik zulke mannetjes eens stevig uitschelden maar dat durf ik dan weer niet. Terwijl ik echt absoluut niet ben gediend door aanrakingen van vreemden. Mijn keurig correcte persoontje probeert scenes altijd te vermijden πŸ˜‰

Toch merk ik wel dat ik opener ben geworden naar mensen, ik knuffel zelf ook vaker. Ik knuffel mijn ouders, mijn vrienden, mijn stiefjes, eigenlijk mensen die me dierbaar zijn en dat gaat steeds beter. Ik geniet er zelfs een beetje van πŸ˜‰ Intimiteit was altijd iets waar ik moeite mee had maar in mijn weg om mezelf te vinden gaat het steeds een stukje beter. Ik merk zelfs dat ik mensen die ik gewoon maar aardig vind een knuffel geef, of ze even aanraak en dat ik hun aanraking ook niet meer heel eng vind. Mensen die ik eigenlijk alleen via facebook heb leren kennen en waar ik een bijzondere klik mee heb, ik kom ze tegen en mijn gevoel zegt meteen dat ik ze wil knuffelen. Deze knuffels worden ook nooit afgeweerd πŸ˜‰ Blijkbaar hebben mensen behoefte aan een warme arm om zich heen.

Ik probeer in het contact met mensen altijd om positief en opbouwend te zijn. Niemand heeft iets aan negativiteit, als ik niets aardigs kan zeggen hou ik mijn mond πŸ˜‰ Ik probeer ook om vooral niet te roddelen, al is dat als vrouw wel eens een beetje moeilijk. In die week voordat we ongesteld moeten worden zijn we toch wat gemener van aard πŸ˜‰ Wel geef ik mensen zomaar spontaan complimentjes, mensen die ik niet ken en mensen die ik wel ken. Een gemeend compliment kan iemands dag zoveel mooier maken. Ik hou van de stralende blik die ik op iemands gezicht zie verschijnen na een vriendelijk woord of een lief compliment πŸ™‚ Samen kunnen we de wereld mooier maken!

Ik ben op mijn blog heel open en eerlijk en toch zijn er nog mensen die niet genoeg hebben aan wat ik wil delen. Maar in plaats van dat ze hun vragen bij mij komen stellen, proberen ze bij mijn familie en vrienden te hengelen. Deze mensen vinden het blijkbaar moeilijk om mij persoonlijk te benaderen, terwijl ik toch heel bereikbaar ben πŸ˜‰ Misschien is het omdat ze zelf niet open willen en kunnen zijn, wel willen meelezen maar nooit reageren. Ik heb een facebookpagina, je kan reageren op mijn blog, een mailtje sturen, een prive berichtje sturen…. Mijn familie en vrienden hebben niet gevraagd om mijn blog en ze weten ook zeker niet alles over mij πŸ˜‰ Ze hebben recht op hun privacy, dus mensen met vragen…stel ze gewoon aan me. Het ergste wat je kan gebeuren is dat ik je zeg dat het je niets aan gaat πŸ˜‰ Ik deel immers al genoeg!

Gelukkig zijn er ook mensen die mijn blog lezen en me persoonlijk benaderen. Vorige week donderdag na dat nare mannetje kwam ik ook nog iemand tegen die mij dan weer een heel positief gevoel gaf. Ik kwam van de Action terug gewandeld en zag een vrouw met rood haar, lang en enigszins opvallend. Ze viel mij op in ieder geval πŸ˜‰ Blijkbaar straalde ik dat uit, want ineens keek ze me recht aan en met een blik van herkenning sprak ze me ineens aan πŸ™‚ ‘Heeeee, jij bent Bonsje!’ Deze mevrouw leest mijn blog, ze heet Natasja en ze maakte mijn dag! Ze vertelde dat ze zo met me meeleeft en ze vroeg heel spontaan…’Mag ik je knuffelen?’ Waar ik vroeger een paniekaanval zou krijgen bij deze vraag, ontving ik nu een liefdevolle spontane knuffel van een voor mij onbekende vrouw en het was fijn!

Ik ben niet meer onaanraakbaar, door mezelf open te stellen ben ik een aanraakbaar mens geworden dat open staat voor spontane knuffels πŸ™‚

Bonsje.

DiΓ«ten met maaltijd vervangers.

DiΓ«ten met maaltijd vervangers.

Zoals jullie wel weten ben ik al een hele tijd bezig met een koolhydraat arm dieet. Dat merken jullie hier ook wel een beetje want er komen maar weinig nieuwe recepten. Dat komt omdat ik er erg veel moeite mee heb om nieuwe dingen te verzinnen, het is namelijk echt niet makkelijk! Daarom was ik zo blij dat ik een startpakket van dit koolhydraatarme dieetΒ mocht proberen!

Dit startpakket maakt het makkelijk om een koolhydraatarm dieet te volgen dat hoog in proteΓ―nen is en laag in vet. Koolhydraatarm eten betekent dat je bijna geen suikers meer eet. Je schrapt dus alle koolhydraatrijke producten uit je dieet zoals brood, aardappels, rijst en pasta. Suiker is helemaal uit den boze….Daardoor komt je lijf in ketose. Dat houd in dat je lichaam geen energie meer kan halen uit koolhydraten want die krijg jij niet meer binnen. Omdat je lijf toch energie nodig heeft, zal het nu de energie ergens anders vandaan gaan halen en dat is dus uit vet! Precies wat we willen natuurlijk πŸ˜‰ Als je dus veel eiwitrijke voeding binnenkrijgt met maar weinig vet, zal je lijf zijn energie gaan halen uit jou eigen vetreserves. Het gaat in de ketogene status….dat merk je ook wel een beetje want…je stinkt ontzettend uit je mond! Daarvoor helpt een kauwgumpje gelukkig prima πŸ˜‰

Van tevoren was ik wel een beetje sceptisch, ik heb me eigenlijk altijd verzet tegen maaltijd vervangers. Maar ik heb mijn mening flink bij moeten stellen kan ik jullie wel vertellen! Wat een gemak, lekkere producten en grote resultaten! Het startpakket is voor 10 dagen en bevat voor elke dag 3 hoofdmaaltijden en 2 tussendoortjes. Daarmee moet je de dag zeker wel doorkomen lijkt mij πŸ˜‰

Toen ik het pakket openmaakte viel me de grote diversiteit van de producten op, het zijn niet alleen zakjes poeder om shakes mee te maken! Er zaten kant en klaar smoothies in, een warme maaltijd met kip, heerlijke repen en koekjes, brood… ja echt…brood! een potje aardbeienjam en allerlei zakjes met poedertjes voor smoothies, pudding, soep, havermout, pannenkoekjes en chili con carne!

Ook zat er een instructie enveloppe in met tips, bereidingsadviezen en duidelijke uitleg over het dieet. Wat ik fijn vond was dat Novashops duidelijk benoemt dat er nog wel groente gegeten moet worden om voldoende vezels binnen te krijgen en tips geeft, wat te doen bij moeilijke stoelgang.

Was het lekker?

Ja, eigenlijk vond ik alle producten die ik in de doos heb gekregen lekker! Het minst lekker vond ik de bananenpudding omdat die heel erg naar banaan rook maar totaal geen smaak had. De aardbeipudding kon ik ook duidelijk zien dat er echt aardbei in zat. Het meest lekker vond ik het brood en dat gekke zakje met chili con carne. Het brood is stevig, vol pitten en supermals…wel een heel klein beetje zout maar het vult als een malle! De chili heb ik zo om gelachen toen ik het zakje ontdekte want hoe kan dat nou wat worden…..Het werd wat! Lekker joh! en ik ben heel kritisch als het om warm eten gaat!

Omdat ‘the Mr’ natuurlijk ’s avonds wel gewoon warm wil eten heb ik besloten om de warme maaltijd niet uit het pakket te gebruiken. ’s Avonds heb ik gewoon gekookt, waardoor ik wat langer met mijn startpakket kon doen.

Viel ik daardoor misschien minder of langzamer af?

Ik heb geen idee! Ik ben in 10 dagen 3,6 kilo kwijtgeraakt πŸ™‚ Ik heb geen honger gehad, we hebben pasen nog tussendoor gevierd waarbij ik gewoon heb gegeten en dus uit ketose ben geraakt. Als je uit ketose raakt duurt het 2 dagen voordat je weer in ketose bent en dus weer gaat afvallen…. Ik moet dus zeggen dat ik nog meer resultaat had kunnen hebben πŸ˜‰ Maar ik ben duidelijk super enthousiast over het resultaat wat ik nu al behaalde!

Is het duur?

Een pakket zoals dat wat ik ontving was tijdens een kortingsactie 99,95 euro. Dat lijkt heel veel maar toen ik het eens even om ging denken en logisch ging rekenen kwam ik tot de conclusie dat het eigenlijk enorm meevalt. Het kost je dus een tientje per dag maar daarvoor heb je dus wel elke dag 3 maaltijden en 2 tussendoortjes. Als je een beetje normaal boodschappen doet en vlees bij de slager koopt en groente bij de groentejuwelier zit je hier ook zomaar aan πŸ™‚

Is het makkelijk?

Ja, het is enorm makkelijk! Het genot van niet na hoeven denken en gewoon iets kunnen pakken vond ik fantastisch. De repen en koekjes uit het pakket zijn echt zooooo lekker! Ik heb er echt van genoten om ’s avonds nog zo’n snackmomentje te kunnen pakken, tijdens het series kijken op de bank met ‘the Mr’. Hij een stukje chocola en ik een lekker drankje of een reep wat ik stiekem nog lekkerder vond dan mijn favoriete chocola van Tony’s πŸ˜‰

Kortom….ik ben enthousiast geraakt en ik kan deze manier van koolhydraat arm eten echt wel aanraden πŸ™‚

Bonsje.

 

Waarom ik vandaag SGP stem

Waarom ik vandaag SGP stem

Ja mensen, dat lezen jullie echt goed! Ik stem vandaag op Kees van der Staaij…

Waarom in hemelsnaam?! Dat denken jullie vast en dat wil ik jullie graag uitleggen πŸ˜‰ Niemand had verwacht dat ik ooit SGP zou gaan stemmen, zelfs ik niet. Ik ben immers niet de meest typische SGP vrouw met mijn piercings, tattoo’s, korte haren en mijn iets gewaagdere kleding. Ook ben ik niet heel gelovig of aangesloten bij een kerk. De rol waarin de SGP de vrouw het liefst ziet (thuis bij de kinderen en keurig op de achtergrond) past mij ook niet. Ik ben iemand die zich laat zien en van zich laat horen.

Zelfs de standpunten van deze partij komen niet heel erg over een met de mijne πŸ™‚ Want voor mij mag geloof prima buiten de staat blijven. Ik gun mensen het recht om waardig te sterven als ze klaar zijn met hun leven (please… don’t shoot me) en hoewel ik zelf anti-abortus ben, een verbod op abortus lijkt mij niet de juiste oplossing. In mijn beleving zal dit verbod alleen maar voor meer en grotere problemen gaan leiden. Plus…wie ben ik om iemand, wat dan ook te verbieden?!

De uitspraak van Kees over de gebedsoproep op vrijdag, moest ik hard om lachen. Wij leven immers in een land waarin vrijheid van godsdienst een enorm groot goed is. Wij zijn daar terecht trots op, als de moslims niet op mogen roepen tot gebed… dan ook gelijke monniken, gelijke kappen. Dan moeten de kerk klokken die op zondag oproepen tot gebed ook gaan zwijgen. Dat komt er dus niet door en ik vind dit ook echt geen belangrijke zaak in de verkiezingen. Eerlijk gezegd zal het me worst zijn!

Waarom stem ik dan toch SGP vandaag?

Vroeger vond ik politiek niet zo interessant, ik stemde wel maar meestal op de partij die mijn vader ook stemde. Zo heb ik LPF gestemd, CDA en zelfs VVD. Die mannetjes in Den Haag, die zochten het maar uit zonder mij πŸ˜‰ Maar mijn ouders hebben mij altijd gepusht om te gaan stemmen, ik moest mijn stem niet verloren laten gaan en dat ben ik met ze eens!

De afgelopen jaren ben ik me meer gaan verdiepen in de Nederlandse politiek en wat is het een lachwekkende bedoening zeg! We hebben de lachende jokkebrok, die van alles belooft en het vervolgens niet waar kan maken. Waarop excuses komen, die nog onsmakelijker zijn, doe maar normaal….

Dan komt de blonde haatzaaier, waar ik doodsbang voor ben! Hij krijgt het voor elkaar om alles en iedereen boos op elkaar te laten zijn. In zijn uitspraken is hij uiterst respectloos en grof, alles wat ik niet prettig vind in een mens dus. Ik kan en wil daar niet op stemmen!

De linkse mooiboy kan ik ook niks mee, hoewel hij leuk is om naar te kijken en ook op een prettige manier debatteert….

Maar Kees van der Staaij, hij staat er nu een paar jaar als frontman van de SGP en wat doet hij het goed! Hij kletst niet uit zijn nek, hij staat voor normen en waarden. Kortom hij is de eerste integere politicus die ik in jaren gezien heb! Ook denk ik dat het belangrijk is om in alle wilde en woeste verkiezingsbeloftes een tegengeluid te laten horen. Het tegengeluid van liefde en respect! In mijn ogen heeft Kees laten zien dat hij daarvoor gaat en daarom verdient hij mijn stem πŸ™‚

Die paar puntjes waarin Kees en ik het dan niet eens zijn, daarvoor hebben we de grote partijen wel die het toch altijd winnen πŸ˜‰ Maar het tegengeluid moet blijven. Vandaag stem ik voor normen en waarden, voor respect, voor het gezin en voor liefde naar elkaar. Ook voor onze oudjes en de zorg die zo moest lijden onder alle bezuinigingen van de laatste jaren.

Zet hem op Kees en vergeet niet: vrouwen zijn gelijk aan de man πŸ˜‰ Oh en als je dan toch strijd voor het gezin…. Misschien kan je je ook hard maken voor meer IVF behandelingen in het basispakket? Het is namelijk aantoonbaar gemaakt dat 6 behandelingen meer succesvol zijn, kijk naar Belgie waar ze dit al lang weten. Kinderen zijn belangrijk, zij gaan ons namelijk uit onze vergrijzende economie trekken!

Maar mensen, waar je ook voor staat… laat je stem vooral niet verloren gaan! Ga ook gewoon stemmen vandaag, anders mag je ook niet meer klagen over onze regering πŸ˜‰

Bonsje.

Maar wat is het dan wel?

Maar wat is het dan wel?

Zoals jullie wel weten zijn ‘the Mr’ en ik al een hele tijd bezig om zwanger te mogen raken. Dit lukt dus niet en omdat hij al 3 dochters heeft dacht ik dat het probleem dan mij zou zitten.

Dus hop, naar de huisarts. Daar kreeg ik een doorverwijzing naar het fertiliteitscentrum in Zwolle van de Isala klinieken. Daar was ik natuurlijk al wel bekend vanwege mijn vorige traject.

De onderzoeken werden gestart, echo’s gemaakt, bloed geprikt…. Alles zag er mooi uit, ondanks mijn overgewicht heb ik een keurige cyclus van 28 dagen en zijn mijn hormoonwaardes prima! Ook op de echo’s konden ze niks geks ontdekken.

Het sperma van ‘the Mr’ werd getest en bleek van superkwaliteit te zijn….

Nog een onderzoekje om te kijken wat er dan mis kan zijn. De fertiloscopie…. Bij dit onderzoek gaan ze met een kleine camera via de vagina je buik binnen. Via een paar kleine sneetjes kunnen ze overal de boel eens goed onder de loep nemen. Meestal word dit zonder narcose gedaan en met een plaatselijke verdoving.

Nou is dit meisje natuurlijk niet meer zo bleu en onbevangen als eerst, ik heb er tenslotte al een ivf-icsi traject opzitten. Ik eiste dan ook dat het onderzoek onder narcose gedaan zou worden en gelukkig is dat mogelijk!

Afgelopen woensdag was het dan zover, om half 11 mocht ik me nuchter melden bij de receptie in het hoofdgebouw van het ziekenhuis. Door een vriendelijke gastdame naar de kamer gebracht en daar mocht ik mijn beurt afwachten. Heerlijk een prive kamer, wat een luxe! Mijn stress kon ik daardoor gewoon lekker bij mezelf houden zonder de stress van anderen binnen te laten komen. ‘The Mr’ was ook superblij want er was een goede wifi- verbinding zodat hij gewoon kon werken πŸ™‚ Beter met wat nuttigs de tijd doden he πŸ˜‰

Om 12 uur werd ik opgehaald om klaargemaakt te worden voor de operatie. Een heerlijke, vrolijke verpleegkundige maakte mij klaar, alle plakkers, bloeddrukmeters en infuusjes regelde hij al grappend en lachend waardoor ik mijn zenuwen heerlijk de baas kon blijven. Want je word natuurlijk niet elke dag in je onderkantje gekeken in een operatiezaal πŸ˜‰ Die zenuwen kwamen op de OK wel even stevig naar boven, gelukkig was iedereen superlief en begrepen ze mijn klapperende kaken prima. Ik ben heerlijk gaan slapen en werd ook heerlijk wakker! Niet misselijk maar wel met stevige buikpijn.

Op de kamer teruggekomen heb ik snel wat boterhammen geregeld want ik was echt enorm hongerig. ‘The Mr’ had de chirurg en de gyneacoloog al gesproken….

Er is dus helemaal niks mis met mij! Alles is goed vanbinnen….

Daar ben ik blij om natuurlijk maar tegelijk komt er twijfel….Wat is het dan wel?! Waarom gaat het niet makkelijk, zoals bij anderen? Waarom krijg ik niet wat ik zo graag wil? Want: ik mankeer toch immers niets?

Met mijn zere onderkantje ben ik nu aan het bijkomen van alles.Het voelt alsof er heel wat is gebeurd daar beneden, mijn buik is dik en opgezet, de pijn valt mee. De twijfel blijft…. want waarom zou ik nu via IUI wel zwanger raken? Waarom krijgen 2 gezonde mensen samen niet gewoon een kindje?

Ik blijf bidden, hopen en wachten…. Het traject wat we nu in gaan zal vol hormonen en ziekenhuisbezoekjes zijn. Hopelijk met het zo gewenste resultaat….

Bidden jullie met ons mee?

Bonsje en Michel.

Allerhande Kerstfestival Fotoblog

Allerhande Kerstfestival Fotoblog

Ik was een paar dagen niet hier aan het bloggen, ik was een beetje druk met recepten bedenken voor kerstverrassingen waar ik later pas meer over mag vertellen πŸ˜‰ Gister ben ik met mijn zusjes naar het Allerhande Kerstfestival geweest en wat was het leuk! Officieel zouden we met z’n vijven gaan maar zusje nr. 2 was ziek en ons moedertje was in de tuin gevallen over haar vlaamse reus, dus die was stijf en blauw en kon ook niet mee. Met 3 zussen zijn we dus op pad gegaan, richting Utrecht πŸ™‚ De organisatie was ontzettend goed geregeld, met pendelbussen werd je van de parkeergarage naar het Spoorwegmuseum gebracht. Daar aangekomen werd mij meteen verteld dat ik binnen geen foto’s mocht maken, dus mijn camera bleef in de tas πŸ™ Met onze mobieltjes en via instagram hebben we toch heeeeeeeeel veel foto’s gemaakt πŸ˜‰ Jullie hebben het vast wel gezien… Vandaag laat ik jullie de foto’s zien en vertel ik jullie wat we gescoord hebben!

img-20161209-wa0017

Er was in ieder geval heel veel wijn om te proeven… We hebben zeker 3 uur op het borrelplein doorgebracht en waren een klein beetje aangeschoten πŸ˜‰

img-20161209-wa0004

Dat is duidelijk te zien op deze foto, de dames van den Berg kwamen een groepje kerstmannen in korte broek tegen… We hebben gezellig samen een dansje gedaan en liedjes met de heren gezongen πŸ™‚ Daarna zijn we nog voor een rondje ΓΌbervalse karaoke gegaan, en bleek dat we alleen het refrein van het liedje echt kenden πŸ˜‰

img-20161209-wa0000

Ik moest er 35 voor worden maar ik ben ontmaagd! Mijn eerste oester is een feit πŸ˜‰ Ik vond hem lekker maar mijn dappere zusje Jurianne omschreef de smaak als een koud stuk snot met metaalsmaak πŸ˜› Lachen, gieren en brullen dus… als er mensen zijn geweest die zich afvragen wie die drie hinnikende dames nou waren? Dat zijn wij! Met de zussen op pad betekent gegarandeerd een hele dag slappe lach πŸ˜‰

dsc_3547

Bij de stand van Aviko scoorden we dit leuke kookboek.

dsc_3548

Bij dit hele leuke foodtruckje met hele lieve dames hebben we een hele lekkere vegan falafelwrap gegeten! Hij was bijna net zo lekker als de falafel die ik altijd bij Aseem krijg πŸ˜‰

dsc_3549

We gingen op de foto bij DE en Chocomel πŸ™‚

Natuurlijk heb ik ook nog wat hele leuke dingetjes gekocht!

dsc_3546a

 

Deze Nak’d repen nam ik mee voor ‘The Mr’ omdat ze helemaal vrij van troep zijn, vind ik dit een verantwoord tussendoortje en ze zijn nog vet lekker ook!

dsc_3543a

Dit lekkere luchtje was op het evenement in de aanbieding en scoorde ik nu voor 7,50! Ik had hem laatst al besnuffeld toen ik met mijn oudste stiefje op pad was en was er toen al verliefd op geworden. De geur is net zo zoet als ik πŸ˜‰ Ik hou van zuurstokzoet en blijft superlang hangen. Een fijn geurtje dus voor een nog fijner prijsje!

dsc_3539a

Voor mijn 3 poezen kon ik dit als ‘crazy cat lady’ natuurlijk niet laten staan! Dit kattenvoer is puur natuur, zonder rare toevoegingen en bevat geen granen. Mijn meisjes worden er wild van dus ik zal maar eens kijken wat dit in de winkel kost πŸ˜‰

Al met al hebben wij een heerlijk dagje gehad, de organisatie was super, het was wel ontzettend druk en nu snappen we ook waarom je perse op aankomsttijd moest reserveren! Wat we fijn vonden is dat we wijn uit een gewoon glas konden proeven, in plaats van uit plastic en dat er bij alles wat er te proeven viel geen enorme rijen stonden net als de huishoudbeurs πŸ˜‰ Maar het kan er ook aan liggen dat mijn jongste zusje gewoon heel sneaky voor kan dringen πŸ˜‰ We gaan volgend jaar zeker weer en dan hopelijk wel met 5 dames van den Berg! Nu heb ik spierpijn in al mijn ledematen, een licht katertje en nog heel veel napret πŸ™‚

Bonsje.

Ps: Niets van deze producten is gesponsord, ik heb alles zelf gekocht en betaald πŸ˜‰

let’s talk money

let’s talk money

De dure maanden zijn weer aangebroken, laten we eerlijk zijn…dit is niet voor iedereen even makkelijk. In veel Nederlandse huishoudens is een structureel te kort aan geld. Gelukkig is dit bij ons niet het geval maar pootje baden kunnen we ook niet πŸ˜‰ Ook ik heb armoede gekend, door eigen stommiteiten weliswaar maar het is best heftig als je van 15 euro boodschappen moet halen voor de hele week. Ik ben me tegenwoordig heel bewust van de luxe die ik heb dat er eten op tafel staat, dat we de rekeningen kunnen betalen en af en toe nog wat leuks kunnen doen. Met deze post hoop ik mensen meer bewust te maken voor de onzichtbare armoede in nabije omgeving.

Ik was 22 toen ik op mezelf ging wonen, ik had een mooie spaarrekening en ik deelde alle kosten met een huisgenootje. Werken deed ik fulltime en er was dus eigenlijk geld genoeg πŸ˜‰ We leefden als godinnen in Frankrijk πŸ˜‰ Winkelen, stappen, alles kon! Totdat de vriendin besloot dat ze weer bij haar ouders ging wonen… ineens moest ik alle kosten zelf dragen. Dat was even omschakelen hoor! In plaats van elk weekend stappen moest ik er nu voor sparen, kleding kopen….dat was gewoon lastig. Gelukkig was ik jong en sterk en kon ik gewoon elke vrijdag een paar uurtjes overwerken en regelmatig een bordje warm eten scoren bij de liefste moe πŸ™‚ Ik kwam rond, had geen schulden en was gelukkig.

Toen kreeg ik verkering, snel gingen we samenwonen en er brak een tijd van luxe aan πŸ™‚ Hij werkte veel, ik werkte veel en we genoten veel. Omdat het allemaal zo goed ging kochten we samen een huis… We gingen trouwen en ik kreeg een andere baan, wel minder uren maar dat kon gewoon prima uit. Totdat….

Mijn ex werkte in de bouw, de economische crisis kwam en hij kon steeds minder overuren maken. Er kwam dus steeds minder geld binnen en ik, ik had een gat in mijn hand πŸ™ Als ik mooie schoenen zag, moest ik ze hebben. Aan het eind van de maand zou ik dan wel weer zien….het eind van de maand kwam altijd veel te snel. Al snel kwamen de geldzorgen en ik besloot mijn leuke baantje op te zeggen en weer fulltime te gaan werken. Dat hielp maar ik werd ook royaler omdat ik vond dat ik het wel verdient had om lief voor mezelf te zijn πŸ˜‰ Mijn ex liet alle geldzaken aan mij over en had er dus weinig zicht op. Laat ik Β maar gewoon eerlijk zijn…..

Ik heb er een drama van gemaakt! Ik vulde gaten met nieuwe gaten en zag het niet meer zitten. De echtscheiding kwam en het huis werd ook nog verkocht met restschuld… Ik heb keihard moeten werken om dit allemaal op te lossen. Samen met ‘the Mr’ hebben we de schouders er onder gezet en binnen een jaar waren alle problemen opgelost, halleluja! We besloten om een gezamenlijke rekening te openen zodat ‘the Mr’ een beetje zicht kon houden over de financiΓ«n. (lees: mij onder controle te houden πŸ˜‰ )

‘The Mr’ had samen met zijn ex ook nog een koophuis, dat huis stond zwaar onder water en de lasten waren torenhoog. Na dik 4 jaar op de markt te hebben gestaan werd het eindelijk verkocht! Tegen een mooie prijs maaaaarrrr…. er bleef nog een restschuld achter waar je U tegen zegt. In principe zou die schuld door 2 personen gedragen moeten worden maar in de praktijk loopt het vaak anders. Net als heel veel mensen in Nederland lossen wij een enorme schuld af voor een huis waar we niet meer wonen. We zijn gedwongen om duur particulier te huren want we zitten in de hogere inkomensgroep. Toch zijn we niet rijk, we moeten elke cent omkeren.

In tegenstelling tot wat sommigen denken( als ze het salaris vernemen wat hier binnenkomt ) hebben wij geen cent te makken πŸ™‚ Wij betalen hoge huur, kinder alimentatie, restschuld en we moeten leven. Ik moet vaak nee zeggen tegen leuke dingen, ik ben zelfs een beetje bang geworden om geld uit te geven. Ik wil nooit meer armoede kennen! Kleding koop ik bij budgetwinkels zoals: Primark, Zeeman en ik koop nooit iets dat niet in de aanbieding is. Ik ben een echte koopjesjager geworden en schuw de kringloop niet πŸ™‚ Dit heeft wel resultaat! wij kunnen maandelijks meer aflossen van de restschuld, zodat we sneller een schone start kunnen maken. Regelmatig kunnen we samen uit eten omdat we er gewoon voor kiezen om voor de rest heel zuinig te leven. Dan zeg ik maar vaker nee, dan heb ik maar geen merkkleding en dan kan ik maar minder vaak shoppen. Wij geven onze kinderen geen dure cadeau’s, dat kunnen we gewoon niet. We willen het trouwens niet eens, we vinden het belangrijk dat ze de waarde van geld leren kennen. Dat ze begrijpen dat geld op kan raken en dat je er hard voor moet werken ;)Voor verjaardagscadeautjes is hier gewoon een budget en dat begrijpen ze. Al willen ze natuurlijk altijd dat cadeau wat ver buiten dat budget valt πŸ˜›

Dit alles heeft mij wel bewuster naar mijn medemens laten kijken. Ik snap het als er geen ruimte is en soms stop ik iemand even iets toe, ik ken namelijk zo goed de schaamte als het niet meer lukt. Omkijken naar mijn naaste is mijn taak als christen en ik doe dit in liefde, nooit met geld (dat heb ik niet) maar wel met aandacht voor de ander. Het is zo fijn als iemand je noden ziet, want vaak kijk je niet achter de voordeur. Ik had ook een auto op de oprit en woonde in een grote 2onder1 kapper, maar geld dat was er niet!

Het is geen schande om het moeilijk te hebben, het is geen schande om tweedehands kleding te dragen of geen auto te hebben. Het is wel een schande dat mensen oordelen over deze dingen, veel beter is het om eens te vragen hoe het gaat. Je kan iemand al uit een isolement halen dat veroorzaakt is door geldgebrek, door ze eens voor het eten uit te nodigen….

Ik kijk naar “The Amsterdam Project” en ik besef dat ik dat had kunnen zijn, ook ik had op straat terecht kunnen komen. FinanciΓ«le drama’s kunnen ons allemaal overkomen, wees niet zo hard voor elkaar.

Bonsje.

De verliezende strijder.

De verliezende strijder.

VET!!!

Al sinds mijn pubertijd ben ik een oorlog aan het voeren, de oorlog tegen vet. Als ik nu foto’s zie van de puber die ik was, besef ik dat ik de strijd jammerlijk heb verloren πŸ˜‰ Ik begrijp ook niet helemaal waarom ik mezelf zo ontiegelijk dik vond! Als ik nu de foto’s kijk zie ik een mooie slanke meid, gek eigenlijk dat ik mezelf toen zo lelijk vond en nu besef dat ik dat ik toen zo mooi was. Puur en fris, zonder rimpels en gekke volwassen zorgen πŸ˜‰

Afvallen…. Alles heb ik geprobeerd. Soms met effect en viel ik 10 of 15 kilo af, maar altijd is het uiteindelijke resultaat dat ik weer aankom en dan het liefst ietsje meer dan ik afviel πŸ˜‰ Nu ben ik al 3 jaar op een zeer stabiel gewicht, zonder dieet. Overgewicht, dat wel…. Blijkbaar ben ik gewoon stabiel een heel romige vrouw πŸ˜‰ Overal ben ik lekker zacht en mollig…

Het probleem zit er ook een beetje in dat ik ook enorm lang ben, ben je een klein dikkertje dan word je schattig gevonden. Ben je 1 meter 85 dan vinden mensen je vooral GROOT πŸ˜‰ Ikzelf zie niet zo dat ik zo dik ben. Ik ben gewoon ik, dat ik enorme borsten heb is iets waar anderen me steeds op wijzen. Voor mij zijn ze er gewoon, een beetje lastig als ik nieuwe bh’s moet kopen maar voor de rest…gewoon mijn boobs. In mijn hoofd ben ik net een supermodel πŸ˜‰ curvy met lange blonde krullen πŸ˜› Foto’s zijn vet confronterend want dan zie ik ineens een enorm dikke vrouw! Ze zeggen dat de spiegel niet liegt maar die van mij liegt mij blijkbaar heel graag voor πŸ˜‰

Schamen voor mijn vormen doe ik allang niet meer, ik draag wat ik wil en wat ik tof vind. Ik vind het fijn dat er veel curvy fashionbloggers zijn opgestaan, waardoor ik mezelf ook meer accepteer en ontdek waar leuke kleding in mijn maat te vinden is. Op het strand draag ik gewoon een bikini, wie er last van heeft draait zijn hoofd maar af πŸ˜‰ Ik ben ik, met al mijn smulrollen, volromige boezem en deukjesbillen. Mijn blinkend witte huidje dat weigert te verkleuren moeten ze ook maar voor lief nemen, wit is ook een huidskleur πŸ˜‰

Sporten vind ik een ontzettend overgewaardeerd iets πŸ˜‰ Ik ben liever lui dan moe en vind zweten en zwetende mensen ook echt ranzig! Je betaalt je de pleuris om in een zaal vol vreemde apparaten een beetje hard te gaan werken…. Het ligt vast aan mij, maar ik begrijp het gewoon niet πŸ˜‰ Mijn ‘mr’ sport wel, heel fanatiek ook. Ik zie dat hij er gelukkig van word en dat vind ik fijn voor hem…maar ik begrijp het echt niet πŸ˜‰ De zweetlucht ook van die sportkleding….blegh! zelfs met de gekste, duurste middeltjes blijft het gewoon stinken!

Blijkbaar heb ik de strijd tegen het vet verloren. Ik ben een vrouw met smulrollen op de heupen,hangborsten, een te diepe navel en deuken in haar kont. Vroeger was ik mooi en slank en ik voelde me een vet varken. Nu ben ik dik en voel ik me superslank…. Ergens is het misgegaan πŸ˜‰

Ik hou zoveel van eten, je gaat ook niet voor niks bloggen over eten natuurlijk πŸ˜‰ Koken maakt me gelukkig, eten nog meer. Ik kan de hele dag uitkijken naar mijn warme maaltijd, brood doet me niet zoveel, alleen als er een lekker warm kroketje op mag πŸ˜‰ Dat doe ik natuurlijk niet, dat kunnen alleen slanke mensen doen, van die mensen die altijd eten en nooit aankomen. Ik vraag me echt af hoe ze dat doen?! Ik kijk naar een patatje en het hangt al aan mijn buik! Mijn borsten verliezen de strijd tegen de zwaartekracht πŸ˜‰ Toch eet ik best heel gezond, ik let heel bewust op suikers en kook zonder pakjes en zakjes. Koek bij de koffie, ik heb het gewoon niet eens in huis. Snoep? eigenlijk ook niet, ik haal elke week 1 reep chocola die ik deel met ‘the Mr’. Ik zie wel dat de bordjes eten die ik mezelf opschep ietsje groter zijn dan de bordjes eten die ik op social media voorbij zie komen, ik vraag me echt af of al die mensen wel voldaan zijn? Ik kan het me niet voorstellen. Maar misschien is dat het geheim ook wel….continu een beetje honger hebben…..

DiΓ«ten? Ik begin er niet meer aan! Ik accepteer dat ik een verliezende strijder ben. Blijkbaar hoort dit gewicht, deze rolladevorm bij mij. Want sinds ik gewoon doe wat ik doe, blijf ik stabiel op gewicht, overgewicht…. dat dan weer wel πŸ™‚

Bonsje, de verliezende strijder πŸ˜‰

Waarom ik blog

Waarom ik blog

Afgelopen week kreeg ik 2 keer de vraag voor mijn neus ‘waarom en voor wie blog jij nu eigenlijk?’. Een keer in een facebookgroep en de andere keer via een blog die ik las :I amΒ . Deze momenten zetten mij toch wel even aan het denken. Want waarom blog ik? Waarom deel ik zoveel met mensen die ik niet ken? Dat zijn best moeilijke vragen!

Ik weet dat ik begonnen ben omdat ik een hobby zocht, ik kook graag en kreeg vaak de vraag naar mijn recepten. Daarom ben ik gaan bloggen, dat was wel zo makkelijk πŸ˜‰ Zo hoef ik niet elke keer elk recept opnieuw uit te tikken voor deze of gene…ze kunnen nu gewoon even zoeken of er iets bij zit wat ze willen koken. Gaandeweg ben ik meer persoonlijke dingen gaan delen, waarom doe ik dat dan? Eerlijk? Ik weet het niet! Misschien komt het voort uit mijn behoefte om gehoord te worden, misschien is het een manier om me af te zetten tegen wat ik altijd heb geleerd. Ik heb namelijk vanuit mijn dorpscultuurtje geleerd om niet over persoonlijke zaken te praten, dat doet een ander wel voor je πŸ˜‰ Misschien is het ook wel mijn manier van verwerken…ik heb gemerkt dat schrijven echt helend werkt. Als het op papier of op mijn blog staat kan ik er objectiever naar kijken.

Vind ik het dan niet erg dat iedereen weet hoe het bij mij gaat? Nee, helemaal niet! Ondanks dat iedereen altijd het leuke in zijn leven laat zien en het minder leuke verborgen houd, weet ik dat ieder huisje zijn kruisje heeft. Ik weet dat iedereen zijn eigen sores heeft en dat het echt niet allemaal rozengeur en maneschijn is. Ik heb liever dat mensen mijn waarheid over mij weten dan dat ze hun waarheid over mij gaan invullen.

Zeg ik dan maar zomaar alles? Nee, ook dat niet πŸ™‚ Ik hou rekening met gevoelens van anderen, mijn familie en vrienden. Ik ben niet de persoon die hun leven openbaar gaat maken, dat mag ik ook niet eens. Ook is het te intiem om iedereen maar een kijkje in mijn ziel te geven. Mijn ziel is van mij en mijn diepste angsten en geheimen ook πŸ˜‰ Wat ik verkies te delen met iedereen heb ik bewust en wel degelijk over nagedacht. Ik kan ook niet alles zeggen, ik leef mijn leven zoals ik wil maar dat betekent niet dat ik alles maar zeggen en doen kan. Woorden kunnen namelijk ontzettend hard aankomen bij anderen en je zit ook nog met de zender en de ontvanger… ik kan iets wel heel anders bedoelen dan de ander leest of hoort.

Wat heeft bloggen mij gebracht?

Het bloggen heeft mij laten nadenken over wat ik wil, wie ik ben. Ik krijg zoveel herkenning en erkenning, ik ben een stuk zelfverzekerder geworden. Ik kan mijn gevoel uiten zonder ‘the ugly cry’ πŸ˜‰ Jullie zien niet dat ik hier soms met het snot uit mijn neus, en rode traanogen zit te tikken achter mijn laptopje πŸ™‚ Terwijl ik schrijf, verwerk ik, ik heel en ik leer. Ik doe dit allemaal zelf, dit is dus heel goedkope therapie πŸ˜‰

Het bloggen heeft mij anders laten kijken naar eten en koken, wij hebben dit afgelopen jaar nog geen dag hetzelfde gegeten πŸ˜‰ ‘The Mr’ is 21 kilo afgevallen!

Het bloggen houd mij bezig, het geeft mij invulling aan mijn dag.

Het bloggen heeft me zoveel nieuwe, leuke en liefdevolle contacten opgeleverd.

Het bloggen heeft me erkenning opgeleverd, mensen zien me nu eindelijk echt.

Door het bloggen heb ik mijn leven weer zin kunnen geven. Ik krijg vragen en wijze raad van mensen met een andere, frisse kijk. Ik kan mensen helpen door te delen.

Ik hou van bloggen, ik krijg er geen cent voor en het kost me alleen maar, maar wat ik terug krijg is me zoveel waard!

Daarom blog ik πŸ™‚

Bonsje.

ik wil ook wat zeggen over zwarte piet

ik wil ook wat zeggen over zwarte piet

He Hallo, hier ben ik en ik wil ook even wat zeggen πŸ˜‰

Regelmatig krijg ik in mijn kringetje de opmerking dat ik Jumbo moet boycotten. De reden voor de boycot moet zijn dat Jumbo zwarte piet uit de winkel bant…

Nu is het een feit dat ik een lui en gemakszuchtig mens ben πŸ˜‰ De Jumbo zit op 20 meter van mijn huis en is elke avond wel tot 10 uur open! Ook is de Jumbo goedkoper dan de andere winkels die hier in de buurt zitten. Ik zou wel gek zijn als ik ergens anders heen zou gaan toch?!

Ik ben namelijk een volwassen vrouw en ik geloof al zeker sinds mijn 8e niet meer in Sinterklaas. Ik heb geen kinderen en ook geen enkele emotie bij dit hele verhaal. Wel hele leuke herinneringen, pakjes avond bij Bes en Bebe (oma en opa) thuis met de hele familie. Alle ooms en tantes, neefjes en nichtjes en heel veel surprises, gedichten en cadeautjes. Warme chocomel en marsepein en stukken banketletter, echt een groot feest. Bes en Bebe zijn inmiddels overleden, met ooms en tantes, neefjes en nichtjes heb ik minimaal contact en Sinterklaas? dat vier ik niet meer. Mijn stiefjes vieren pakjes avond bij hun moeder en ik vind dat ik niet hoef te verkopen dat de Sint hun 2 keer bedeelt, omdat papa ergens anders woont. Dat zou een beetje oneerlijk zijn naar de kindjes waar geen Sint komt omdat er eigenlijk geen geld is om de illusie in stand te houden. Ook zijn ze al te groot en geloven ze echt niet meer dat de cadeautjes van de goedheiligman komen πŸ˜‰

De hele zwarte piet discussie kan me gestolen worden, ik geloofde toch al niet meer in deze figuur. In mijn ogen zal het de kindjes ook worst zijn, zij hebben niet om deze hele oorlog gevraagd. Het enige wat ze willen is een illusie en cadeautjes, waarvan ze stiekem echt wel weten dat mama die heeft gekocht. Of piet nu zwart is, roetvegen heeft of pimpelpaars met groene stippen is, zal ze worst zijn. Cadeau’s uitpakken, dat is wat ze willen! Een gezellige avond met het gezin, zonder ruzie of piet nou zwart of wit moet zijn.

En ik? Ik geloof niet meer in Sinterklaas. Ik haal mijn boodschappen bij de Jumbo omdat ik denk aan mijn eigen portemonnee en ga voor gemak. Zwarte piet maakt me geen ruk uit. Witte piet maakt me ook geen ruk uit en Pimpelpaarse piet nog minder….

Wat me wel uitmaakt is dat volwassenen blijkbaar niet volwassen genoeg zijn om een kind te laten genieten. Ze willen hun waarheid verkondigen en het maakt niet uit wie daaronder moet lijden en jammer genoeg zijn dat de kleintjes die nog wel oprecht in Sinterklaas geloven.

Laat mij lekker mijn boodschappen halen waar ik dat wil en laat kindjes lekker genieten van het sprookje zo lang ze nog geloven.

Bonsje